‌الگوی مقاومت به گروه‌های مختلف آنتی-بیوتیکی در جدایه‌های بالینی اسینتوباکتر بومانی در دو بیمارستان در تهران

مقدمه و هدف: افزایش جهانی مقاومت به آنتی‌بیوتیک‌ها در جدایه‌های بالینی اسینتوباکتر بومانی از چندین کشور گزارش‌شده‌است؛ اما شیوع واقعی آن در ایران، کمتر شناخته‌شده‌است. هدف از این مطالعه، تعیین فراوانی مقاومت به آنتی‌بیوتیک‌های مختلف در جدایه‌های اسینتوباکتر بومانی جداشده از بیماران در دو بیمارستان شهر تهران در سال 1392 به‌منظور کمک در انتخاب آنتی‌بیوتیک‌ها در درمان تجربی عفونت با این جدایه‌ها بود.

مواد و روش‌ها: از روش دیسک دیفیوژن، براساس دستورالعمل CLSI برای تعیین فراوانی مقاومت به هجده آنتی‌بیوتیک از هشت گروه مختلف (آمینوگلیکوزیدها، کارباپنم‌ها، سفالوسپورین‌ها، پنی‌سیلین‌ها- مهارکننده‌های بتالاکتاماز، پنی‌سیلین‌های ضدسودوموناسی- مهارکننده‌های بتالاکتاماز، فلوروکینولون‌ها، ممانعت‌کننده‌های مسیر فولات و تتراسایکلین‌ها) در 106 جدایه بالینی اسینتوباکتر بومانی استفاده‌شد.

نتایج: فراوانی مقاومت به آنتی‌بیوتیک‌ها در جدایه‌های اسینتوباکتر بومانی به این صورت بود: «سفوتاکسیم 99%، سیپروفلوکساسین، سفتریاکسون، سفپیم، سفتازیدیم، تیکارسیلین- کلاولانیک اسید، مروپنم و تری متوپریم- سولفامتوکسازول 1/98%، تتراسایکلین 4/97%، لووفلوکساسین و پیپراسیلین- تازوباکتام 2/97%، آمیکاسین، ایمی پنم 1/97%، جنتامایسین 6/89%، آمپی سیلین- سولباکتام 83%، توبرامایسین 4/77%، داکسی‌سایکلین 4/60% و مینوسایکلین 9/50%». همه جدایه‌های بالینی اسینتوباکتر بومانی مورد مطالعه، دارای مقاومت چنددارویی (مقاومت به دست‌کم، یک آنتی‌بیوتیک در سه گروه یا بیشتر) بودند و برخی از الگوهای مقاومت، به‌طور شایـع‌تری دیده‌می‌شدند.

نتیجه‌گیری: تواتر بالای مقاومت آنتی‌بیوتیکی نشان‌داده‌شده در جدایه‌های بالینی اسینتوباکتر بومانی در ایران، پایش اپیدمیولوژیک حساسیت این باکتری‌ها را ضروری‌می‌سازد.