بررسی هیستولوژیک و هیستومرفومتریک استخوان‌سازی در مجاورت ایمپلنت تیتانیوم با و بدون Bio-oss در فضای مدولاری درشت‌نی خرگوش

نویسندگان

چکیده

  مقدمه و هدف: امروزه مواد زیست سازگار مختلفی برای بازسازی ضایعات استخوانی ارائه شده‌اند، یکی از این مواد Bio-oss است که به عنوان یک جایگزین استخوان استفاده می‌شود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی عملکرد این ماده در فضای مدولاری استخوان درشت‌نی خرگوش در کنار ایمپلنت تیتانیوم انجام گرفت.     مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 12 خرگوش سفید نیوزیلندی انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه شاهد و مورد تقسیم شدند. این گروه‌ها براساس فواصل زمانی خاص، به دو زیر گروه 3 تایی تقسیم شدند. در هر خرگوش، سوراخی به قطر ایمپلنت در بخش فوقانی درشت‌نی با مته ایجاد شد. در گروه مورد، حفره، با Bio-oss پر و سپس کاشت ایمپلنت انجام گرفت. در گروه شاهد، تنها از ایمپلنت استفاده شد. با گذشت 8 و16 هفته. نمونه‌های استخوانی با روش Undecalcified Resin Section آماده و مورد ارزیابی هیستولوژیک، هیستومورفومتریک و آماری قرار گرفتند.     نتایج: پس از 8 هفته، در گروه شاهدَ، میانگین اتصال ایمپلنت به استخوان ( BIC ) و نسبت سطح استخوان نابالغ به سطح کل استخوان جدید به ترتیب به 3/5 درصد و 3/94 درصد و در گروه مورد، به 4/21 درصد و 7/84 رسید. پس از 16 هفته، متغیرهای ذکر شده فوق، به ترتیب درگروه شاهد به 7/9 درصد و6/73 درصد و در گروه مورد به 4/49 درصد ( p < 0.005 ) و7/51درصد( p < 0.05 ) رسید.     نتیجه‌گیری: Bio-oss ، قدرت استخوان‌سازی در فضای مدولاری استخوان درشت‌نی را دارد و سبب پایداری ایمپلنت می‌شود.

کلیدواژه‌ها

دانشور پزشکی
دوره 18، شماره 2 - شماره پیاپی 87
87
خرداد و تیر 1389
صفحه 29-36

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار