ارزیابی تجویز آپیجنین بر برخی از فاکتورهای مرتبط با استرس اکسیداتیو در بافت کلیه موش سفید بزرگ دیابتی‌شده با استرپتوزوتوسین

نویسندگان

1 گروه داخلی و نفرولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد

2 گروه فیزیولوژی، مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد

3 دانشگاه شاهد

چکیده

 مقدمه و هدف: دیابت قندی موجب افزایش استرس اکسیداتیو
و کاهش فعالیت سیستم مقابله­کننده با عوامل اکسیدانت در بدن می­شود. با توجه به
نقشی که تشدید استرس اکسیداتیو در آسیب به بافت کلیوی و نفروپاتی در حالت دیابت
دارد و با درنظرگرفتن اثر ضددیابتی و آنتی­اکسیدانی آپیجنین، هدف از انجام این
مطالعه، ارزیابی اثر تجویز مزمن این فلاونوئید بر سطح بافتی برخی شاخص­های استرس
اکسیداتیو در بافت کلیه موش سفید بزرگ دیابتی است.   مواد و روش‌ها: موش­های سفید بزرگ نر به چهار گروه
کنترل، کنترل تحت تیمار با آپیجنین، دیابتی و گروه دیابتی تحت درمان با آپیجنین
تقسیم­شدند؛ آپیجنین به میزان 10 میلی­گرم بر کیلوگرم به­مدت سه هفته و از یک هفته
پس از القای دیابت توسط استرپتوزوتوسین تجویزشد؛ در پایان کار، سطح بافتی مالون دی
آلدئید و نیتریت و نیترات و فعالیت آنزیم سوپراکسید دیس موتاز در بافت کلیه اندازه­گیری­شد.   نتایج: سطح مالون دی آلدئید و نیتریت و نیترات
در بافت کلیوی موش­های دیابتی افزایش معنادار (به­ترتیب 01
/0p < و 05 /0p < )  و فعالیت آنزیم سوپراکسید
دیس موتاز کاهش معنی­دار (01/0p < ) را در مقایسه با گروه کنترل نشان­دادند، ولی تیمار موش­های دیابتی
با آپیجنین، سبب کاهش معنی­دار سطح مالون دی آلدئید، کاهش معنی­دار نیتریت و افزایش
مورد انتظار معنی­دار در فعالیت آنزیم سوپراکسید دیس موتاز در مقایسه با گروه دیابتی
نشد.   نتیجه‌گیری: تجویز مزمن آپیجنین آثاری معنی­دار
بر شاخص­های استرس اکسیداتیو اندازه­گیری­شده در این پژوهش در بافت کلیوی موش­های
دیابتی نداشت و مشخص شد که آثار آنتی­اکسیدان این ترکیب در حدی نیست که بتواند از
بروز آسیب­های کلیوی در مدل القا دیابت توسط استرپتوزوسین جلوگیری­کند. 

کلیدواژه‌ها

دانشور پزشکی
دوره 20، شماره 4 - شماره پیاپی 101
101
مهر و آبان 1391
صفحه 69-76

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار