مقدمه و هدف: از شایع­ترین مشکلات دوران یائسگی استئوپروز است. در پژوهش حاضر برآن شدیم که به بررسی مقایسه­ای اثر تیبولون و هورمون درمانی کلاسیک بر پیشگیری از استئوپروز در زنان یائسه سالم بپردازیم. تیبولون یک استرویید صناعی، دارای آثار استروژنیک، پروژستوژنیک و آندروژنیک است. مواد و روش کار: در این مطالعه 107 نفر خانم یائسه حائز شرایط مطالعه به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول، روزانه 5/2 میلی­گرم تیبولون،  همراه با کلسیم دی و گروه دوم، روزانه 625/0 میلی­گرم استروژن کنژوکه و 5/2 میلی­گرم مدروکسی پروژسترون استات، همراه کلسیم دی دریافت‌کردند. در ابتدای مطالعه و بعد از شش ماه درمان فاکتورهای بیوشیمیایی بازگردش استخوان (آلکالان فسفاتاز و Ca/Cr ادرار) اندازه‌گیری شد؛ سنجش تراکم استخوان مهره­های کمری و گردن فمور نیز در ابتدا و بعد از نه ماه درمان با روش جذب‌سنجی با انرژی دوگانه (DEXA) اندازه‌گیری گردید.  نتایج: در گروه تیبولون وHRT کاهش آلکالان فسفاتاز سرم وCa/Cr ادرار معنی­دار بود.Tscore, Zscore  وBMD  مهره­های کمری و گردن فمور نیز در گروه تیبولون وHRT به صورتی معنادار افزایش‌یافتند. در مقایسه بین گروهی، مقایسه میانگین تغییرهای  معیارهای سنجش تراکم استخوان مهره­های کمری و گردن فمور و فاکتورهای بیوشیمیایی بازگردش استخوان بین دوگروه درمان شده با HRT و تیبولون در مرحله قبل و بعد از درمان از نظر آماری،  معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: تیبولون، آثاری مفید بر مارکرها و دانسیته استخوان دارد و مانع ازدست‌دادن استخوان و استئوپروز در زنان یائسه می­شود؛ این دارو می­تواند برای HRT در زنانی که خون‌ریزی و لکه‌بینی واژینال و حساسیت سینه را تحمل نمی­کنند، جایگزینی مناسب باشد.