مقایسه سطح آدرنومدولین ادرار در کودکان مبتلا به پیلونفریت حاد و کودکان سالم

نویسندگان

1 گروه نفرولوژی اطفال، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی،بیمارستان مفید،بخش تحقیقات عفونی کودکان

2 دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی، بیمارستان مفید

3 گروه فارماکولوژی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

4 گروه عفونی اطفال، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

5 دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

6 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

چکیده

مقدمه و هدف: آدرنومدولین (AM) نوعی پپتید است که تولید آن در پروسه­های التهابی تحریک­می‌شود؛ این ماده در بسیاری از سلول­های بدن، نظیر سلول­های عضلات صاف عروق، اندوتلیال، فیبروبلاست، میوسیت­های قلبی، سلول­های اپیتلیال و سلول‌های سرطانی تولید شده، در صورت بروز التهاب در سیستم ادراری نیز افزایش­می­یابد. در این مطالعه، مقادیر ادراری AM در ادرار کودکان مبتلا به پیلونفریت با  گروه شاهد مقایسه­شد. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه مورد شاهدی، 31 کودک مبتلا به پیلونفریت (گروه مورد) و 30 کودک سالم (گروه شاهد) بررسی­شدند. مقادیر ادراری AM افراد تحت مطالعه با استفاده از روش High Performance Liquid Chromatography (HPLC) اندازه­گیری و نتایج به­دست­آمده از دو گروه با یکدیگر مقایسه­شد؛ در نتایج، نسبت آدرنومدولین به کراتینین ادرار ثبت شد؛ همچنین مقادیر آدرنومدولین به کراتینین ادرار در گروه مورد قبل و پس از درمان مقایسه­شدند. نتایج: نسبت آدرنومدولین به کراتینین ادرار در گروه مورد 4/119±3/61 و در گروه شاهد 4/11±26/4 (012/0P=) بود. بعد از درمان پیلونفریت، مقادیر نسبت مذکور در گروه مورد به 9/21±1/13 رسید که نسبت به قبل از درمان، تفاوتی معنی­دار را نشان­داد. ضریب همبستگی AM ادراری و تعداد سلول­های سفید خون 252/0 (171/0P=) بود و همچنین مقادیر AM ادرار در بیمارانی که CRP < sup>+4 داشتند 1748±1896 و در بیماران دارای CRP < /span> منفی 477±391 بود که اختلافی معنی­دار را نشان­می­داد.  نتیجه­گیری: طی پیلونفریت AM ادرار افزایش­می­یابد که می­تواند در تشخیص بیماری کمک‌کننده باشد.

کلیدواژه‌ها

دانشور پزشکی
دوره 18، شماره 4 - شماره پیاپی 89
89
مهر و آبان 1389
صفحه 1-8

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار