اثر تغییرات حجم و شدت تمرین هوازی بر استقامت قلبی تنفسی و ضربان قلب استراحتی مردان جوان

نویسندگان

دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، گروه تربیت بدنی، تهران، ایران

چکیده

  مقدمه و هدف: استقامت قلبی-تنفسی و ضربان قلب استراحتی، راهنمای مناسب برای آگاهی از وضعیت آمادگی قلبی و ریوی افراد است. هدف از این تحقیق، بررسی اثر یک دوره تمرین ‌ های استقامتی با حجم و شدت متفاوت بر استقامت قلبی تنفسی و ضربان قلب استراحتی است .     مواد و روش‌ها: 45 مرد دانشجوی سالم غیرورزشکار (میانگین سن 87/1 ± 25 سال، وزن 95/1 ± 71 کیلوگرم و قد 30/2 ± 175 سانتی ‌ متر) به ‌ صورت تصادفی به سه گروه یک، دو و سه تقسیم ‌ شدند. در شش هفته اول گروه یک (15 = n) یک جلسه در هفته و به مدت 15 دقیقه و با شدت 70 درصد ضربان قلب ذخیره بیشینه (MRHR) ، گروه دو (15 = n) دو جلسه در هفته و به مدت 15 دقیقه و با شدت 60 درصد MRHR و در گروه سه (15 = n) سه جلسه در هفته و به مدت 15 دقیقه و با شدت 50 درصد MRHR ؛ و در دو هفته آخر گروه یک با شدت 75 درصد MRHR ، گروه دو با شدت 65 درصد MRHR و گروه سه با شدت 55 درصد MRHR روی نوارگردان به مدت هشت هفته می ‌ دویدند .     نتایج: نتایج نشان ‌ دادند که اختلافی معنی ‌ دار در میزان تغییر vo2max بین گروه سه و گروه یک وجود ‌ دارد. علاوه ‌ بر ‌ این، تمرین گروه سه کاهشی معنی ‌ دار را در ضربان قلب استراحتی نسبت ‌ به گروه یک موجب شد .     نتیجه ‌ گیری: بر ‌ اساس یافته ‌ های تحقیق حاضر به ‌ نظر ‌ می ‌ رسد که تمرین هوازی با شدت پایین و زمان طولانی ‌ تر، اثری بیشتر نسبت ‌ به شدت بالا با زمان کمتر بر افزایش vo2max و کاهش ضربان قلب استراحتی می ‌ گذارد .  

کلیدواژه‌ها