مقدمه و هدف: کورکومین دارای آثار ضد­دیابتی و آنتی­اکسیدانتی و تقویت­کننده
حافظه است؛ لذا هدف بررسی حاضر، تعیین اثر تجویز درازمدت آن بر یادگیری و حافظه
موش سفید بزرگ
دیابتی بود.  مواد و روش­ها: در این مطالعه
تجربی، موش­های سفید بزرگ به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با کورکومین (50
میلی­گرم بر کیلوگرم)، دیابتی و دیابتی تحت درمان با کورکومین (10 و 50 میلی­گرم
بر کیلوگرم) تقسیم­شدند. هفت روز پس از تزریق استرپتوزوتوسین، کورکومین به مدت پنج
هفته تجویز­شد. برای بررسی یادگیری و حافظه، آزمون­های اجتنابی غیر­فعال و ماز Y به­کار­رفتند؛
درباره بافت هیپوکامپ، میزان مالون دی آلدئید نیز تعیین­شد. یافته­ها: کاهش معنی­دار تأخیر در حین عبور در موش­های دیابتی (01/0p < ) و دیابتی تحت تیمار با
دوز پایین کورکومین (05/0p < )
مشاهده­شد و این پارامتر به­طور معنی­دار در گروه دیابتی تحت تیمار با دوز بالای
دارو بیشتر از گروه دیابتی بود (05/0p < )؛ به­علاوه، در صد تناوب در حیوانات دیابتی به­طور معنی­دار کمتر
از گروه کنترل بود (05/0p < )
و این پارامتر در گروه­های دیابتی تحت تیمار با دوز بالای دارو بیشتر از گروه
دیابتی بود (05/0p < )؛
همچنین، درمان با کورکومین در دوز بالا میزان مالون دی آلدئید را به­صورت معنادار
کاهش­داد (05/0>p < /span>). نتیجه­گیری: تجویز دراز­مدت کورکومین به میزان 50 میلی­گرم بر کیلوگرم موجب تقویت توانایی نگهداری اطلاعات در
انبار حافظه و به یادآوری آنها در حیوانات دیابتی شده، بهبود حافظه فضایی کوتاه
مدت را به دنبال دارد.