1
گروه بیوشیمی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2
گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3
دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران
چکیده
مقدمه و هدف: بهبود متابولیسم گلوکز و کاهش ریسک ابتلا به دیابت نوع 2 بر اثر مصرف کافئین گزارششدهاست. امروزه گلیبنکلامید بهطور شایع در درمان دیابت استفادهمیشود. هدف از این مطالعه، بررسی اثر درمانی ترکیب کافئین و گلیبنکلامید بر میزان قند و چربیهای سرم در موشهای دیابتی نوع 2 بودهاست.
مواد و روشها: در این مطالعه، 32 موش صحرایی نر به چهار گروه «دیابتی، دیابتی درمانشده با گلیبنکلامید، کافئین، ترکیب گلیبنکلامید و کافئین» تقسیمشدند. دوز دارویی گلیبنکلامید 285/0 میلیگرمبرکیلوگرم و کافئین 100 میلیگرمبرکیلوگرم و دوز ترکیب درمانی 50 درصد دوزهای پیشین بود. دیابت از طریق تزریق 60 میلیگرمبرکیلوگرم استرپتوزوسین بهصورت تکدوز القاشد. درمان پس از اثبات دیابت تا روز شانزدهم ادامهیافت. میزان گلوکز سرم و پروفایل چربی موشها در پایان دوره، مورد بررسی قرارگرفت.
نتایج: تحقیق حاضر نشانداد که ترکیب درمانی گلیبنکلامید و کافئین با 50 درصد دوز درمانی، سبب کاهش معنادار گلوکز سرم نسبتبه گروه کنترل در روزهای چهارم، نهم و شانزدهم شد (05/0 p < ). درمان ترکیبی، سبب کاهش معنادار تریگلسیرید و افزایش معنادار HDL و نسبت HDL به LDL سرم شد(05/0 p < )؛ درحالیکه این تغییرها در گروههای تحت درمان با گلیبنکلامید و کافئین بهتنهایی مشاهدهنشد.
نتیجهگیری: درمان ترکیبی گلیبنکلامید و کافئین، سبب بهبود کنترل گلوکز سرم شده، میتواند ایجاد تغییرهایی مفید و بارز را در میزان تریگلسیرید و HDL سرم موشهای دیابتی درپیداشتهباشد.
)