مقدمه و هدف: دیابت قندی با ایجاد استرس اکسیداتیو، آسیب‌های متابولیسمی متعددی در بیضه‌ها ایجاد می‌کند. این مطالعه با هدف پیشگیری از خواص آنتی‌اکسیدانی مریم‌گلی بر آسیب بافتی بیضه در موش‌های صحرایی نر دیابتی‌شده با استرپتوزوتوسین مورد بررسی قرار گرفت.



مواد و روش‌ها: در این مطالعۀ تجربی،50 سر موش صحرایی نر بالغ از نژاد ویستار به 5 گروه 10‌تایی تقسیم شد: گروه کنترل، دریافت‌کنندۀ آب و غذا؛ گروه دیابتی، دریافت‌کنندۀ mg/kg 60 استرپتوزوتوسین؛ گروه کنترل، تحت تیمار مریم‌گلی با دوز mg/kg 400؛ گروه دیابتی، تحت تیمار مریم‌گلی با دوز mg/kg 200 و گروه دیابتی تحت تیمار مریم‌گلی با دوز mg/kg400 بودند. پس از 28 روز، بیضه‌ها نیز بلافاصله خارج گشته و پس از تهیۀ مقاطع بافتی و رنگ‌آمیزی با روش هماتوکسیلین ائوزین مورد بررسی قرار گرفتند.



نتایج: مقایسۀ مقاطع بافتی نشان داد تعداد سلول‌های اسپرماتوگونی، اسپرماتوسیت، اسپرماتید، لایدیگ و سرتولی در گروه دیابتی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی‌داری را نشان می‌دهد. در مقایسۀ گروه کنترل تحت تیمار نسبت به گروه کنترل تعداد این سلول‌ها (به جز سرتولی) افزایش معنی‌داری را نشان می‌دهد. تعداد این سلول‌ها در گروه‌های دیابتی تحت تیمار (kg/mg 400mg/kg ,200) نسبت به گروه دیابتی افزایش معنی‌داری را نشان می‌دهد )05/0 < (P < /span>.



نتیجه‌گیری: ترکیبات آنتی‌اکسیدانی موجود در عصارۀ مریم‌گلی در کاهش عوارض فرایند اسپرماتوژنز ناشی از دیابت در موش صحرایی مؤثر است.