اثربخشی گروه درمانی شناختی-وجودی بر ناامیدی افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس

نویسندگان

دانشگاه محقق اردبیلی

چکیده

مقدمه و هدف: مولتیپل اسکلروزیس (MS)، بیماری خودایمنی، التهابی و مزمن است که تحت تأثیر ضایعات تخریب میلین در جسم سفید مغز، نخاع شوکی و اعصاب بینایی بروزمی‌کند. بیماری مولتیپل اسکلروزیس به‌عنوان یک بیماری مزمن با بروز ناگهانی و غیرقابل‌پیش‌بینی، سبب بروز علایم خلقی گوناگون ازجمله ناامیدی در ابعاد مختلف زندگی بیماران می‌شود؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف سنجش اثربخشی گروه‌درمانی شناختی- وجودی بر ناامیدی افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام‌گرفت.

مواد و روش‌ها: روش تحقیق مطالعه حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی و طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون گسترش‌یافته‌بود. جامعه آماری، تمامی بیماران مبتلا به ام اس تحت پوشش انجمن ام اس استان مازندران در سال 1392 بودند. از میان افراد تحت پوشش، 20 زن به شیوه دردسترس انتخاب‌شدند و به شیوه تصادفی در دو گروه 10 نفری آزمایش و کنترل قرارگرفتند. همه شرکت‌کنندگان ابزار سنجش ناامیدی بک (BHS) را در مرحله پیش‌آزمون و در مرحله پس‌آزمون تکمیل‌کردند. گروه آزمایش طی هشت جلسه تحت مداخله قرارگرفتند ولی گروه گواه، مداخله‌ای دریافت‌نکرد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس استفاده‌شد.

نتایج: یافته‌ها نشان‌دادند که گروه‌درمانی شناختی- وجودی در کاهش ناامیدی بیماران ام اس به‌طور صرف، روی زیرمقیاس «فقدان انگیزش» تأثیری معنی‌دار دارد.

نتیجه‌گیری: بنابراین برای حل و فصل مشکلات هیجانی این بیماران، بهره‌گیری از فنون شناختی- وجودی، روشی مؤثر است.

کلیدواژه‌ها