مقایسه روش فنوتیپی سفوکسیتین دیسک دیفیوژن و PCR ژن mecAبرای شناسایی استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین

نویسندگان

1 گروه میکرب‌شناسی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران

2 میکرب‌شناسی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران

3 میکرب‌شناسی مرکز تحقیقات میکرب‌شناسی مولکولی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران

4 میکرب‌شناسی، دانشکده پزشکی دانشگاه تهران، ایران

چکیده

مقدمه و هدف: استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین، یکی از عوامل بیماری‌زای مهم در عفونت‌های حاصل از استافیلوکوکوس اورئوس است. در سال‌های اخیر، CLSI ((Clinical and Laboratory Standards Institute در مواردی که از دیسک دیفیوژن برای شناسایی ایزوله‌های مقاوم به متی‌سیلین استفاده‌می‌شود، دیسک سفوکسیتین را توصیه‌کرده‌است. هدف از این مطالعه، ارزیابی روش دیسک دیفیوژن با استفاده از دیسک سفوکسیتین و مقایسه آن با روش PCR برای شناسایی ژن mecA بوده‌است.

مواد و روش‌ها: برای تأیید هویت ایزوله‌های جداشده از پنج بیمارستان منتخب در شهر تهران، تست‌های متداول بیوشیمیایی به همراه PCR ژن nuc (که برای این باکتری اختصاصی است) انجام‌شدند. برای شناسایی ایزوله‌های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین، در روش دیسک دیفیوژن از دیسک سفوکسیتین 30 میکروگرم طبق دستورالعمل CLSI استفاده‌شد؛ سپس روش PCR برای شناسایی ژن mecA به‌کاررفت.

نتایج: با آزمایش‌های فنوتیپی و PCR ژن nuc ، هویت 101 ایزوله با عنوان استافیلوکوکوس اورئوس تأییدشد. روش دیسک دیفیوژن نشان‌داد که تمامی ایزوله‌ها نسبت‌به آنتی‌بیوتیک‌های ونکومایسین و لینزولید، حساس بودند و 58 مورد از ایزوله‌ها نسبت‌به سفوکسیتین،‌ مقاوم بودند که تمامی این ایزوله‌ها در روش PCR، ژن mecA را داشتند.

نتیجه‌گیری: بنابراین در آزمایشگاه‌هایی که روش‌های مولکولی، به‌عنوان روش‌های معمول (روتین) در تشخیص MRSA استفاده‌نمی‌شوند، به‌کارگیری روش سفوکسیتین دیسک دیفیوژن به‌عنوان روشی ساده و از لحاظ اقتصادی کم‌هزینه، می‌تواند جانشینی مطلوب برای شناسایی ایزوله‌های مقاوم به متی‌سیلین باشد.

کلیدواژه‌ها

دانشور پزشکی
دوره 22، شماره 5 - شماره پیاپی 114
114
آذر و دی 1393
صفحه 41-46

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار