زمینه و هدف: در دهه‌های اخیر، مداخله تمرینات ورزشی به عنوان یکی از عوامل مهم در سبک زندگی برای افزایش عملکرد یادگیری و حافظه افراد مطرح است. بنابراین، هدف از انجام این مطالعه، بررسی تاثیر تمرین هوازی در طول زندگی بر حافظه فضایی و اینترلوکین-10 هیپوکامپ و پرفرونتال کورتکس موش‌های مبتلا به ترومای مغزی بود.
مواد و روش‌ها: بدین منظور، 40 رت آزمایشگاهی نر نژاد NMRI با سن تقریبی 20روز و وزن 8 تا 9 گرم تهیه و پس از گذراندن دوره سازگاری اولیه به طور تصادفی در چهار گروه 10تایی 1.گروه غیرفعال بدون آسیب مغزی، 2.گروه تمرینی بدون آسیب مغزی، 3.گروه غیرفعال با القاء آسیب مغزی خفیف و 4.گروه تمرینی با القاء آسیب مغزی خفیف تقسیم شدند. پس از ایجاد ترومای مغزی از طریق سقوط آزاد بر سر نمونه‌ها، تست رفتاری حافظه با استفاده از مازآبی موریس و اینترلوکین-10 با استفاده از تکنیک الایزا انجام شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: براساس تجزیه و تحلیل یافته‌ها، تمرین هوازی تاثیر معنی‌داری بر حافظه، اینترلوکین-10 هیپوکامپ و پرفرونتال کورتکس در موش‌های دارای ترومای مغزی داشته است (05/0 P <).
نتیجه گیری: به نظر می‌رسد که تمرینات ورزشی هوازی می‌تواند تاثیر مثبت و معنی‌داری بر بخش‌های هیپوکامپ و پرفرونتال کورتکس در مغز داشته و به بهبود حافظه در موش‌های دارای ترومای مغزی کمک کند.
واژگان کلیدی: تمرین هوازی، ترومای مغزی، پرفرونتال کورتکس، حافظه، سایتوکاین IL_10، هیپوکامپ