مقایسه عملکرد چهار سلول T مهندسی‌شده با رسپتور کایمریک حاوی نانوبادی ضد HER2 در مواجهه با سلول‌های سرطانی سینه

نویسندگان

1 گروه بیوتکنولوژی پزشکی، مرکز تحقیقات بیوتکنولوژی، انستیتو پاستور ایران

2 گروه بیوتکنولوژی پزشکی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس

3 بانک سلولی ایران، انستیتو پاستور ایران

چکیده

 مقدمه و هدف: به­کارگیری سیستم
ایمنی فرد بیمار و سلول‌های T (به­عنوان بازوی قدرتمند سیستم ایمنی) در ازبین­بردن سلول‌های
سرطانی، ازجمله روش‌های درمانی امیدبخش محسوب­می‌شود؛ در این راستا، سلول‌هایT  مهندسی­شده بیان­کننده رسپتورهای کایمریک دارای
نانوبادی (آنتی­بادی تک دومینی شتری) که قادر به شناسایی آنتی‌ژن سرطانی HER2 هستند،
راهکاری مؤثر در درمان هدفمند سرطان سینه است.   مواد و روش‌ها: از نانوبادی‌های ضد آنتی­ژن HER2، به­عنوان قطعه شناساگر
آنتی­ژن در رسپتورهای کایمریک NbHER2-HHIgG3-CD28-OX40-CD3ζ (طویل) و NbHER2-HIgG3-CD28-OX40-CD3ζ (کوتاه) در سطح سلول­های T استفاده­شد. میزان بیان رسپتورها در غشای سلول‌های T ترانسفکته با
روش RT-PCR بررسی­شد. عملکرد سلول­های
T مهندسی­شده در
مواجهه با سلول‌های سرطانی سینه براساس میزان تولید اینترلوکین2 و ازبین­بردن سلول‌های
سرطانی براساس میزان فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز، ارزیابی­شد.   نتایج: رسپتورهای کایمریک با ناحیه فضاساز طویل و قطعه کمک سیگنالی OX40 با نانوبادی‌های
  RR6 و RR16 که ناحیه
نزدیک غشایی HER2
را شناسایی­می‌کردند، باعث عملکرد بهتر سلول‌های T در مواجهه با سلول‌های
سرطانی سینه شدند. درحالی­که نانوبادی‌های RR4 و RR10 که ناحیه دیستال آنتی­ژن HER2 را مورد هدف قرارمی­دادند
نتایجی بهتر را با سازه­های کایمریک دارای ناحیه فضاساز کوتاه نشان­دادند.    نتیجه‌گیری: با توجه به خصوصیت اتصالی نانوبادی، می­توان رسپتورهای کایمریک
کاراتری طراحی­کرد که سلول­های T مهندسی­شده دارای این رسپتورها، قدرتی بالا در شناسایی سلول‌های
سرطانی سینه و ازبین­بردن آنها داشته­باشند.  

کلیدواژه‌ها