مقدمه و هدف: دیابت شیرین از طریق مکانیسم‌‌‌های متعدد مانند فشار‌اکسایشی ، التهاب و فیبروز ، بافت‌های حیاتی مانند قلب و کلیه را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر شش هفته تمرین هوازی و مقاومتی بر میزان پروتئین TGF-β1 بافت قلب و کلیه در موش‌های بزرگ آزمایشگاهی نر دیابتی بود.
مواد و روش‌ها: تعداد 24 سر موش نر سالم از موسسه پاستور تهران خریداری شدند. سپس تعداد 18 سر موش با استفاده از تزریق استرپتوزتوسین با دوز 50 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن دیابتی شدند و به سه گروه (دیابتی‌هوازی(n=6)، دیابتی‌مقاومتی(n=6) و دیابتی‌شم(n=6)) تقسیم شدند. تعداد شش سر موش سالم در گروه کنترل‌سالم(n=6) قرار‌گرفتند. گروه دیابتی‌هوازی و دیابتی‌مقاومتی برای شش هفته به فعالیت ورزشی با پروتکل مخصوص خود پرداختند. برای آزمون فرضیه ها از آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون تعقیبی‌توکی در سطح 05/0 ≤ p استفاده‌شد.
نتایج: به دنبال دیابت میزان‌پروتئین TGF-β1 در بافت قلب و کلیه در مقایسه با گروه کنترل سالم به طور معناداری افزایش یافت. شش هفته تمرین هوازی و مقاومتی باعث کاهش معنادار میزان پروتئین TGF-β1 در هر دو بافت قلب و کلیه نسبت به گروه دیابتی شم شد. همچنین شش هفته تمرین هوازی و مقاومتی باعث کاهش معنادار قند خون ناشتا نسبت به گروه دیابتی شم گردید.
نتیجه‌گیری: شش هفته تمرین هوازی و مقاومتی هر دو به یک اندازه باعث کاهش میزان پروتئین TGF-β1 بافت قلب و کلیه و همچنین کاهش قند‌خون ناشتا در موش‌های بزرگ آزمایشگاهی نر دیابتی می‌شوند.