مقدمه و هدف: با توجه به نقش تشدید استرس اکسیداتیو در بروز بیماری کلیوی در حالت دیابت و با در ‌ نظر ‌ گرفتن خاصیت ضد ‌ دیابتی و آنتی اکسیدانتی تیموکینون، هدف از انجام این مطالعه، ارزیابی اثر تجویز این ماده بر سطح بافتی برخی شاخص ‌ های استرس اکسیداتیو در بافت کلیه موش ‌ های صحرایی دیابتی بود .     مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی، موش ‌ های صحرایی به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با دوز بالای تیموکینون (20 میلی ‌ گرم بر کیلوگرم)، دیابتی و دو گروه دیابتی تحت درمان با تیموکینون (10 و 20 میلی ‌ گرم بر کیلوگرم) تقسیم ‌ شدند. پس از گذشت چهار هفته، سطح بافتی مالون دی آلدئید و نیتریت و میزان فعالیت سوپراکسید دیس موتاز بافت کلیه، اندازه-گیری ‌ شد .     یافته ‌ ها: موش ‌ های دیابتی، افزایشی معنادار در سطح بافتی مالون دی آلدئید (01/0 p < ) و نیتریت و نیترات (005/0 p < ) و کاهشی معنی ‌ دار در فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز (05/0 p < ) را نشان ‌ دادند و درمان با تیموکینون در دوز بالا فقط میزان مالون دی آلدئید و نیتریت را به ‌ صورت معنادار کاهش ‌ داد (05/0 p < ) و فعالیت آنزیم سوپراکسید دیس موتاز در موش ‌ های دیابتی تیمار ‌ شده به ‌ طور غیر ‌ معنی ‌ دار در مقایسه با گروه دیابتی افزایش نشان ‌ داد .     نتیجه ‌ گیری: تجویز تیموکینون به ‌ صورت وابسته به دوز می ‌ تواند برخی شاخص ‌ های استرس اکسیداتیو در بافت کلیه را در موش ‌ های صحرایی دیابتی کاهش ‌ دهد .