ارزیابی اثر ضد‌دردی تجویز تیموکینون در موش صحرایی دیابتی و تعیین نقش پراکسیداسیون لیپیدی سرم

نویسندگان

1 دانشگاه پیام نور

2 دانشکده پزشکی و مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد

3 دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

 مقدمه و هدف: هیپرآلژزی یکی از علائم دیابت قندی محسوب می­شود که کیفیت
زندگی افراد مبتلا را تحت تأثیر قرار­می­دهد. تیموکینون مشتق از سیاهدانه دارای آثار
ضد­دیابتی و ضد­التهابی است. در این بررسی اثر ضد­دردی آن در موش­های صحرایی
دیابتی­شده توسط استرپتوزوتوسین مورد ارزیابی قرار­گرفت.    مواد و روش‌ها: موش­ها به گروه­های کنترل, کنترل تحت تیمار با دوز بالای
تیموکینون، دیابتی، کنترل و دیابتی دریافت­کننده سدیم سالیسیلات، دیابتی و دیابتی­های
تیمار­شده با دوز پایین یا بالای تیموکینون تقسیم شدند. تیموکینون در دو دوز 5/2 و
5 میلی­گرم بر کیلوگرم (داخل صفاقی) بعد از یک هفته از القای دیابت توسط
استرپتوزوتوسین به مدت 5 هفته تجویز شد.   یافته­ها: تیموکینون موجب کاهش معنی­دار نمرات درد موش­های دیابتی
در دو مرحله حاد و مزمن آزمون فرمالین شد (05/0p < ) و تزریق سدیم سالیسیلات نمره درد را در مرحله مزمن به­طور معنی­دار
کاهش­داد (01/0p < ).
به­علاوه، تجویز تیموکینون به موش­های دیابتی یک کاهش معنی­دار در مدت زمان تأخیر
در بیرون کشیدن دم در مقایسه با گروه کنترل ایجاد­نکرد؛ همچنین، تیموکینون میزان
مالون دی­آلدئید را در سرم موش­های دیابتی به­طور معنی­دار کاهش­داد (05/0p < )   نتیجه­گیری: تجویز تیموکینون موجب کاهش معنی­دار شدت درد در دو مرحله
حاد و مزمن آزمون فرمالین در مدل تجربی دیابت قندی می­شود و بر آستانه درد حرارتی
تأثیر­ندارد و بخشی از این اثر از طریق کاهش پراکسیداسیون لیپیدی در نواحی محیطی
بدن به­انجام­می­رسد. 

کلیدواژه‌ها