مقدمه و هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید (HIIT) بر بیان ژن Fetuin-A ، مقاومت به انسولین در کبد موش‌های مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد.
مواد و روش‌ها: این مطالعه تجربی بر روی 40 سر موش صحرایی نر ویستار (10 هفته‌ای، میانگین وزن 195±30 گرم) انجام گرفت. دیابت نوع 2 با تزریق داخل صفاقی نیکوتین‌آمید (110 mg/kg) و استرپتوزوتوسین (60 mg/kg) القا شد. موش‌ها به صورت تصادفی به گروه‌های کنترل سالم، کنترل دیابتی و گروه تمرین HIIT دیابتی تقسیم شدند. برنامه HIIT به مدت 8 هفته، 5 جلسه در هفته برای گروه تمرین اجرا شد. پس از پایان دوره، نمونه‌های خون و بافت کبد جمع‌آوری و بیان ژن‌ Fetuin-A با روش Real-time PCR و مقاومت به انسولین با کیت‌های تجاری ارزیابی شد. داده‌ها با آزمون ANOVA یک طرفه و آزمون تعقیبیTukey تحلیل شدند (سطح معناداری P≤0.05).
نتایج: سطح Fetuin-A بین گروه‌ها اختلاف معناداری نشان داد و در موش‌های دیابتیِ چاق نسبت به کنترل سالم افزایش یافت، درحالی‌که تمرین ورزشی موجب کاهش معنادار آن شد. شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) نیز در گروه دیابت چاق بیشترین مقدار را داشت و تمرین سبب کاهش قابل توجه آن گردید. همچنین بین گروه تمرین‌کرده و کنترل سالم، تفاوت معناداری مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان دادند که تمرین HIIT می‌تواند به بهبود پارامترهای متابولیک در موش‌های مبتلا به دیابت نوع 2 کمک کند. این نتایج حاکی از آن است که HIIT می‌تواند به عنوان یک مداخله مؤثر در مدیریت دیابت نوع 2 مطرح شود.