مقدمه و هدف: یکی از واقعیتهای انکارناپذیر در زندگی دنیوی، درد و بیماری است. هدف این پژوهش، بررسی بینش و نگرش امام سجّاد (ع) نسبتبه بیماری است و اینکه از منظر صحیفه سجّادیّه، بیماری پدیدهای خوشایند و لذتبخش بوده یا پدیدهای ناخوشایند و نفرتانگیز است؟! مواد و روشها: با توجه به هدف پژوهش، مواد تحقیق، بررسی نیایشها و آموزههای امام سجّاد (ع) و صحیفه سجّادیّه را شامل میشود؛ بنابراین از روش تحلیل محتوایی به صورت تحلیل کیفی استفادهشدهاست. نتایج: از ، مطالعه و بررسی صحیفه سجّادیّه در این زمینه نتایج زیر بهدستآمد:1- باید منزلت بیماری در حکمت الهی را درک و حسکرد.2- پیشگیری از بیماری، کاری عاقلانه، عالمانه و آرامشبخش است.3- بیمار با «پذیرش بیماری» زمینهای اساسی و اصولی برای درمان فراهممیکند.4- در پرتو حکمت بیماری، شکرگزاری نسبتبه بیماری، جایگاهی مناسب مییابد.5- باورهای دینی، نشاط و رضامندی را حتی در حالت بیماری به انسان هدیهمیکند.6- خویشتنداری نسبتبه بیماری، آثار و برکاتی در زندگی دنیوی و حیات اخروی دارد.7- انسان عاقل و معتقد هم از روشهای پیشگیری بهرهمیبرد و هم از روشهای درمانی در صورت گرفتارشدن به بیماری سودمیجوید. نتیجهگیری: هر انسانی میتواند به «لذت بیماری» در پرتو «حکمت بیماری» نائلآید و به سلامتی و آرامش درونی برسد؛ البته این قاعده و قانون درباره «بیماریهای جسمی» است. و بررسی نحوه برخورد با «بیماریهای روحی» به پژوهشی دیگر نیازدارد.
)