مقدمه و هدف: یافتهها از نقش استرسهای اجتماعی در پیری زودرس، بیماری و مرگومیر افراد حکایتمیکنند. ازآنجاکه بدن با رفتار اضطرابی به استرسهای محیطی پاسخمیدهد، در این مطالعه به مقایسه اثر«محدودیت غذایی، «محرومیت غذایی و نابرابری غذایی» بر بروز رفتارهای اضطرابی میپردازیم.
مواد و روشها: 48 سر رت نر به شش گروه «شاهد، محدودیت غذایی (40 درصد کاهش حجم غذا، همراه با احساس نابرابری)، گروه محدودیت غذایی در شرایط ایزوله (40 درصد کاهش حجم غذا، بدون احساس نابرابری) ، محدودیت متناوب غذایی (دریافت غذا تنها یکبار در روز و بهمدت 2 ساعت)، محرومیت غذایی (70 درصد کاهش حجم غذا همراه با احساس نابرابری) و محرومیت غذایی (70 درصد کاهش حجم غذا بدون احساس نابرابری) » تقسیمشدند و شرایط یادشده، طی سه هفته به آنها اعمالشد. در پایان دوره استرس رفتار اضطرابی با آزمونelevated plus maz سنجششد.
نتایج: مدت و دفعات ورود به بازوی باز در گروه محرومیت غذایی نسبتبه کنترل، افزایشی معنادار و در گروه محدودیت غذایی با نابرابری نسبتبه کنترل، کاهشی معنادار داشتهاست.
نتیجهگیری: ترکیب افزایش فعالیت حرکتی و اضطراب حیوان در گروه محدودیت غذایی توأم با نابرابری غذایی، بیانگر شرایط تلاش حیوان برای بهبود شرایط است. محرومیت غذایی بهخصوص زمانیکه با احساس نابرابری همراه باشد، موجب کاهش تحرک میشود که نشاندهنده نقش نابرابری و تبعیض در ایجاد موقعیت « ناامیدی آموختهشده » است.
)