تأثیر تمرین‌های تناوبی با شدت بالا (HIIT) و بی‌تمرینی متعاقب آن بر مقادیر آدیپونکتین پلاسمایی دانشجویان پسر غیرورزشکار

مقدمه و هدف: آدیپونکتین، آدیپوسایتوکاینی است که از سلول‌های چربی تولید‌می‌شود و نشان‌داده‌اند، ویژگی ضدآترواسکلروزی و ضدالتهابی دارد؛ اما پاسخ آن به تمرین‌های تناوبی شدید و بی تمرینی به‌درستی معلوم نیست. هدف پژوهش حاضر، تأثیر ده هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) و بی‌تمرینی متعاقب آن بر مقادیر آدیپونکتین پلاسمایی دانشجویان پسر غیرورزشکار بود.

مواد و روش‌ها: در این پژوهش نیمه‌تجربی، 26 نفر از دانشجویان پسر غیرورزشکار به‌طور تصادفی ساده انتخاب و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم‌شدند. گروه تجربی در یک برنامه تمرینی ده‌هفته‌ای و هر هفته، سه جلسه، طبق برنامه تمرینی با شدت 85 تا 100 درصد HRmax به تمرین پرداختند و پس از آن، آزمودنی‌ها چهار هفته بی‌تمرینی را تجربه‌کردند تا آثار بی‌تمرینی نیز مطالعه‌شوند. خون‌گیری پس از 14 ساعت ناشتایی در مراحل مختلف با شرایط مشابه انجام و مقادیر آدیپونکتین پلاسمایی با استفاده از کیت آدیپونکتین شرکت BOSTER آمریکا اندازه‌گیری‌شد. داده‌ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنف، آنالیز واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی LSD و آزمون t مستقل در سطح معناداری 05/0≥α تحلیل‌شدند.

نتایج: یافته‌ها نشان‌دادند که ده هفته تمرین تناوبی با شدت بالا(HIIT)، باعث افزایش معنادار مقادیر آدیپونکتین پلاسمایی و کاهش معنادار BMI و وزن بدن در گروه تجربی نسبت‌به گروه کنترل شد (000/0=p)؛ درضمن، مشخص شد پس از چهار هفته بی‌تمرینی به دلیل توقف تمرین، مقادیر آدیپونکتین پلاسمایی، کاهشی معنادار یافت (000/0=p)؛ در انتهای پژوهش در گروه کنترل در مقادیر وزن بدن، BMI و آدیپونکتین پلاسمایی، تغییری معنادار دیده‌نشد (05/0≤p).

نتیجه‌گیری: تمرین تناوبی با شدت بالا به‌عنوان شیوه تمرینی جدید و مؤثر با افزایش معنادار آدیپونکتین-عامل محافظ قلب و عروق- تأثیری پیشگیرانه برای بیماری‌های قلبی-عروقی داشته، درحالی‌که با توقف تمرین و بی‌تمرینی، سازگاری‌های مطلوب تمرین ازبین‌رفته، با کاهش آدیپونکتین، افراد در معرض عوامل خطرزای قلبی-عروقی قرارمی‌گیرند.