مقدمه و هدف: دیابت نوع ۲ با ایجاد اختلالات متابولیک و مقاومت به انسولین، خطر ابتلا به بیماری کبد چرب غیرالکلی را افزایش می‌دهد. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی تأثیر هشت‌هفته تمرین مقاومتی و هوازی بر سطوح سرمی آنزیم‌های کبدی AST ،ALT ،ALP و نسبت‌های بین آنها در زنان میانسال مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه نیمه‌تجربی، 21 زن میانسال دیابتی به صورت تصادفی به سه گروه تمرین مقاومتی (N=7)، هوازی (N=7)و شاهد (N=7) تقسیم شدند. تمرین مقاومتی به مدت ۸ هفته، با شدت ۴۰ درصد 1RM در هفته اول شروع و به ۷۵ درصد 1RM رسید. تمرین هوازی نیز با ۴۰ درصد حداکثر ضربان قلب شروع و به ۷۰ درصد ضربان قلب رسید. نمونه‌گیری خون در دو مرحله پیش و پس از مداخله انجام گرفت. تحلیل دادهها با آزمون MANOVA و تحلیل اکتشافی ANOVA در سطح معناداری 0/05 انجام گردید.
نتایج: براساس نتایج، تمرینات هوازی منجر به افزایش معنادار ALP (P=0/026) و کاهش معنادار ALT/ALP (P=0/039)در مقایسه با گروه شاهد شد. در مقابل، برنامه تمرین مقاومتی بر هیچ یک از آنزیم‌ها و تمرین هوازی بر سطوح آنزیم‌های AST و ALT و نسبت AST/ALT تغییر معناداری ایجاد نکرد (0/05<P).
نتیجه‌گیری: هشت هفته تمرین هوازی برخلاف تمرین مقاومتی با افزایش سطوح ALP و کاهش نسبت ALT/ALP در زنان میانسال دیابتی همراه است، بدون آن‌که اثر نامطلوبی بر نشانگرهای آسیب سلول کبدی داشته باشد. این افزایش بازتابی از سازگاری‌های فیزیولوژیک مفید در بافت‌های استخوانی است و بر اهمیت ورزش هوازی در دیابتی‌‌ها تأکید می‌کند.
