مقدمه و هدف: برقراری ارتباط مؤثر از حیاتی­ترین اجزاء مراقبت پرستاری است.
با توجه به اهمیت مهارت­های ارتباطی و تأثیر آن بر رضایت شغلی پرستاران، این
مطالعه با هدف بررسی تأثیر مهارت­های ارتباطی بر رضایت شغلی پرستاران انجام­شد.   مواد و روش‌ها: این مطالعه به­صورت توصیفی- همبستگی در سال 1390 انجام­گرفت . جامعه آماری
۲۴۲ نفر از پرستاران شهر تهران بودند که به­صورت تصادفی انتخاب­شدند. داده­ها با پرسش­نامه­های روا و پایای مهارت­های ارتباطی و رضایت شغلی گردآوری­شدند.
داده­ها با استفاده از آزمون مجذور کای و نرم­افزارSPSS17 تجزیه­و­تحلیل­شدند.   یافته‌ها: نتایج نشان­داد که ارتباطی معنی­دار میان مهارت­های
ارتباطی پرستاران و رضایت شغلی آنان وجوددارد. به­طوری­که افزایش مهارت­های ارتباطی
باعث افزایش رضایت شغلی می­شود. میان افزایش مهارت­های ارتباطی پرستاران با افزایش دو مؤلفه از مؤلفه­های رضایت شغلی(شرایط
کار و ارتباط با همکاران) ارتباطی معنی­دار وجودداشت  ( 001/0>p < /span>)   نتیجه‌گیری: یافته­های این مطالعه نشان­دادند که میان افزایش مهارت­های
ارتباطی وافزایش رضایت شغلی پرستاران، ارتباطی معنی­دار وجوددارد؛ بنابراین
پیشنهادمی­شود آموزش مهارت­های ارتباطی برای پرستاران انجام­شود تا افزایش کیفیت
مراقبت­های پرستاری را فراهم­آورد.