تأثیر نوع تمرین بر تعادل ایستا و پویای سالمندان زن 60 تا 75 سال بدون سابقه زمین-خوردن

نویسندگان

دانشگاه شهید بهشتی

چکیده

 مقدمه و هدف: هدف از تحقیق
حاضر مقایسه تأثیر نوع تمرین (بدنی، ذهنی و ترکیبی) بر تعادل ایستا و پویای
سالمندان زن 60 تا 75 سال بدون سابقه زمین­خوردن بود.    مواد و روش‌ها: نمونۀ آماری این تحقیق را 45 نفر از سالمندان زن بدون
سابقه زمین­خوردن با دامنۀ سنی 60 تا 75 سال تشکیل­دادند که به­صورت تصادفی به سه
گروه آزمایشی تقسیم­شدند. در این تحقیق برای اندازه­گیری تعادل ایستای سالمندان زن
از آزمون شارپند رومبرگ (با چشمان باز و بسته) و برای اندازه­گیری تعادل پویا از
آزمون زمان برخاستن و راه­رفتن استفاده­شد. در
مرحله پیش­آزمون میانگین سه بار اجرای آزمون­های تعادل ایستا و پویا برای تمامی
آزمودنی­ها ثبت­شد. سپس تمامی آزمودنی­ها به مدت 6 جلسه بر­اساس پروتکل­های تعیین­شده
تمرین و در پس­آزمون که مشابه با مرحلۀ پیش­آزمون بود، شرکت­کردند. برای تجزیه­و­تحلیل
داده­ها از آزمون تحلیل واریانس یک­راهه (ANOVA) و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح (P < 0.05) استفاده­ شد.    یافته­ها: یافته‌های تحقیق نشان­داد
که بین عملکرد گروه­ها در هر دو نوع تعادل ایستا (با چشمان باز و بسته) و تعادل
پویا در مرحلۀ پس­آزمون تفاوتی معنی­دار وجود­دارد. آزمون تعقیبی بونفرونی نیز
نشان­داد بین عملکرد گروه ترکیبی (تمرین ذهنی- بدنی) با دو گروه دیگر تفاوتی
معنی­دار وجود­دارد (0.05P < )
و گروه تمرین ترکیبی (تمرین ذهنی- بدنی) نسبت­به دو گروه دیگر در هر سه نوع آزمون
تعادل عملکرد بهتری داشتند؛ همچنین عملکرد گروه تمرین بدنی نیز بهتر از گروه تمرین
ذهنی بود (0.05P < ).
   نتیجه­گیری: با توجه به یافته­های
تحقیق حاضر می­توان نتیجه­گیری­کرد که برای بهبود تعادل ایستا و پویا در سالمندان
زن، از این روش تمرینی می­توان استفاده­کرد. 

کلیدواژه‌ها

دانشور پزشکی
دوره 19، شماره 6 - شماره پیاپی 97
97
بهمن و اسفند 1390
صفحه 43-50

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار