مقدمه و هدف: بیش از 300 میلیون نفر عقب‌مانده ذهنی در سراسر جهان وجود دارد و یکی از چالش‌های نظام سلامت در هر جامعه، بهبود وضعیت بهداشت دهان و دندان این کودکان است. این مطالعه با هدف تعیین نیازهای درمانی پریودنتال در مراکز بهزیستی تبریز انجام گرفته‌است.   مواد و روش‌ها: در این بررسی 386 نفر عقب‌مانده ذهنی 22-4 سال، مقیم مراکز بهزیستی تبریز مورد بررسی قرار گرفتند که از این تعداد 191 (5/49 درصد) نفر پسر و 195 (5/50 درصد) نفر دختر بودند. با مراجعه به پرونده این بیماران، بهره هوشی و شدت ناتوانی جسمی آنان تعیین شد و سپس بر اساس ایندکس CPITN نیاز‌های درمانی پریودنتال آنان تعیین گردید. از آزمون «تی» برای مقایسه میانگین‌ها و از آزمون «مجذور کای» و «من-ویتنی» برای بررسی ارتباط متغیرهای کیفی استفاده گردید.   نتایج: میانگین سنی بیماران پسر 09/3 12/13 سال و میانگین سنی بیماران دختر 56/3 8/13 سال بود که تفاوت معناداری نداشت (05/0= p>). 120 نفر دارای عقب‌ماندگی شدید، 215 نفر دارای عقب‌ماندگی متوسط و 51 نفر دارای عقب‌ماندگی خفیف بودند. رابطه معناداری بین بهره هوشی بیماران و کد وضعیت پریودنتالی و نیازهای درمانی پریودنتال آنان وجود داشت (05/0> p ). نیار درمانی در 87 نفر از بیماران TN0 ، در 113 نفر از بیماران TN1 ، در 144 نفر از بیماران TN2 و در 42 نفر از بیماران TN3 بود.   نتیجه‌گیری: شدت عقب‌ماندگی ذهنی وناتوانی جسمی در این بیماران، رابطه مستقیمی با کد وضعیت پریودنتالی و نیاز درمانی پریودنتال آن‌ها داشت.