مقدمه و هدف: تغییرهای نامطلوب نیم­رخ­ چربی از عوامل خطر مرتبط با
چاقی و اضافه وزن است که خطر ابتلاء به سندروم متابولیک، دیابت و بیماری­های قلبی-
عروقی را افزایش­می­دهد. مواد و روش‌ها: در این تحقیق 19 دانشجوی پسر 19 تا 25 ساله به روش نمونه­گیری
در دسترس گزینش و به دو گروه روزه­دار غیرفعال و فعال تقسیم­شدند. برنامه ورزشی
گروه فعال 14 جلسه بود که سه جلسه در هفته با شدت 50 تا 75 درصد ضربان قلب ذخیره و
مدت 45 تا 60 دقیقه انجام­شد. در چهار مرحله نمونه­گیر­ی خونی انجام­گرفت. تغییرهای
درون و بین­گروهی داده­ها به روش اندازه­گیری تکراری تعیین و برای آن سطح معنی­داری
05/0>P < /span> در­نظر­گرفته­شد. نتایج: با اینکه اثر روزه­داری با و بدون فعالیت بدنی بر اندازه­های
آنتروپومتری تفاوتی معنی­دار نداشت؛ اما یک ماه روزه­داری با فعالیت­ بدنی سبب
کاهش وزن، BMI، WHR و درصد چربی بدن شد. طی
روزه­داری نسبت­ TG/HDL
و TC/HDL گروه فعال کاهش
و با اتمام روزه­داری این مقادیر به سطح اولیه برگشت. یک ماه روزه­داری بدون
فعالیت بدنی سطح TG،
LDL وTG/HDL را به­طور
نامحسوسی افزایش­داد. اثر هر دو مداخلۀ روزه­داری با و بدون فعالیت­بدنی بر ضربان
قلب استراحت، فشارخون دیاستول، سیستول، میانگین سرخرگی و هزینه اکسیژن میوکارد
تفاوتی معنی­دار نداشت. نتیجه‏گیری: یک ماه روزه­داری با فعالیت­ بدنی منظم، کاهش وزن، درصد چربی،
WHR و BMI را سبب­شده،
از تغییرهای نامطلوب نیم­رخ­ چربی جلوگیری­کرده، احتمال ابتلا به سندروم متابولیک
و آترواسکلروزیس را کاهش­می­دهد.