تأثیر مصرف حاد کافئین بر ظرفیت ضداکسایشی تام و شاخص فشار اکسایشی مردان والیبالیست پس از یک جلسه فعالیت وامانده‌ساز مقاومتی

نویسندگان

1 دانشکده‌ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز

2 فیزیولوژی ورزشی، دانشکده‌ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز

چکیده

 مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر مصرف حاد کافئین بر ظرفیت
ضداکسایشی تام (TAC) و شاخص فشار
اکسایشی (MDA) مردان والیبالیست
پس از یک جلسه فعالیت وامانده‌ساز مقاومتی بود.    مواد و روش‌ها: در یک طرح نیمه‌تجربی، تصادفی و دوسوکور با اندازه‌گیری‌های
مکرر (سه­مرحله‌ای)، 20 مرد والیبالیست (10/1±20/21
سال، درصد چربی 78/2±75/10% و نمایه‌
توده‌ بدن 99/0±95/22 کیلوگرم بر مترمربع) به دو گروه همگن شده‌ مکمل یا دارونما (به‌ترتیب 9 میلی‌گرم به­ازای هر
کیلوگرم از وزن بدن کافئین یا دکستروز) تقسیم­شدند؛ سپس همه‌
آزمودنی‌ها پس از دریافت مکمل یا ‌دارونما در یک قرارداد فعالیت مقاومتی با وزنه (شامل
هفت حرکت در سه نوبت با80 درصد یک تکرار بیشینه تاحد واماندگی) شرکت­کردند. نمونه­های
خونی وریدی در حالت پایه، 45 دقیقه پس از
مصرف مکمل‌ و بلافاصله پس از فعالیت مقاومتی برای اندازه‌گیری تغییرهای TAC و MDA سرمی اندازه‌گیری­شدند.    نتایج: نتایج به­دست­آمده، حاکی است که مصرف حاد
کافئین تأثیر معنی‌داری بر TAC و MDA پایه ندارد (05/0P≥)؛ ازطرفی، یک جلسه فعالیت
مقاومتی وامانده‌ساز باعث کاهش معنی‌دار TAC (05/0P≤) و افزایش معنی‌دار MDA شد (05/0P≤)؛ درحالی‌که، تفاوتی معنی‌دار در هیچ­یک از متغیرهای اندازه‌گیری­شده
بلافاصله پس از انجام فعالیت میان گروه‌ها مشاهده­نشد (05/0P≥).   نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های حاضر می‌توان چنین نتیجه­گرفت که به­احتمال،
مصرف حاد کافئین، توانایی
لازم برای افزایش  TAC پایه را
نداشته، همچنین نمی‌تواند از تغییرهای نامطلوب  MDA سرمی ناشی از انجام
یک جلسه فعالیت مقاومتی در مردان والیبالیست بکاهد.  

کلیدواژه‌ها