مقدمه و هدف: آکنه از بیماری‌های شایع جوانان است که اطلاعات ما در مورد شیوع آن در سطح جامعه محدود است. در این مطالعه، هدف ما بررسی شیوع آکنه در دبیرستان‌های مشهد و ارتباط آن با عواملی مثل سن، سن شروع بیماری، سن رسیدن به قاعدگی، تغییرات فصلی، سابقه فامیلی آکنه، بیش‌ترین محل واجد آکنه و عوارض روانی ناشی از آکنه بر روی بیماران است.   روش اجرا‌: مطالعه ما یک مطالعه اپیدمیولوژیک مقطعی است که طی آن به‌طور تصادفی مناطق و مدارسی از سطح شهر مشهد انتخاب شدند و دانش‏آموزان از نظر آکنه به طریق معاینه، ‌مصاحبه و پرسشنامه مورد بررسی قرار گرفتند.   یافته‌ها: از 233 نفر دانش‏آموز مورد مطالعه 183 نفر، 5/78 درصد (7/83-5/73 CI 95 درصد) آکنه داشتند. 5/23 درصد (43= n ) آکنه خفیف، 1/48 درصد‌ (88= n ) آکنه متوسط و 4/28 درصد (52= n ) آکنه شدید داشتند. حداکثر گروه سنی مبتلا 18-16 سالگی و حداکثر سن شروع آکنه 15-13 سالگی بود. در 7/78 درصد بیماران، سابقه فامیلی آکنه وجود داشت. بیش‌ترین محل واجد آکنه صورت بود (5/82 درصد). بروز یا تشدید آکنه به فصل خاصی ارتباط نداشت. تنها 2/26 درصد بیماران جهت درمان به پزشک مراجعه کرده و از این افراد 3/58 درصد بعد از مدت کوتاهی از ادامه درمان منصرف شده بودند. میزان دستکاری بثورات آکنه‏ای در میان بیماران 7/66 درصد بود. شایع‌ترین تأثیر روانی ناشی از آکنه بر روی بیماران، بروز خجالت و شرمساری در زمان ظاهر شدن در جمع بود.   نتیجه‏گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که آکنه یک مسأله شایع است و با توجه به ظهور بیش‌تر ضایعات در ناحیه صورت و عوارض روحی و جسمانی که بیماری روی فرد دارد با برنامه‌های آموزشی در مدارس جهت شناخت بیماری و چگونگی درمان می‏توان قدم‏های مثبتی را در جهت ارتقای ‌سلامتی جوانان برداشت.