مقدمه و هدف: باتوجه‌به شیوع بیماری صرع و عدم ‌پاسخ‌دهی برخی از بیماران به درمان‌های موجود و معرفی گیاه عودالصلیب در طب سنتی به‌ عنوان داروی ضد تشنج، در مطالعۀ حاضر به بررسی اثر ضد تشنجی عصارۀ آبی-الکلی ریزوم این گیاه بر روی تشنج ناشی از کیندلینگ شیمیایی پرداخته شده است.



مواد و روش‌ها: چهل سرموش سوری نر به ۵ گروه ۱. کنترل؛ ۲. والپروات؛ ۳، ۴ و ۵. عصارۀ گیاه عود با دوزهای ۵۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ mg/kg تقسیم شدند. همۀ گروه‌ها با تزریق پنتیلن تترازول (mg/kg ۱۰۰) صرعی و مراحل تشنج: ۱. انقباضات میوکلونیک؛ ۲. پرش اندام؛ ۳. تشنج ژنرالیزه؛ ۴. انقباض تونیک اندام‌های عقبی در آن‌ها ثبت شد. در موش‌های گروه درمان ۳۰ دقیقه قبل از تزریق پنتیلن تترازول عصاره تزریق می‌شد. نهایتاً داده‌های مراحل صرع در گروه‌های مختلف با آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه و مقایسه بین تک‌تک گروه‌های آزمایشی با آزمون تکمیلی توکی انجام شد.



نتایج: داده‌های این مطالعه نشان داد که عصاره با دوز mg/kg ۱۰۰ قادر به افزایش معنی‌دار آستانۀ شروع تونوس (۱۷/۱۴±۵۰/۱۸۶) نسبت ‌به گروه کنترل (۳۶/۱۶±۷۵/۱۱۷) گردید که با ۰۵/۰ p< معنی‌دار بود. همچنین مدت زمان HLTE به ‌ترتیب با مصرف سه دوز ۵۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ mg/kg عصارۀ عود ۶/۰±۲۸/۵ و ۷۹/۱±۳/۳ و ۰۱/۱±۷۶/۴ به دست آمد که نسبت ‌به گروه کنترل (۲۰/۱±۸۵/۷) معنی‌دار شدند (۰۵/۰ p<).



نتیجه‌گیری: به ‌طور کلی نتایج این مطالعه نشان داد که اگرچه عصارۀ گیاه قادر به تغییر زمان آستانۀ مراحل پیش‌تشنجی در حیوان نمی‌شود، اما خود مرحلۀ تشنج توسط دوز متوسط این گیاه به‌طور بارز کاهش می‌یابد. همچنین مدت زمان HLTE به ‌عنوان یک شاخص مهم در پروسۀ تشنج، با مصرف این گیاه کاهش مشخص پیدا می‌کند.