اثر عصاره آبی- الکلی بخشهای هوایی گیاه اسطوخودوس بر اکتساب و بیان تحمل و وابستگی به مورفین در موش کوچک آزمایشگاهی نر

نویسندگان

1 مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی و گروه فیزیولوژی ، دانشکده پزشکی ،دانشگاه شاهد

2 کارشناسی ارشد گروه فیزیولوژی دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد

3 مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی دانشگاه شاهد

4 گروه فیزیولوژی دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد

چکیده

 مقدمه و هدف: تحمل و
وابستگی دو مشکل عمده مصرف مزمن اوپیوئیدها می‌باشند.  مصرف طولانی مدت اسطوخودوس در بیماری های اعصاب
مانند صرع و مالیخولیا در طب سنتی ایران توصیه شده است. با توجه به مفید بودن
داروهای ضد صرع در درمان وابستگی به مورفین و اثرات ضد صرعی اسطوخودوس، در
مطالعه حاضر اثر اسطوخودوس بر اکتساب و بیان تحمل و وابستگی به مورفین بررسی و با
متادون مقایسه شده است.   مواد و روش‌ها: مورفین بصورت تک دوز یا مزمن به صورت پلکانی طی هفت روز،
دو بار در هر روز تزریق می شد به غیر از روز هشتم که یک بار در روز تزریق شد.
بصورت حاد یا مزمن با سالین، اسطوخودوس 200 ،  400 ، متادون 5 و ترکیب متادون و اسطوخودوس 200 و 400 میلی گرم بر کیلوگرم، 60 دقیقه قبل
از تجویز مورفین انجام شد. تحمل به مورفین با سنجش زمان پس کشیدن دم از آب داغ قبل
و بعد از آخرین دوز مورفین و وابستگی با شمارش تعداد پرشها بدنبال تزریق نالوکسان
(mg/kg
5) بررسی شد. داروها با حجم 3/0 میلی لیتر بصورت داخل صفاقی تزریق شدند.   نتایج: اسطوخودوس و متادون، اکتساب (و نه  بیان) وابستگی و تحمل به مورفین را به طور معنی‌داری (05/0>P < /span>) کاهش دادند.
مصرف مزمن اسطوخودوس و (نه متادون) وابستگی فیزیکی ناشی از مورفین تک دوز را نیز
کاهش داد(05/0>P < /span>).
   نتیجه‌گیری: بنظر می‌رسد اسطوخودوس بهتر از متادون می تواند میزان
تحمل و وابستگی را در موش‌ها در شرایط تجویز مزمن کاهش دهد. 

کلیدواژه‌ها