مقدمه و هدف: به دلیل ابهام و عدم توافق در منابع داخلی(از جمله پروتکل کشوری) و خارجی در کارایی داکسی سایکلین در بهبود علائم بالینی و پیشگیری از پیشرفت بیماری در بیماران مبتلا به کووید-19، هدف از انجام این مطالعه‌ بررسی اثربخشی داکسی‏سایکلین در سیر و بهبود بالینی بیماران سرپایی مبتلا به کووید-19 می‌باشد.
مواد و روش ها: در این مطالعه‌ کار آزمایی بالینی82 بیمار مبتلا به کووید- 19 (بر اساس علائم بالینی و یافته‌های پاراکلینیک ) مراجعه کننده به بیمارستان شهید بهشتی در سال 1401-1400 که نیازمند بستری نبودند، وارد مطالعه شدند.  بیماران گروه کنترل اقدامات مراقبتی و دارویی استاندارد بیماران کووید- 19 را دریافت کردند. گروه مداخله علاوه بر این مراقبت‌ها، کپسول داکسی‏سایکلین با دوز 100 میلی‌گرم دو بار در روز  به مدت-10 روز دریافت کردند. میزان نیاز به بستری در بیمارستان، مرگ‌ومیر و بهبودی کامل و سیر علائم بالینی به مدت 30 روز در هر دو گروه بیماران پیگیری و مقایسه شد. جهت مقایسه پیامد بیماری برحسب متغیرهای کیفی اسمی و رتبه‌ای از آزمون مجذور کای (آزمون دقیق فیشر) و مقایسه برحسب متغیرهای کمی از تی زوجی استفاده شد.
نتایج: 41 بیمار در گروه مداخله و 37 بیمار در گروه کنترل  قرار گرفتند، که ازنظر میانگین سنی، جنسیت، علائم بالینی در زمان مراجعه تفاوت آماری معنی‌داری نداشتند. میزان بستری شدن در بیمارستان در گروه مداخله 8 نفر(5/19%) و در گروه کنترل 9نفر(3/24%) بود (784‏/0P=). یک ماه پس از درمان 21 نفر (7/56%) از بیماران گروه کنترل و 29 نفر (7/70%) از بیماران گروه مداخله بهبودی کامل داشتند. در هر دو گروه درصد اکسیژن اشباع شریانی با گذشت زمان افزایش پیدا کرد که این افزایش در گروه مداخله بیشتر بود که ازنظر آماری معنی‌دار بود (001‏/0 P=).
نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه داکسی­سایکلین در بیماران سرپایی مبتلا به کووید-19 باعث بهبود سریعتر و نیاز کمتر به بستری شد.