مقدمه و هدف:  فرآیندهای بهداشت و درمان مسبب
خطرهای زیادی به بیماران شده­اند و افزایش بروز خطاهای پزشکی یکی از مهم­ترین پیامدهای این
فرایندهاست. پژوهش حاضر با هدف کاهش خطاهای پزشکی از طریق گزارش­دهی خطاها در بیمارستان­های
دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام­شد.   مواد و روش‌ها:  این پژوهش از نوع ترکیبی (کمی- کیفی) بود. جامعه آماری شامل
افراد مرتبط و دست‌اندرکار در خطاهای پزشکی بیمارستان­های دانشگاه علوم پزشکی تهران
بود. حجم نمونه 254 نفر بود که با روش نمونه­گیری غیرتصادفی هدفمند از این بیمارستان­ها
انتخاب­شد. از فن مثلث­سازی (بررسی ادبیات، مصاحبه و پرسش­نامه پژوهشگر ساخته) برای
جمع­آوری داده­ها استفاده­شد. بعد از گردآوری داده­ها، برای ارائه نتایج نهایی پژوهش
از آزمون­های تحلیل عاملی، تحلیل رگرسیون و همبستگی استفاده­شد.    یافته‌ها:  گزارش­دهی خطاها مشتمل بر عوامل فردی و عوامل سازمانی هستند (عوامل فردی
و عوامل سازمانی) درمجموع 05/41 درصد از کل واریانس داده­ها را تبیین­می­کنند. نتایج
تحلیل رگرسیون و همبستگی نشان­داد، بین گزارش­دهی و مدیریت خطاها همبستگی وجودندارد.
   نتیجه­گیری:  گزارش­دهی خطاهای پزشکی یا اعلام
خطا در ساختار رسمی در کاهش وقوع خطاها و در نتیجه مدیریت و کنترل آنها در بیمارستان­های
مورد بررسی بی­تأثیر است. لازم است موانع فرهنگی، مالی و ساختاری در این خصوص در بیمارستان­های
کشورمان شناسایی­شده و با رفع آنها بسترسازی بهتری برای کنترل و مدیریت خطاها صورت­پذیرد.