مقدمه و هدف: درحال‌حاضر، دو داروی متفورمین و آکاربوز دردرمان دیابت استفاده‌می‌شوند. در این مطالعه، اثر این دو دارو به‌طورجداگانه وهمراه با هم در کنترل گلایسمیک وهمچنین بر پروفایل لیپید و میزان ویسفاتین سرم در موش‌های صحرایی مبتلا به دیابت نوع2 القاشده توسط تزریق استرپتوزیسین و نیکوتین‌آمید بررسی‌شد.

مواد و روش‌ها: موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار با تزریق درون‌صفاقی استرپتوزوسین (60 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن) 15 دقیقه پس از تزریق صفاقی نیکوتین‌آمید ( 110 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن) به دیابت نوع2 مبتلا شدند؛ یک هفته پس از ابتلا به دیابت، موش‌ها به‌طور تصادفی به چهار گروه تقسیم‌شدند؛ سه گروه از آنها به‌ترتیب توسط متفورمین به‌صورت محلول در آب با دوز 150میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن در هر روز، آکاربوز به‌صورت مخلوط در غذای روزانه به میزان40 میلی‌گرم در هر 100 گرم غذای مصرفی و ترکیب دو داروی متفورمین و آکاربوز به‌مدت شش هفته درمان‌شدند. شاخص توده بدن ((BMI، قند خون ناشتا، هموگلوبین گلیکه، پروفایل لیپید، انسولین،HOMA-IR و ویسفاتین سرم، اندازه‌گیری و با گروه کنترل مقایسه‌شدند.

نتایج: هر سه روش درمانی، موجب کاهش ویسفاتین سرم نسبت‌به موش‌های درمان‌نشده مبتلا به دیابت نوع2 شد.ند ولی این کاهش، تنها در گروه تحت درمان با متفورمین نسبت‌به گروه دیابتی، معنی-دار بود (27/21±72/162و45/6±66/ 195 001/0=P)؛ همچنین در هر سه گروه درمانی، میزان ترشح انسولین کاهش‌یافت و این کاهش در گروه دریافت‌کننده آکاربوز (05/0>P)و ترکیب دو دارو (05/0>P)، نسبت‌به گروه کنترل دیابتی، معنی‌دار بود. میزان قند خون ناشتا و هموگلوبین گلیکه در هر سه گروه تحت درمان نسبت‌به موش‌های درمان‌نشده، کاهشی معنی‌دار را نشان‌داد و این کاهش در گروه تحت درمان با هر دو دارو مشهودتر بود. هر سه روش درمانی در بهبود پروفایل لیپید، مؤثر بودند. شاخص HOMA-IR در گروه مصرف‌کننده داروی ترکیبی، بهتر بود.

نتیجه‌گیری: کنترل هایپرگلایسمی و درمان موش‌هایی که توسط نیکوتین‌آمید و استرپتوزوسین به دیابت نوع2، مبتلا شده‌اند با افزودن آکاربوز به متفورمین، نسبت‌به موش‌هایی که توسط متفورمین و یا آکاربوز به‌تنهایی درمان‌شدند، کارایی بالاتری داشت.