مقایسه اثر وینکریستین بر لنفوسیت‏های طبیعی در حال تکثیر موش و رده سرطانی BCL1

نویسندگان

1 گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد

2 گروه بیوشیمی، مرکز تحقیقات بیوشیمی بیوفیزیک دانشگاه تهران

چکیده

 مقدمه و هدف: تکثیر و آپوپتوز جزو لاینفک عملکرد لنفوسیت‌ها
در سیستم ایمنی است و؛ بسیاری از داروهای شیمی‏درمانی ضدسرطان مانند وینکریستین سیکل
سلولی را هدف‌گیری‏کرده، القاکننده آپوپتوز در سلول‏های سرطانی هستند و به‏عبارتی،
سلول‌هایی که بیشتر تقسیم‏می‌شوند، مرگ سلولی بیشتری را نیز متحمل می‏شوند که ممکن
است شامل حال لنفوسیت‌های نرمال در حال تکثیر و پاسخگو به بدخیمی‌ها نیز بشود؛ لذا
هدف این مطالعه، بررسی مقایسه آثار سایتوتوکسیک داروی ضدسرطانی وینکریستین بر لنفوسیت‌های
طبیعی در حال استراحت و در حال تکثیر در مقایسه با اثر آن بر سلول سرطانی است.    مواد و روش‏ها: رده سلولی سرطانی BCL1 کشت‏داده‏شد و سلول‏های طبیعی از طحال موش تهیه‏شده، کشت‏داده‏شدند
و با استفاده از میتوژن به تکثیر وادار شدند. اثر داروی وینکریستین در غلظت‌های مختلف
بر این سلول‏ها لنفوسیت‌های نرمال و در حال تکثیر طحال موش و مقایسه اثر همین دارو
بر رده لنفوم BCL1 در سه زمان بررسی‏شد. درصد سایتوتوکسیسیته
دارو توسط تست MTT اندازه‌گیری و IC50 زمانهای مختلف محاسبه شد. درصد سلول‏های آپوپتوتیک به روش رنگ‌آمیزی
دوگانه اتیدیم برماید و آکریدین اورنج و مشاهده با میکروسکوپ فلورسانس به‏دست‏آمد.   نتایج: نتایج MTT نشان‏داد که غلظت 5 میکروگرم بر میلی‌لیتر وینکریستین اثر سایتوتوکسیک قابل‏توجهی
بر رده سلولی BCL1 دارد و غلظت 2 میکروگرم بر میلی‌لیتر
نیز با گذشت زمان اثر سایتوتوکسیک خود ر ا نشان‏می‌دهد. در لنفوسیت‌های نرمال و در
حال تکثیر، غلظت‌های 20 و 10 میکروگرم بر میلی‌لیتر دارو باعث مرگ‏و‏میر سلولی می‌شوند؛
ولی غلظت‌های کمتر از 5 اثر سایتوتوکسیک چندانی بر سلول­های در حال استراحت ندارند
در‏حالی‏که غلظت های کمتر از 5 میکروگرم بر میلی‌لیتر در سلول­های در حال تکثیر بعد
از تیمار 72 ساعت اثر سایتوتوکسیک معنی‏داری نشان‏دادند. درصد سلول‏های آپوپتوتیک متأثر
از غلظت‌های مختلف دارو مشاهده‏شده با میکروسکوپ فلورسانس با درصد سایتوتوکسیسیته به‏دست‏آمده
همان غلظت‌های دارو در تست MTT متناسب بود.    نتیجه‌گیری: به‏نظرمی‌رسد بیشترین اثر توکسیک این
دارو بر سلول‏های سرطانی است و در سلول‏های طبیعی به‏شدت به زمان و فعالیت سلولی، وابسته
است.   

کلیدواژه‌ها