دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972333420251023The Effects of Obesity, Aerobic Exercise, and Cold-Water Exposure on Oxidative and Antioxidant Stress Markers in the Hippocampus of Male Wistar Ratsتاثیر چاقی، تمرین هوازی و قرارگرفتن در معرض آب سرد بر شاخصهای فشار اکسایشی و ضد اکسایشی هیپوکامپ موش های بزرگ آزمایشگاهی نر ویستار501210.22070/daneshmed.2026.21261.1664FAمهردادفتحیدانشگاه فردوسی مشهد. دانشکده علوم ورزشی. گروه فیزیولوزی ورزشی0000-0002-8655-8472محمدمسافری ضیاءالدینیدانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزش، گروه فیزیولوژی ورزش0000-0001-7193-663Xرضاعطارزاده حسینیدانشگاه فردوسی مشهد. دانشکده علوم ورزشی. گروه فیزیولوزی ورزشی0000-0002-9059-3262علیرضاحسینی کاخکدانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزش0000-0002-7510-2445سمیهکسراییدانشگاه فردوسی مشهد. دانشکده علوم ورزشی. گروه فیزیولوزی ورزشی0000-0002-1431-4866Journal Article20251120Introduction and Objective: Obesity causes neuronal damage in the hippocampus by increasing oxidative stress. Aerobic exercise and cold water exposure, each through different mechanisms, can improve the oxidant-antioxidant balance. The aim of this study was to investigate the effect of six weeks of aerobic exercise and cold water on SOD, CAT, and MDA levels in the hippocampus of obese male rats.<br />Materials and Methods: In this experimental study, 40 male Wistar rats were divided into five groups: healthy control, obese control, obese+exercise, obese+cold water, and obese+exercise+cold water. Aerobic exercise consisted of six weeks of treadmill running, five sessions per week, at an intensity of 50 to 70% of VO₂max, and a cold protocol consisting of gradual immersion in water at 18 to 14°C.<br />SOD, CAT, and MDA indices in the hippocampus were measured spectrophotometrically, and the data were analyzed by one-way analysis of variance and LSD test.<br />Results: Obesity significantly increased MDA and decreased SOD and CAT activity. Both exercise and cold interventions significantly improved these factors (P<0.05), and the combined exercise group showed the greatest protective effect. The large effect size indicated a strong effect of the interventions on oxidant-antioxidant balance (effect size: 0.993).<br />Conclusion: The combination of aerobic exercise and cold water exposure reduced oxidative stress and restored oxidant-antioxidant balance in the hippocampus and could be a safe and effective method to improve nervous system health in obesity.مقدمه و هدف: چاقی با افزایش استرس اکسیداتیو، موجب آسیب نورونی در هیپوکامپ میشود. تمرین هوازی و قرارگیری در آب سرد، هر یک از طریق سازوکارهای متفاوت، می توانند تعادل اکسیدانی-–آنتیاکسیدانی بهبود بخشند. هدف این پژوهش، بررسی اثر شش هفته تمرین هوازی و آب سرد بر سطوح SOD، CAT و MDA در هیپوکامپ موش های بزرگ آزمایشگاهی نر چاق بود.<br />مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، ۴۰ موش بزرگ آزمایشگاهی نر ویستار به پنج گروه کنترل سالم، کنترل چاق، چاق+تمرین، چاق+آب سرد و چاق+تمرین+آب سرد تقسیم شدند. تمرین هوازی شامل شش هفته دویدن روی نوارگردان شامل پنج جلسه درهفته، شدت 50 تا 70 درصد VO₂max و پروتکل سرما شامل غوطهوری تدریجی در آب ۱۸ تا ۱۴ درجه سانتیگراد بود. <br />شاخصهای SOD،CAT و MDA در هیپوکامپ با اسپکتروفوتومتری سنجیده و دادهها با آنالیز واریانس یکطرفه و آزمون LSD تحلیل شدند.<br />یافتهها: چاقی موجب افزایش معنادار MDA و کاهش فعالیت SOD و CAT شد. هر دو مداخله تمرین و سرما این فاکتورها را بهطور معنیداری بهبود دادند (05/0>(P و گروه تمرین ترکیبی بیشترین اثر حفاظتی را نشان داد. اندازه اثر بزرگ، حاکی از تأثیر قوی مداخلات بر تعادل اکسیدانی–آنتیاکسیدانی بود(اندازه اثر:0.993). <br />نتیجهگیری: ترکیب تمرین هوازی و قرارگیری در آب سرد موجب کاهش استرس اکسیداتیو و بازگرداندن تعادل اکسیدانی–آنتیاکسیدانی در هیپوکامپ شده و میتواند روشی ایمن و مؤثر برای بهبود سلامت سیستم عصبی در شرایط چاقی باشد.دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972333420251023Effects of Resistance Training Combined with Saffron Extract on PGC-1α and PGC-1β Gene Expression in the Soleus Muscle of Diabetic Ratsاثر تمرین مقاومتی همراه عصاره زعفران بر بیان پروتئینهای PGC-1β وPGC-1α در عضله نعلی موشهای صحرایی دارای دیابت نوع دو504310.22070/daneshmed.2026.21224.1659FAوحیدولیپور ده نوگروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران،0000-0001-7049-8164یاسرمهدی زادهگروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران،0009-0002-4718-054Xامیرعباسمنظمیدانشکده تربیت بدنی دانشگاه رازی کرمانشاه ایران0000-0002-9086-0084Journal Article20251109Background and Objective: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is one of the most common metabolic disorders, characterized by insulin resistance and mitochondrial dysfunction. Reduced expression of PGC-1α and PGC-1β in diabetic skeletal muscle has been associated with decreased oxidative capacity, impaired glucose utilization, and increased insulin resistance. These proteins are key regulators of mitochondrial biogenesis and energy metabolism. Evidence suggests that resistance training and herbal compounds, such as saffron extract, can modulate the expression of these proteins via common pathways, particularly AMPK. This study aimed to examine the effects of resistance training combined with saffron extract on PGC-1α and PGC-1β expression in the soleus muscle of T2DM rats.<br />Materials and Methods: Thirty male Sprague-Dawley rats with streptozotocin-induced T2DM were randomly assigned to five groups: control (C), diabetic (D), diabetic+resistance training (DT), diabetic+saffron (DS), and diabetic+resistance training+saffron (DTS). The resistance protocol involved six weeks of ladder climbing with weights attached to the tail. Saffron extract was administered daily by gavage at 25 mg/kg body weight. Protein expression levels of PGC-1α and PGC-1β were measured using ELISA.<br />Results: PGC-1α expression was significantly higher in DT, DS, and DTS compared with the D group (P<0.05), with the greatest increase in DTS. PGC-1β expression showed only a slight, non-significant elevation in the intervention groups relative to D.<br />Conclusion: Resistance training and saffron extract, particularly in combination, exert synergistic effects on upregulating PGC-1α expression, which may enhance mitochondrial function and energy metabolism in T2DM. In contrast, PGC-1β exhibited no significant response, likely due to lower sensitivity to physiological or pharmacological stimuli. These findings suggest this combined strategy as a complementary approach for managing T2DM-related metabolic dysfunctions.مقدمه و هدف: دیابت نوع ۲ از شایعترین اختلالات متابولیکی است که با مقاومت به انسولین و اختلال عملکرد میتوکندری همراه است. کاهش بیان PGC-1α و PGC-1β در عضله اسکلتی دیابتی با اختلال در مصرف گلوکز و افزایش مقاومت به انسولین مرتبط است. PGC-1α و PGC-1β نقش کلیدی در بیوژنزمیتوکندری دارند. شواهد نشان میدهد تمرین مقاومتی و ترکیبات گیاهی مانند عصاره زعفران از طریق مسیرهای مشترک، بهویژه AMPK، میتوانند بیان این پروتئینهارا تعدیل کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر عصاره زعفران همراه با تمرین مقاومتی بر بیان این پروتئینها در عضله نعلی موشهای صحرایی دیابتی نوع ۲ بود.مواد و روشها: در این مطالعه، ۳۰ موش صحرایی نر نژاد اسپراگ-داولی مبتلا به دیابت نوع ۲ القاشده با استرپتوزوتوسین بهطورتصادفی در پنج گروه کنترل سالم (C)، دیابتی (D)، دیابتی+تمرین مقاومتی (DT)، دیابتی+زعفران (DS) و دیابتی+تمرین مقاومتی+زعفران (DTS) تقسیم شدند. پروتکل تمرین مقاومتی شامل شش هفته بالا رفتن از نردبان با وزنه متصل به دم بود. عصاره زعفران با دوز ۲۵ میلیگرم بر کیلوگرم روزانه بهصورت گاواژ تجویز شد. بیان PGC-1α و PGC-1β با روش الایزا سنجش گردید.نتایج: سطح PGC-1α در گروههای DT، DS و DTS بهطور معناداری بالاتر از گروه D بود (P<0.05) و بیشترین افزایش در گروه DTS مشاهده شد. بیان PGC-1β در گروههای مداخله افزایش جزئی اما غیرمعنادار داشت.نتیجهگیری: ترکیب تمرین مقاومتی و عصاره زعفران اثر همافزایی بر افزایش بیان PGC-1α دارند و میتوانند عملکرد میتوکندری رادر دیابت نوع ۲ بهبود بخشند. درمقابل، PGC-1β پاسخ معناداری نشان نداد که احتمالاًناشی از حساسیت کمتر آن به محرکهای فیزیولوژیک و دارویی است.دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972333420251023Investigating the frequency of polypharmacy in the elderly referred to the emergency department of Shahid Mostafa Khomeini Hospitalبررسی فراوانی پلیفارماسی در سالمندان مراجعهکننده به بخش اورژانس بیمارستان شهید مصطفی خمینی تهران500410.22070/daneshmed.2026.21310.1670FAزهراغضنفریدانشکده پزشکی ، دانشگاه شاهد، تهران ، ایران0009-0009-8028-1124رضافروزانفردانشکده پزشکی ، دانشگاه شاهد، تهران ، ایران0000-0001-8084-7487Journal Article20251202Introduction and Objective: Polypharmacy is a major challenge in healthcare for the elderly population. This study aimed to determine the prevalence of polypharmacy and identify associated factors among older adults presenting to the emergency department.<br />Methods: In this cross-sectional study, 384 patients aged ≥60 years who visited the emergency department of Shahid Mostafa Khomeini Hospital in Tehran (2023-2024) were selected via simple random sampling. Data were collected through interviews using a researcher-developed checklist. Polypharmacy was defined as the concurrent use of five or more medications. Data were analyzed in SPSS using chi-square and logistic regression tests.<br />Findings: Among 384 patients, 188 (48.95%) had polypharmacy. The mean age was 71.2 years, and 52.08% were male. The number of comorbidities was the strongest predictor of polypharmacy (P < 0.001, OR = 4.44). Advanced age (≥80 years) was significantly associated with polypharmacy (P < 0.001, OR = 2.05), as was female gender (P < 0.05, OR = 1.15).<br />Conclusion: Given the high prevalence of polypharmacy among elderly emergency department patients and its significant association with comorbidities, advanced age, and female gender, implementing medication review programs and developing localized national guidelines for rational prescribing are essential.مقدمه و هدف: پلیفارماسی یکی از چالشهای مهم نظام سلامت در جمعیت سالمند است. این مطالعه با هدف تعیین فراوانی پلیفارماسی و شناسایی عوامل مرتبط با آن در سالمندان مراجعهکننده به بخش اورژانس انجام شد.<br />روش کار: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، ۳۸۴ بیمار سالمند ۶۰ سال و بالاتر مراجعهکننده به بخش اورژانس بیمارستان شهید مصطفی خمینی تهران در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. دادهها با استفاده از مصاحبه با چک لیست محققساخته جمعآوری گردید. تحلیل دادهها با نرمافزار SPSS و با استفاده از آزمونهای کای-دو و رگرسیون لجستیک انجام گرفت.<br />یافتهها: از میان ۳۸۴ بیمار مورد مطالعه، ۱۸۸ نفر (۴۸.۹۵ درصد) پلیفارماسی داشتند. میانگین سنی شرکت کنندگان ۷۱.۲ سال و ۵۲.۰۸ درصد شرکت کنندگان مرد بودند. تعداد بیماری زمینه ای با پلی فارماسی رابطه معنادار داشت. 0.001> P-valueو odds ratio برابر با 44/4 قویترین عامل پیشبینی کننده پلی فارماسی به حساب آمد . بین پلی فارماسی با افزایش سن نیز رابطه معنادار مشاهده شد 0.001> P-value و در بیماران ۸۰ سال و بالاتر شانس پلی فارماسی 05.2 بیشتر از سن ۶۰ تا ۶۹ سال مشاهده شد = OR)05.2(. بین جنسیت مونث و پلی فارماسی نیز 0.05> P-value رابطه معنادار مشاهده OR = 1.15)).<br />نتیجهگیری: با توجه به شیوع بالای پلیفارماسی در سالمندان مراجعهکننده به اورژانس و ارتباط معنادار آن با افزایش سن، جنسیت مؤنث و بهویژه بیماریهای زمینه ای، اجرای برنامههای بازبینی دارویی و تدوین راهنماهای ملی بومیشده برای تجویز منطقی داروها ضروری است.دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972333420251023The effect of 6 weeks of interval training after bone marrow stem cells transplantation on some cardiac morphological factors and plasma apelin in rats with myocardial infarction modelاثر شش هفته تمرین اینتروال پس از پیوند سلول های بنیادی مغز استخوان بر برخی فاکتورهای مورفولوژیک قلبی و آپلین پلاسما در موشهای صحرایی مدل سکته قلبی504410.22070/daneshmed.2026.21240.1666FAسید عبدالههاشم ورزیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران0000-0003-1008-8141محمودحسینی میقانی1. دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی،گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران0009-0004-0293-6440سیده یاسمناسدی2. استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران0000-0001-6846-554xJournal Article20251124Background and Aim: Myocardial infarction (MI) is one of the leading causes of mortality worldwide. Recently, exercise training and stem cell therapy have emerged as novel strategies for improving cardiac function. This study aimed to investigate the effect of interval training following stem cell transplantation on cardiac morphological indices and plasma apelin in rats after induced MI.<br />Methods: Sixty male Wistar rats (7–8 weeks old) were randomly assigned into six groups (n=10): healthy control, MI control, sham, cell, training, and cell+training. MI was induced by ligation of the left anterior descending artery. Bone marrow-derived stem cells (10⁶ cells/rat) were isolated, counted, and injected via the tail vein. The interval training protocol lasted 6 weeks (3 sessions/week) including treadmill running at progressive speeds (14–24 m/min). Cardiac output and left ventricular end-diastolic volume were measured by echocardiography. Plasma apelin levels were assessed using ELISA kits. Data were analyzed by Shapiro–Wilk, ANOVA, and Tukey tests.<br />Results: Interval training combined with stem cell transplantation significantly improved cardiac output and reduced left ventricular end-diastolic volume compared with the MI control group (p<0.05). Plasma apelin levels were also significantly elevated in the training and cell+training groups compared to MI controls (p<0.05).<br />Conclusion: Interval training together with stem cell therapy exerts synergistic effects on cardiac performance and molecular markers related to myocardial repair, suggesting a potential complementary therapeutic approach for MI patients.مقدمه و هدف: سکته قلبی از شایعترین علل مرگومیر جهانی است. در سالهای اخیر تمرین ورزشی و سلولدرمانی بهعنوان رویکردهای نوین و مکمل در بهبود عملکرد قلبی مورد توجه قرار گرفتهاند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر یک دوره تمرین اینتروال پس از پیوند سلولهای بنیادی بر شاخصهای مورفولوژیک قلبی و آپلین پلاسما در موشهای صحرایی پس از القاء سکته قلبی انجام شد.<br />مواد و روشها: 60 سر موش نر ویستار بهطور تصادفی به 6 گروه 10 تایی کنترل سالم، کنترل بیمار، شم، سلول، تمرین و سلول+تمرین تقسیم شدند. سکته قلبی با انسداد شریان پایینرونده قدامی القاء گردید. سلولهای بنیادی مغز استخوان پس از جداسازی و شمارش (106 سلول/موش) از طریق ورید دمی تزریق شدند. تمرین اینتروال بهمدت 6 هفته (3 جلسه/هفته) شامل دویدن تناوبی روی نوارگردان با شدت فزاینده از 14 تا 24 متر/دقیقه بود. برونده قلبی و حجم پایان دیاستولی بطن چپ با اکوکاردیوگرافی و مقادیر پلاسمایی آپلین با روش ELISA اندازهگیری شد. دادهها با آزمونهای شاپیروویلک، ANOVA یکطرفه و توکی تحلیل شدند.<br />نتایج: تمرین اینتروال همراه با پیوند سلولهای بنیادی بهطور معنیداری موجب بهبود برونده قلبی و کاهش حجم پایان دیاستولی بطن چپ نسبت به گروه بیمار گردید (p<0.05). مقادیر آپلین پلاسما در گروههای تمرین و سلول+تمرین افزایش معنیداری نسبت به گروه بیمار داشتند (p<0.05).<br />نتیجهگیری: نتایج نشان داد که ترکیب تمرین اینتروال و پیوند سلولهای بنیادی اثر همافزایی در بهبود عملکرد قلبی و ارتقای فاکتورهای مولکولی مرتبط با بازسازی میوکارد دارد و میتواند به عنوان راهکاری مکمل در درمان بیماران سکته قلبی مورد توجه قرار گیرد.دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972333420251023The Effect of High-Intensity Interval Training and Nanoselenium Supplementation on Pancreatic Glucose Transporter 4 and Myonectin Gene Expression in Dexamethasone-Induced Ratsتاثیر تمرین تناوبی شدید و مصرف مکمل نانوسلنیوم بر بیان ژنهای ناقل گلوکز4 و مایونکتین پانکراتیک در رت-های القاشده بادگزامتازون505510.22070/daneshmed.2026.20627.1616FAنرگسچگینیگروه فیزیولوژی ورزش، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران .0000-0001-9956-2836معصومهحسینیگروه فیزیولوژی ورزش، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران .0000-0001-8457-1924شاهینریاحیگروه فیزیولوژی ورزش، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران .0000-0001-6989-4821محموددهقانیگروه فیزیولوژی ورزشی،دانشکده علوم انسانی و علوم ورزشی ، واحد نجف آباد ،دانشگاه ازاد اسلامی ، اصفهان ، ایران0009-0005-4729-8806Journal Article20250627Objective: This study aimed to investigate the effect of nano-selenium supplementation and high-intensity interval training (HIIT) on the expression of Glut4 and myonectin genes in rats with pancreatitis induced by dexamethasone.<br />Methods: In this experimental study, 40 male Wistar rats aged 8 weeks were randomly divided into five groups: healthy control, induced control, induced + exercise, induced + supplement, and induced + exercise + supplement. To induce pancreatitis, dexamethasone was injected intraperitoneally at a dose of 0.4 mg/kg for three days. HIIT included running on a treadmill at 75–100% VO₂max, six days per week for four weeks. Nano-selenium (100 mg/kg with a particle size of 250 nm) was administered via gavage every other day for the same duration. Gene expression levels were measured using RT-PCR after tissue sampling. Data were analyzed using two-way ANOVA followed by Tukey's post-hoc test.<br />Results: Significant increases in Glut4 gene expression were observed in the exercise, supplement, and combined groups compared to the induced control group (P=0.0001). Similarly, significant upregulation of myonectin was seen in the exercise and combined groups (P=0.0001), but not in the supplement-only group (P=0.999).<br />Conclusion: Both HIIT and nano-selenium supplementation positively influenced Glut4 and myonectin gene expression. However, the combination of HIIT and nano-selenium showed the most pronounced effects compared to individual interventions.هدف: این مطالعه به منظور، تاثیر مکمل نانوسلنیوم و تمرین تناوبی شدید بر بیان ژن های ناقل گلوکز4 و مایونکتین پانکراتیت در رت های القا شده با دگزامتازون انجام شد.<br />روش پژوهش: در این مطالعه تجربی تعداد 40 رت با نژاد ویستار نر در محدوده سنی 8 هفته به 5 گروه(کنترل سالم، کنترل القا، القا تمرین، القا مکمل، القا تمرین مکمل) تقسیم شدند. برای تضعیف سیستم ایمنی موش ها از تزریق دگزامتازون استفاده شد. برای گروههای مربوطه تمرین تناوبی و مکمل نانوسلنیوم به مدت چهار هفته اعمال گردید. پس از نمونه برداری، تجزیه تحلیل دادهها با استفاده روش RT-PCR انجام شد. از تحلیل واریانس دو راهه و آزمون تعقیبی توکی برای تعیین اختلاف در متغییرها بین گروه ها استفاده شد.<br />نتایج: برای ناقل گلوکز4 بین گروه کنترل القا با گروههای تمرین تناوبی با شدت بالا(0001/0=P، مکمل نانوسلنیوم(0001/0=P) و تمرین با مکمل (0001/0=P) اختلاف معنیداری مشاهده شد. همچنین برای ژن مایونکتین بین گروه کنترل القا با گروههای تمرین تناوبی با شدت بالا(0001/0=P) و تمرین با مکمل (0001/0=P) اختلاف معنیداری مشاهده شد. این درحالی بود که در مقایسه گروههای کنترل القا و مکمل اختلاف معنیداری مشاهده نشد(999/0=P). <br />نتیجهگیری: با توجه به نتایج تمرین تناوبی با شدت و مکمل نانوسلنیوم برای بیان ژن ناقل گلوکز4 و مایونکتین موثرند. به نظر میرسد تاثیر مصرف مکمل با تمرین تناوبی با شدت بالا تاثیر بیشتری نسبت به سایر مداخلات به تنهایی بر بیان ژن ناقل گلوکز4 و مایونکتین داشته است.دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972333420251023Liver health and diabetes: The effect of eight weeks of resistance and aerobic training on serum levels of liver enzymes AST, ALT, ALP and their ratios in middle-aged women with type 2 diabetesسلامت کبد و دیابت: تأثیر هشتهفته تمرین مقاومتی و هوازی بر سطوح سرمی آنزیمهای کبدی AST ،ALT ،ALP و نسبتهای بین آنها در زنان میانسال مبتلا به دیابت نوع 2505610.22070/daneshmed.2026.21486.1682FAعلینعمتیدانشگاه محقق اردبیلی0009-0006-9258-8092فرنازسیفی اسگشهرگروه فیزیولوژی ورزشی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی0000-0002-4065-379Xسجادرمضانیدانشگاه محقق اردبیلی0000-0002-7225-3985نویدمعصومیدانشکده تربیت بدنی دانشگاه گیلان دوره پردیس بین المللJournal Article20260129Introduction and purpose: Type 2 diabetes increases the risk of nonalcoholic fatty liver disease by causing metabolic disorders and insulin resistance. Therefore, this study aimed to investigate the effect of eight weeks of resistance and aerobic training on serum levels of liver enzymes AST, ALT, ALP and their ratios in middle-aged women with type 2 diabetes.<br />Materials and methods: In this quasi-experimental study, 21 middle-aged diabetic women were randomly divided into three resistance training groups (N=7), aerobic training (N=7), and control training (N=7). Resistance training was performed for 8 weeks, starting at an intensity of 40% of 1RM in the first week and reaching 75% of 1RM. Aerobic training also started at 40% of maximum heart rate and reached 70% of maximum heart rate. Blood sampling was performed in two stages before and after the intervention. Data analysis was performed using MANOVA and exploratory ANOVA at a significance level of 0.05.<br />Results: Based on the results, aerobic exercise resulted in a significant increase in ALP (P=0.026) and a significant decrease in ALT/ALP (P=0.039) compared to the control group. In contrast, resistance training program did not significantly change any of the enzymes and aerobic training did not significantly change the levels of AST and ALT enzymes and the AST/ALT ratio (P>0.05).<br />Conclusion: Eight weeks of aerobic training, unlike resistance training, is associated with increased ALP levels and decreased ALT/ALP ratio in middle-aged diabetic women, without adverse effects on markers of liver cell damage. This increase reflects beneficial physiological adaptations in bone tissue and emphasizes the importance of aerobic exercise in diabetics.مقدمه و هدف: دیابت نوع ۲ با ایجاد اختلالات متابولیک و مقاومت به انسولین، خطر ابتلا به بیماری کبد چرب غیرالکلی را افزایش میدهد. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی تأثیر هشتهفته تمرین مقاومتی و هوازی بر سطوح سرمی آنزیمهای کبدی AST ،ALT ،ALP و نسبتهای بین آنها در زنان میانسال مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد.<br />مواد و روشها: در این مطالعه نیمهتجربی، 21 زن میانسال دیابتی به صورت تصادفی به سه گروه تمرین مقاومتی (N=7)، هوازی (N=7)و شاهد (N=7) تقسیم شدند. تمرین مقاومتی به مدت ۸ هفته، با شدت ۴۰ درصد 1RM در هفته اول شروع و به ۷۵ درصد 1RM رسید. تمرین هوازی نیز با ۴۰ درصد حداکثر ضربان قلب شروع و به ۷۰ درصد ضربان قلب رسید. نمونهگیری خون در دو مرحله پیش و پس از مداخله انجام گرفت. تحلیل دادهها با آزمون MANOVA و تحلیل اکتشافی ANOVA در سطح معناداری 0/05 انجام گردید.<br />نتایج: براساس نتایج، تمرینات هوازی منجر به افزایش معنادار ALP (P=0/026) و کاهش معنادار ALT/ALP (P=0/039)در مقایسه با گروه شاهد شد. در مقابل، برنامه تمرین مقاومتی بر هیچ یک از آنزیمها و تمرین هوازی بر سطوح آنزیمهای AST و ALT و نسبت AST/ALT تغییر معناداری ایجاد نکرد (0/05<P).<br />نتیجهگیری: هشت هفته تمرین هوازی برخلاف تمرین مقاومتی با افزایش سطوح ALP و کاهش نسبت ALT/ALP در زنان میانسال دیابتی همراه است، بدون آنکه اثر نامطلوبی بر نشانگرهای آسیب سلول کبدی داشته باشد. این افزایش بازتابی از سازگاریهای فیزیولوژیک مفید در بافتهای استخوانی است و بر اهمیت ورزش هوازی در دیابتیها تأکید میکند.