مقدمه و هدف: محرومیت از خواب بر عملکرد فیزیولوژیکی و روانی افراد  تأثیرگذار می­باشد و احتمالاً تقاضای انرژی دستگاه­های بدن را افزایش
می­دهد. به نظر می­رسد محرومیت از خواب می­تواند بر عملکرد ورزشکاران اثرات منفی
داشته باشد و ترشح هورمون­های بدن را تحت تأثیر
قرار دهد. پژوهش حاضر اثر محرومیت از خواب را بر عملکرد استقامتی
و پاسخ­های هورمونی به فعالیت استقامتی بررسی کرد.

 

مواد و روش­ها: 20 مرد جوان با سابقه تمرین مقاومتی به­طور تصادفی و دو سو
کور به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. در دو روز مجزا یک بار پس از خواب شبانه روزی طبیعی و بار دیگر پس از 24 ساعت
محرومیت از خواب عملکرد استقامتی آزمودنی­ها با استفاده از آزمون بروس ارزیابی شد.
بلافاصله پس از آزمون بروس، نمونه­های خونی جمع­آوری و سطوح کورتیزول و تستوسترون با روش Chemiluminescence و
سطوح اپی­نفرین و نوراپی­نفرین با روش الایزا اندازه­گیری گردید. به منظور تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون­های آماری t وابسته و t مستقل به ترتیب جهت بررسی تغییرات
درون گروهی و بین گروهی متغیرهای پژوهش استفاده شد.

 

نتایج: در گروه تجربی حداکثر اکسیژن مصرفی به­طور
معنی­داری کاهش (048/0=P < /span>)
و کورتیزول به­طور معنی­داری افزایش یافت (005/0=P < /span>). کورتیزول پس آزمون گروه
تجربی به­طور معنی­داری بیشتر از گروه کنترل بود (022/0=P < /span>) ولی در سایر متغیرها
تفاوت معنی­داری بین دو گروه مشاهده نشد.

 

نتیجه­گیری: مطالعه ما نشان داد که 24
ساعت محرومیت از خواب می­تواند اثرات منفی بر عملکرد استقامتی داشته باشد و موجب
افزایش پاسخ کورتیزول و عدم تغییر پاسخ تستوسترون، اپی­نفرین
و نوراپی­نفرین به
فعالیت استقامتی شود.