مقدمه و هدف: تمرینات اینتروال با شدت بالا (HIIT) و شدت متوسط (MIIT) از روش‌های مؤثر برای بهبود سلامت متابولیک و فیزیولوژیک هستند، اما اثر شدت‌های مختلف بر شاخص‌های کلیوی، کبدی و متابولیک در مدل‌های سالم هنوز روشن نیست. هدف پژوهش حاضر مقایسه تأثیر شش هفته HIIT و MIIT بر عملکرد کلیه، آنزیم‌های کبدی و شاخص‌های متابولیک در رت‌های نر سالم ویستار بود. مواد و روش‌ها: هجده رت نر ویستار به‌طور تصادفی در سه گروه HIIT، MIIT و کنترل قرار گرفتند و پروتکل تمرینی پنج روز در هفته به مدت شش هفته اجرا شد. نمونه‌های خونی برای ارزیابی QUICKI، پروفایل لیپیدی، آنزیم‌های کبدی ( ALT، AST، (ALP و شاخص‌های کلیوی (اوره، کراتینین) جمع‌آوری شد. داده‌ها با آزمون آنووا یک‌طرفه و تعقیبی بونفرونی تحلیل گردید. یافته‌ها: بین گروه‌ها تفاوت معناداری در کراتینین (p=0.024)، (p=0.001) ALP ، انسولین (p=0.003) و (p=0.044) QUICKI مشاهده شد. HIIT موجب افزایش کراتینین و QUICKI و کاهش انسولین نسبت به کنترل گردید. هر دو پروتکل تمرینی ALP را در مقایسه با کنترل افزایش دادند. تغییری معنادار در اوره، گلوکز، ALT، AST و پروفایل لیپیدی گزارش نشد. نتیجه‌گیری: HIIT حساسیت به انسولین را بهبود داد، انسولین را کاهش داد و ظرفیت هوازی را در رت‌های سالم افزایش داد، بدون آسیب به کبد یا کلیه. افزایش ALP احتمالاً بیانگر یک سازگاری عملکردی است. MIIT تنها بهبودهای خفیف نشان داد. یافته‌ها برتری متابولیک HIIT حتی در مدل‌های سالم را برجسته کرده و پتانسیل آن را به‌عنوان راهبردی پیشگیرانه در حفظ سلامت متابولیک تأیید می‌کند.