دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 1 2025 04 21 The effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy Intervention on attitudes toward death and hope in women with breast cancer: A randomized clinical trial اثربخشی مداخله شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر نگرش به مرگ و امیدواری زنان مبتلا به سرطان سینه: یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده 1 10 4835 10.22070/daneshmed.2025.20015.1579 FA غلامرضا طالبی روانشناسی سلامت، مرکز توسعه پژوهش‌های بالینی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. 0000-0003-4091-2330 رضا باقریان سرارودی . گروه روانشناسی سلامت، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصـفهان، اصفهان، ایران و مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی اصـفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-4656-4747 حسن رضایی جمالویی . روانشناسی سلامت، مرکز توسعه پژوهش‌های بالینی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. 0000-0002-0338-0163 حمیدرضا عریضی . گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-5232-6000 پگاه باقریان سرارودی مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0006-6622-6282 Journal Article 2025 01 11 Background and Objective Cancer, in addition to its physical effects, can have profound psychological impacts on individuals. Facing cancer is, in a way, facing imminent death, which can influence one's attitude toward death, anxiety, and feelings of hopelessness. Therefore, this study aimed to examine the effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) on attitudes toward death and hope in women with breast cancer. Materials and Methods: This study was a quasi-experimental design with a control group, including pre-test, post-test, and follow-up stages. The statistical population comprised all women with breast cancer in Isfahan, and 36 participants were selected from Seyed al-Shohada Hospital in 2021 using convenience sampling. The research tools included the Wong, Reker, and Gess Death Attitude Profile and the Snyder Hope Scale. Mindfulness-based cognitive therapy sessions were conducted in 8 sessions of 90 minutes each, based on the Kabat-Zinn model. Repeated measures analysis of variance was used for data analysis with SPSS-26 software. Results: The results showed that mindfulness-based cognitive therapy had no significant effect on attitudes toward death in the post-test stage but had a positive effect in the follow-up stage. Additionally, this intervention had a significant effect on hope. Conclusion: Given the complexity of the concept of attitude toward death, it seems that the effects of the intervention require higher-level processing, which manifested in the follow-up stage. The therapeutic intervention was also found to be effective in rapidly enhancing patients' feelings of hope. مقدمه و هدف: سرطان علاوه بر اثرات جسمانی می تواند آثار روانشناختی عمیقی بر فرد بگذارد. مواجهه با سرطان به نوعی مواجهه با مرگ قریب الوقوع است که می‌تواند نگرش به مرگ، احساس اضطراب و ناامیدی را تحت تأثیر قرار دهد. لذا این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی مداخله شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر نگرش به مرگ و امیدواری زنان مبتلا به سرطان سینه انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با گروه کنترل و مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان مبتلا به سرطان سینه شهر اصفهان تشکیل دادند که به روش نمونه گیری در دسترس تعداد 36 نفر در سال 1400 از بیمارستان سیدالشهدا انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه نیم رخ نگرش به مرگ وونگ، رکر و گس، پرسشنامه امیدواری اشنایدر بود. جلسات شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در قالب 8 جلسه 90 دقیقه‌ای بر اساس مدل کابات زین ارائه شد. از تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های مکرر با استفاده از نرم افزار SPSS-26 استفاده شد. نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در مرحله پس آزمون تاثیری بر نگرش نسبت به مرگ نداشت(05/0p>) با اینحال در مرحله پیگیری این مداخله موثر بود(05/0p<). همچنین شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر امیدواری موثر بود(05/0p<). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که شناخت درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی در کوتاه‌مدت تأثیری معنادار بر نگرش نسبت به مرگ نداشت، اما در مرحله پیگیری تأثیر مثبتی را نشان داد. این یافته‌ها بیانگر آن است که با توجه به پیچیده بودن مقوله نگرش نسبت به مرگ به نظر می رسد که اثرات مداخله آزمایشی نیاز به پردازش های سطح بالاتری داشته است که در مرحله پیگیری خود را نشان داد. علاوه بر این، تأثیر مثبت شناخت درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر امیدواری، اهمیت استفاده از این رویکرد را در بهبود وضعیت روانی زنان مبتلا به سرطان سینه برجسته می‌کند. پیشنهاد می‌شود متخصصان سلامت روان از این روش در درمان بیماران صعب‌العلاج استفاده کرده و تحقیقات بیشتری درباره پایداری نتایج انجام شود. Background and Objective In addition to physical effects, cancer can have profound psychological effects on an individual. Facing cancer is, in a way, confronting the imminence of death, which can influence attitudes toward death, anxiety, and hopelessness.This study aims to investigate the effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy Intervention on the attitude towards death and hope of women with breast cancer. Materials and Method The present study was a quasi-experimental study with a control group and pre-test, post-test and follow-up stages. The statistical population of the study consisted of women with breast cancer in Isfahan, 36 of whom were selected by convenience sampling from Seyed al-Shohada Hospital in 2021. The research instruments were the Wong Death Attitude Profile Questionnaire and the Schneider Hope Questionnaire. Mindfulness-based cognitive therapy sessions were presented in the form of 8 90-minute sessions based on the Kabat-Zinn model. Repeated measures analysis of variance was used using SPSS-26 software. Results The results of the study showed that mindfulness-based cognitive therapy had no effect on attitudes towards death in the post-test phase (p>0.05), however, it was effective in the follow-up phase of this intervention (p<0.05). Also, mindfulness-based cognitive therapy was effective on hope (p<0.05). Conclusion The results of this study indicated that Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) did not have a significant short-term effect on attitudes toward death but demonstrated a positive impact in the follow-up phase. These findings suggest that, given the complexity of attitudes toward death, the effects of the intervention may require higher-level cognitive processing, which became evident during the follow-up phase. Furthermore, the positive impact of MBCT on hope highlights the importance of utilizing this approach to improve the psychological well-being of women with breast cancer. It is recommended that mental health professionals incorporate this method in the treatment of patients with life-threatening illnesses and conduct further research on the sustainability of its outcomes.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4835_83417cc4b01ff32646cc4c5779a6db37.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 1 2025 04 21 Evaluation and comparison of PD-L1 expression in grade and pathological stage of colorectal adenocarcinoma بررسی و مقایسه ارتباط بیان PD-L1 با درجه بدخیمی بافتی و درجه پیشرفت پاتولوژیک آدنوکارسینوم کولورکتال Evaluation and comparison of PD-L1 expression in grade and pathological stage of colorectal adenocarcinoma 11 15 4836 10.22070/daneshmed.2025.20115.1584 FA امیرحسین پناهی دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0009-0004-7639-2802 محمد رضا جلالی ندوشن دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد تهران ایران 0000-0002-8817-2215 Journal Article 2025 02 04 Background and Objectives: Colorectal adenocarcinoma is one of the most common gastrointestinal cancers with high mortality rates. Investigating biomarkers such as PD-L1, which play a significant role in regulating tumor immune responses, can aid in identifying disease prognostic factors and developing effective treatments, particularly immunotherapy. This study aimed to evaluate the association of PD-L1 expression with factors such as age, gender, lymph node involvement, histologic grade, pathological stage (PT), and tumor size in patients with colorectal adenocarcinoma. Methods: This cross-sectional study was conducted on a specified number of patients with colorectal adenocarcinoma. Tumor tissue samples were collected from patients and assessed using immunohistochemistry to determine PD-L1 expression levels. Data were analyzed using appropriate statistical methods, including Chi-square tests, Spearman correlation, and non-parametric analyses. Result: The results indicated a significant positive association between PD-L1 expression and variables such as age (P=0.020), lymph node involvement (P=0.0006), and pathological stage (P=0.00000103). However, no significant association was found between PD-L1 expression and gender (P=0.679), tumor size (P=0.516), or histologic grade (P=0.083). Conclusion: Based on the findings of this study, PD-L1 expression in colorectal adenocarcinoma patients is associated with age, the extent of lymph node involvement, and pathological stage. This biomarker could serve as a prognostic tool and a potential target for immunotherapy. The results of this study could be utilized in future research to further evaluate the role of PD-L1 in colorectal cancer treatments. Background and Objectives: Colorectal adenocarcinoma is one of the most common gastrointestinal cancers with high mortality rates. Investigating biomarkers such as PD-L1, which play a significant role in regulating tumor immune responses, can aid in identifying disease prognostic factors and developing effective treatments, particularly immunotherapy. This study aimed to evaluate the association of PD-L1 expression with factors such as age, gender, lymph node involvement, histologic grade, pathological stage (PT), and tumor size in patients with colorectal adenocarcinoma. Methods: This cross-sectional study was conducted on a specified number of patients with colorectal adenocarcinoma. Tumor tissue samples were collected from patients and assessed using immunohistochemistry to determine PD-L1 expression levels. Data were analyzed using appropriate statistical methods, including Chi-square tests, Spearman correlation, and non-parametric analyses. Result: The results indicated a significant positive association between PD-L1 expression and variables such as age (P=0.020), lymph node involvement (P=0.0006), and pathological stage (P=0.00000103). However, no significant association was found between PD-L1 expression and gender (P=0.679), tumor size (P=0.516), or histologic grade (P=0.083). Conclusion: Based on the findings of this study, PD-L1 expression in colorectal adenocarcinoma patients is associated with age, the extent of lymph node involvement, and pathological stage. This biomarker could serve as a prognostic tool and a potential target for immunotherapy. The results of this study could be utilized in future research to further evaluate the role of PD-L1 in colorectal cancer treatments. زمینه و هدف: آدنوکارسینوم کولورکتال یکی از شایع‌ترین سرطان‌های دستگاه گوارش است که مرگ‌ومیر بالایی به همراه دارد. بررسی شاخص‌های زیستی از جمله PD-L1 که نقش مهمی در تنظیم پاسخ‌های ایمنی تومور دارند، می‌تواند در شناسایی پیش‌آگهی‌های بیماری و طراحی درمان‌های مؤثر به‌ویژه ایمونوتراپی کاربرد داشته باشد. هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین بیان PD-L1 با عوامل مرتبط از جمله سن، جنسیت، درگیری غدد لنفاوی، درجه بدخیمی بافتی، مرحله پاتولوژیک (PT) و اندازه تومور در بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم کولورکتال بود. روش‌ها: این مطالعه مقطعی روی 70 نفر از بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم کولورکتال انجام شد. نمونه‌های بافتی تومور از بیماران جمع‌آوری و با روش ایمونوهیستوشیمی مورد ارزیابی قرار گرفتند تا میزان بیان PD-L1 تعیین شود. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری مناسب از جمله آزمون کای دو، همبستگی اسپیرمن و تحلیل‌های ناپارامتری تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بیان PD-L1 با متغیرهای سن (P=0.020)، درگیری غدد لنفاوی (P=0.0006) و مرحله پاتولوژیک (P=0.00000103) ارتباط مثبت و معنادار دارد. همچنین، رابطه معناداری بین بیان PD-L1 و جنسیت (P=0.679)، اندازه تومور (P=0.516) و گرید تومور (P=0.083) مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه، بیان PD-L1 در بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم کولورکتال با سن، شدت درگیری غدد لنفاوی و مرحله پاتولوژیک ارتباط دارد. این شاخص می‌تواند به عنوان یک ابزار پیش‌آگهی و یک هدف بالقوه برای درمان‌های ایمونوتراپی در نظر گرفته شود. نتایج این پژوهش می‌تواند در طراحی مطالعات آینده برای ارزیابی بیشتر نقش PD-L1 در درمان‌های سرطان کولورکتال استفاده شود.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4836_90d8378fe14d8371f7e9941debe7566b.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 1 2025 04 21 The effect of six weeks of incremental aerobic training on PRDM16 and PPAR-y protein levels in adipose tissue of streptozotocin-induced diabetic rats اثر شش هفته تمرین هوازی فزاینده بر سطوح پروتئین های PRDM16 و PPAR-y در بافت چربی موش‌های دیابتی شده با استرپتوزوسین The effect of six weeks of incremental aerobic training on PRDM16 and PPAR-y protein levels in adipose tissue of streptozotocin-induced diabetic rats 17 22 4837 10.22070/daneshmed.2025.20137.1586 FA آیدا قاسمی رحیم بگلو گروه فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0002-0295-5658 عبداله هاشمورزی گروه فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0003-1008-8141 عبدالرضا جعفری چاشمی گروه فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0003-2987-8266 Journal Article 2025 02 08 Background and Objective: Regular exercise can be a protective and therapeutic strategy against diabetes. The purpose of this study was to investigate the effect of six weeks of incremental aerobic training on the levels of PRDM16 and PPAR-y in adipose tissue of streptozotocin-induced diabetic rats. Materials and Methods: 32 rats weighing 240-220 g were divided into four groups: control, sham, diabetes, diabetes + exercise. The training group practiced on the treadmill six weeks and five days a week with 60-70% VO2max intensity. To develop the model of diabetes, STZ was injected intraperitoneally at a dose of 60 mg / kg in combination with citrate buffer and pH 4.5. Levels of PPAR-y and PRDM16 white adipose tissue of rats were measured by ELISA kits. Results: The levels of PPAR-y and PRDM16 were significantly decreased in the diabetes group (P = 0.00). PPAR-y and PRDM16 values were significantly increased in the diabetic + training group (P = 0.0001). Overall, the results showed that PPAR-y and PRDM16 values were significantly increased in the exercise group compared to the diabetes group. Conclusion:Therefore, it seems that incremental aerobic exercise for six weeks can be a non-invasive treatment for white adipose tissue disorders caused by diabetes. مقدمه و هدف: تمرین منظم ورزشی می‌تواند یک راهکار حفاظتی و درمانی در برابر بیماری دیابت باشد. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی اثر شش هفته تمرین هوازی فزاینده بر سطوح پروتئین های دامنه PR حاوی 16 (PRDM16) و گیرنده فعال شده تکثیر کننده پراکسیزم گاما (PPAR-y) در بافت چربی موش های دیابتی شده با استرپتوزوسین بود. مواد و روش ها: تعداد 32 سر رت با وزن تقریبی 240-220 گرم به چهار گروه کنترل، شم، دیابت، دیابت + تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین شش هفته و هفته‌ای پنج روز با شدت 70-60 درصد VO2max به تمرین روی نوارگردان پرداختند. برای ایجاد مدل دیابت، STZ با دوز 60 میلیگرم در کیلوگرم در ترکیب با بافر سیترات و pH 5/4 به‌صورت درون‌صفاقی تزریق شد. سطح پروتئین های PPAR-y و PRDM16 بافت چربی سفید موش‌ها به روش الایزا اندازهگیری شد. نتایج: سطوح PPAR-y و PRDM16 در گروه کنترل دیابت نسبت به کنترل کاهش معنادار یافت (P = 0.00). مقادیر PPAR-y و PRDM16 در گروه دیابت + تمرین در مقایسه با گروه کنترل دیابت افزایش معنادار داشت (P = 0.0001). به‌طورکلی، نتایج نشان داد که مقادیر PPAR-y و PRDM16 در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل دیابت افزایش معنادار یافت. نتیجه گیری: به‌نظر میرسد که انجام تمرینات هوازی فزاینده به مدت هشت هفته می تواند یک روش درمانی غیر تهاجمی برای مبتلایان به اختلالات بافت چربی سفید ناشی از بیماری دیابت محسوب شود. Background and Objective: Regular exercise can be a protective and therapeutic strategy against diabetes. The purpose of this study was to investigate the effect of six weeks of incremental aerobic training on the levels of PRDM16 and PPAR-y in adipose tissue of streptozotocin-induced diabetic rats. Materials and Methods: 32 rats weighing 240-220 g were divided into four groups: control, sham, diabetes, diabetes + exercise. The training group practiced on the treadmill six weeks and five days a week with 60-70% VO2max intensity. To develop the model of diabetes, STZ was injected intraperitoneally at a dose of 60 mg / kg in combination with citrate buffer and pH 4.5. Levels of PPAR-y and PRDM16 white adipose tissue of rats were measured by ELISA kits. Results: The levels of PPAR-y and PRDM16 were significantly decreased in the diabetes group (P = 0.00). PPAR-y and PRDM16 values were significantly increased in the diabetic + training group (P = 0.0001). Overall, the results showed that PPAR-y and PRDM16 values were significantly increased in the exercise group compared to the diabetes group. Conclusion:Therefore, it seems that incremental aerobic exercise for eight weeks can be a non-invasive treatment for white adipose tissue disorders caused by diabetes.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4837_43c91fcf6d81cc868889b6ff07eb0768.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 1 2025 04 21 Association Between Spot Urine Protein/Creatinine Ratio with 24-hour Urine Protein and Creatinine content in Children with Nephrotic Syndrome ارتباط بین نسبت پروتئین به کراتینین ادرار رندوم با پروتئین و کراتینین ادرار 24 ساعته در کودکان مبتلا به سندروم نفروتیک Correlation Between Protein and Creatinine Ratio of Random Urine with Protein and Creatinine 24-hour Urine in Children with Nephrotic Syndrome 23 30 4838 10.22070/daneshmed.2025.20184.1592 FA هاشم محمودزاده گروه بیماری‌های کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران. 0009-0009-7641-2857 محمد ولی‌زاده مرکز تحقیقات نفرولوژی و پیوند کلیه، پژوهشکده تحقیقات بالینی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران. 0000-0003-1405-1063 مریم توکلی گروه بیماری‌های کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران. 0000-0002-2863-4799 Journal Article 2025 02 24 Background and Objectives: The 24-hour urine protein measurement is the gold standard for diagnosing nephrotic syndrome. However, the efficacy of the ratio of creatinine to spot urine protein (UPr/UCr) as a substitute for 24-hour urine protein remains uncertain. This study aimed to investigate the relationship between the UPr/UCr ratio and protein and creatinine levels in 24-hour urine samples from children with nephrotic syndrome. Materials and Methods: This cross-sectional study included 75 children with nephrotic syndrome (new and recurrent cases) admitted to Shahid Motahari Hospital in Urmia (2023-2024). Spot urine samples from the first morning and subsequent 24-hour urine collection were obtained, and creatinine and protein levels were measured. Data analysis was performed using the SPSS software, employing Mann-Whitney U test and Spearman's correlation coefficients. Results: A significant correlation was observed between the UPr/UCr ratio and 24-hour protein, and between the UPr/UCr ratio and the 24-hour urine protein-to-creatinine ratio in the total patient population and both male and female subgroups. In patients older than 4 years, a significant correlation was noted between the UPr/UCr ratio and 24-hour protein levels and between the UPr/UCr ratio and the 24-hour urine protein to creatinine ratio. However, in patients four years and younger, this correlation was not statistically significant. Conclusion: Given its advantages of cost-effectiveness, time efficiency, and patient convenience, the UPr/UCr ratio may be considered an alternative method for diagnosing nephrotic syndrome in children. Nevertheless, the interpretation of spot urine test results, particularly in children under four years of age, should be approached cautiously. مقدمه و هدف: پروتئین ادرار 24 ساعته استاندارد طلایی برای تشخیص سندروم نفروتیک است. با این‌حال، کارایی نسبت کراتینین به پروتئین تصادفی ادرار (UPr/UCr) به‌عنوان جایگزین مطمئن برای پروتئین ادرار 24 ساعته نامشخص است. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین نسبت UPr/UCr با سطح پروتئین و کراتینین ادرار 24 ساعته در کودکان مبتلا به سندروم نفروتیک انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت مقطعی-تحلیلی انجام و 75 کودک مبتلا به سندروم نفروتیک (موارد جدید و عود) بستری شده در بیمارستان شهید مطهری ارومیه (1402–1401) وارد مطالعه شدند. اولین نمونه ادرار تصادفی صبحگاهی و در همان روز ادرار 24 ساعته جمع‌آوری و کراتینین و پروتئین آن اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون‌های من‌ویتنی و ضریب همبستگی اسپیرمن آنالیز شدند. نتایج: بین نسبت UPr/UCr و پروتئین 24 ساعته در کل بیماران و در دختران و پسران و بین نسبت UPr/UCr و نسبت پروتئین به کراتینین ادرار 24 ساعته همبستگی مستقیم و معنی‌داری وجود داشت. در گروه سنی بیشتر از 4 سال، ارتباط مستقیم و معنی‌داری بین نسبت UPr/UCr و پروتئین 24 ساعته و همچنین نسبت UPr/UCr و نسبت پروتئین به کراتینین 24 ساعته وجود داشت، اما در گروه سنی کمتر یا مساوی 4 سال این همبستگی معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: نسبت UPr/UCr با توجه به مزایای آن از نظر هزینه، زمان و راحتی بیمار می‌تواند به‌عنوان روشی جایگزین برای تشخیص سندرم نفروتیک در کودکان استفاده شود. با این‌وجود، تفسیر نتایج تست ادرار رندوم، به‌ویژه در کودکان زیر 4 سال، باید با احتیاط انجام شود. Background and Objectives: The 24-hour urine protein measurement is the gold standard for diagnosing nephrotic syndrome. However, the efficacy of the ratio of creatinine to spot urine protein (UPr/UCr) as a substitute for 24-hour urine protein remains uncertain. This study aimed to investigate the relationship between the UPr/UCr ratio and protein and creatinine levels in 24-hour urine samples from children with nephrotic syndrome. Materials and Methods: This cross-sectional study included 75 children with nephrotic syndrome (new and recurrent cases) admitted to Shahid Motahari Hospital in Urmia (2023-2024). Spot urine samples from the first morning and subsequent 24-hour urine collection were obtained, and creatinine and protein levels were measured. Data analysis was performed using the SPSS software, employing Mann-Whitney U tests and Spearman's correlation coefficients. Results: A significant correlation was observed between the UPr/UCr ratio and 24-hour protein, and between the UPr/UCr ratio and the 24-hour urine protein-to-creatinine ratio in the total patient population and both male and female subgroups. In patients older than 4 years, a significant correlation was noted between the UPr/UCr ratio and 24-hour protein levels and between the UPr/UCr ratio and the 24-hour urine protein to creatinine ratio. However, in patients four years and younger, this correlation was not statistically significant. Conclusion: Given its advantages of cost-effectiveness, time efficiency, and patient convenience, the UPr/UCr ratio may be considered an alternative method for diagnosing nephrotic syndrome in children. Nevertheless, the interpretation of spot urine test results, particularly in children under four years of age, should be approached cautiously.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4838_14ad0fec15fd8bf98260f8f9275577d7.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 1 2025 04 21 comparison of the effect of different liquid-to-powder ratios on Calcium Enriched Mixture cement( CEM cement) مقایسه تاثیر نسبت های مختلف مایع به پودر بر روی حلالیت سمان (CEM cement) Calcium Enriched Mixture 31 36 4839 10.22070/daneshmed.2025.20236.1593 FA محمد فروغ ریحانی بخش اندودنتیکس، دانشکده دندان پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران 0000-0002-6974-4855 نگین قاسمی بخش اندودنتیکس، دانشکده دندان پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران 0000-0003-1184-3436 پیمان تقی زاده دانشکده دندان پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران 0009-0004-9564-3726 آیلار جواهری پور بخش اندودنتیکس، دانشکده دندان پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران 0000-0003-3321-3216 Journal Article 2025 03 08 Background: Cement solubility is a critical factor affecting its clinical performance and longevity. Water-to-powder (W/P) ratio plays a significant role in altering the solubility of dental cements. This study aimed to assess the effect of different W/P ratios on the solubility of Calcium-Enriched Mixture (CEM) cement. Method: CEM cement (BioniqueDent, Tehran, Iran) was mixed at W/P ratios of 1:2, 1:3, and 1:4 (1 g cement with 0.5, 0.34, and 0.25 mL water, respectively). Six samples per group were prepared in metal rings (30 mm diameter × 2 mm height) and weighed before and after immersion in water. Solubility was evaluated at one and four weeks. Data were analyzed using SPSS v24 with one-way ANOVA, independent and paired t-tests, and Tukey’s post hoc test (p<0.05). Results: Initial dry weights did not differ significantly among groups (p=0.264). At both one and four weeks, the 1:2 W/P group showed the highest solubility, while the 1:4 group exhibited the lowest (p=0.001). Conclusion: Higher water-to-powder ratios significantly increase the solubility of CEM cement. Proper adjustment of this ratio is important for optimal clinical performance. حلالیت سیمان نقش مهمی در موفقیت بالینی و پایداری آن در محیط دهان دارد. تحقیقات نشان داده است که نسبت آب به پودر (W/P) می‌تواند بر حلالیت انواع سیمان‌ها تأثیر بگذارد. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر نسبت‌های مختلف آب به پودر بر حلالیت سیمان کلسیم غنی‌شده (CEM) انجام شد. مواد و روش‌ها: سیمان CEM (شرکت بایونیک دنت، تهران، ایران) با نسبت‌های آب به پودر 1:2، 1:3 و 1:4 تهیه شد. به ترتیب 1 گرم سیمان با 5/0 میلی‌لیتر، 34/0 میلی‌لیتر و 25/0 میلی‌لیتر آب مخلوط شد. شش نمونه برای هر گروه تهیه و در حلقه‌های فلزی با قطر داخلی 30 میلی‌متر و ارتفاع 2 میلی‌متر قرار داده شد. وزن نمونه‌ها قبل و بعد از غوطه‌وری در آب با استفاده از ترازوی دیجیتال اندازه‌گیری شد. میزان حلالیت در هفته‌های اول و چهارم ارزیابی شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 24 و آزمون های ANOVA یک‌طرفه (One way ANOVA)، تی مستقل (independent samples T-test) و تی زوجی (Paired samples T-test) و آزمون تعقیبی توکی (Tukey) در سطح معناداری p<05/0 انجام شد. نتایج: وزن اولیه نمونه‌ها در گروه‌های 1:2، 1:3 و 1:4 به ترتیب 05/0±46/0، 02/0±49/0 و03 /0±48/0گرم بود که تفاوت معناداری نداشت (264/0p=). در هفته اول، گروه 1:2 بالاترین میزان حلالیت و گروه 1:4 کمترین میزان را نشان داد (001/0p=). این روند در هفته چهارم نیز حفظ شد، به‌طوری که گروه 1:2 بیشترین و گروه 1:4 کمترین حلالیت را داشتند (001/0p=). نتیجه‌گیری: افزایش نسبت آب به پودر منجر به افزایش حلالیت سیمان CEM می‌شود. انتخاب دقیق نسبت آب به پودر برای بهینه‌سازی نتایج بالینی ضروری است. Background: The solubility of cement is a critical property influencing its clinical success and stability in the oral environment. Previous studies have highlighted the role of water-to-powder (W/P) ratios in altering the solubility of various cements. This study aims to evaluate the impact of different W/P ratios on the solubility of Calcium-Enriched Mixture (CEM) cement. Methods: CEM cement (BioniqueDent, Tehran, Iran) was prepared in W/P ratios of 1:2, 1:3, and 1:4. For each ratio, one gram of cement was mixed with 0.5 mL, 0.34 mL, and 0.25 mL of water, respectively, forming six samples per group. The samples, molded into metal rings (30 mm diameter, 2 mm height), were weighed on a digital scale before and after immersion in water. Solubility was assessed at one and four weeks. Data analysis was performed using SPSS software version 24 and statistical tests including one-way ANOVA, independent samples t-test, paired samples t-test, and Tukey’s post hoc test at a significance level of p<0.05. Results: The mean initial dry weights for the 1:2, 1:3, and 1:4 W/P ratios were 0.46±0.05 g, 0.49±0.02 g, and 0.48±0.03 g, respectively, with no significant difference (p=0.264). At one week, the highest solubility was observed in the 1:2 W/P group, while the 1:4 W/P group showed the least solubility (p=0.001). Similarly, at four weeks, solubility remained highest in the 1:2 W/P group and lowest in the 1:4 W/P group (p=0.001). Conclusion: Increasing the water-to-powder ratio significantly enhances the solubility of CEM cement. Optimizing this ratio is essential for clinical applications.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4839_5587cf937622932ee7c845d09a1fb846.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 1 2025 04 21 Measuring asthma control in asthma patients referred to Amir al-Momenin Hospital in Arak based on the health belief model سنجش کنترل آسم در بیماران مبتلا به آسم مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمؤمنین شهر اراک بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی Measuring asthma control in asthma patients referred to Amir al-Momenin Hospital in Arak based on the health belief model Measuring asthma control in asthma patients referred to Amir al-Momenin Hospital in Arak based on the health belief model 37 46 4840 10.22070/daneshmed.2025.20277.1598 FA فاطمه باقری کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران. 0003-0002-0002-0001 محسن شمسی گروه آموزش بهداشت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران. 0000-0003-4033-8041 رضا درویشی چشمه سلطانی گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران. 0000-0001-9621-0018 رحمت اله مرادزاده گروه اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران. 0000-0003-4952-3454 نسرین روزبهانی گروه آموزش بهداشت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران. 0000-0001-5837-672X Journal Article 2025 03 26 Introduction: Asthma is one of the most common respiratory disorders, the management of which requires understanding the attitudinal and behavioral bases of patients. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 200 patients with asthma in Arak city who were selected by convenient sampling method in 2024. The data collection tools were the standard asthma control assessment questionnaire and the researcher-made health belief model questionnaire. Data were collected through interviews and patient information files and analyzed using regression, correlation coefficient, and Kruskal-Wallis tests. Results: mean years of asthma in this population was 14.18 ± 10.75 years. The mean and standard deviation of asthma control of patients was 13.81 ± 5.29 (range 5 to 25), of which 168 patients (84%) had poor control, 19 patients (9.5%) had moderate control, and 13 patients (6.5%) had good control. The highest positive correlation coefficient with performance was perceived sensitivity with a correlation coefficient of 0.514, asthma control with 0.39, and self-efficacy with a correlation coefficient of 0.275 (p<0.001). Based on the regression analysis of the perceived sensitivity constructs, self-efficacy and perceived barriers were calculated as the strongest predictors of behavior and were calculated to be 0.31 in total. Conclusion: The majority of patients had poor asthma control. The results of this study can be used in providing educational interventions with emphasis on predictive constructs. It is also recommended to establish a counseling unit in hospitals and specialized asthma clinics to teach self-management skills to asthma patients. مقدمه: آسم یکی از شایع ترین اختلالات دستگاه تنفسی می باشد، که مدیریت آن نیاز به شناخت پایه های نگرشی و رفتاری بیماران دارد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان سنجش کنترل آسم در بیماران مبتلا به آسم مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمؤمنین شهر اراک بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی انجام پذیرفته است. مواد و روشها: مطالعه حاضر به صورت مقطعی تحلیلی بر روی 200 نفر از بیماران مبتلا به آسم شهر اراک که با روش نمونه گیری آسان انتخاب شدند، در سال 1403 انجام پذیرفت. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد سنجش کنترل آسم و پرسشنامه محقق ساخته مدل اعتقاد بهداشتی بود. داده ها از طریق مصاحبه و پرونده اطلاعات بیماران جمع آوری و با استفاده از آزمونهای رگرسیون، ضریب همبستگی و کروسکال والیس آنالیز گردید. نتایج: میانگین سنی جمعیت مورد مطالعه 48/10 ± 41/49 سال و میانگین سال های ابتلا به آسم در این جمعیت 75/10 ± 18/14 سال بود. میانگین و انحراف معیار کنترل آسم بیماران 29/5±81/13 ( دامنه 5 تا25) بود که به ترتیب تعداد 168 نفر (84%) دارای کنترل ضعیف، تعداد 19نفر (5/9%) کنترل متوسط و تعداد 13 نفر (5/6%) دارای کنترل خوب بودند. بیشترین ضریب همبستگی مثبت با عملکرد را به ترتیب حساسیت درک شده با ضریب همبستگی 514/0 و کنترل بیماری آسم 39/0 و خودکارآمدی با ضریب همبستگی 275/0 دارا بوده است (001/0>p). بر اساس آنالیز رگرسیون سازه های حساسیت درک شده، خودکارآمدی و موانع درک شده به عنوان قوی‌ترین پیش گویی کننده های رفتار و مجموعا به میزان 31/0 محاسبه گردید. نتیجه گیری: اکثریت بیماران دارای کنترل ضعیف آسم بودند. نتایج این مطالعه می تواند در ارائه مداخلات آموزشی با تاکید بر سازه های پیش گویی کننده رفتارهای کنترل آسم مورد استفاده قرار گیرد. همچنین تأسیس واحد مشاوره در بیمارستان ها و کلینیک های تخصصی آسم برای آموزش مهارت های خود مدیریتی به بیماران آسمی پیشنهاد می گردد. Introduction: Asthma is one of the most common respiratory disorders, the management of which requires understanding the attitudinal and behavioral bases of patients. Therefore, the present study aimed to determine the level of asthma control in asthma patients referred to Amir al-Momenin Hospital in Arak based on the health belief model. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 200 patients with asthma in Arak city who were selected by convenient sampling method in 2024. The data collection tools were the standard asthma control assessment questionnaire and the researcher-made health belief model questionnaire. Data were collected through interviews and patient information files and analyzed using regression, correlation coefficient, and Kruskal-Wallis tests. Results: The mean age of the study population was 49.41 ± 10.48 years and the mean years of asthma in this population was 14.18 ± 10.75 years. The mean and standard deviation of asthma control of patients was 13.81 ± 5.29 (range 5 to 25), of which 168 patients (84%) had poor control, 19 patients (9.5%) had moderate control, and 13 patients (6.5%) had good control. The highest positive correlation coefficient with performance was perceived sensitivity with a correlation coefficient of 0.514, asthma control with 0.39, and self-efficacy with a correlation coefficient of 0.275 (p<0.001). Based on the regression analysis of the perceived sensitivity constructs, self-efficacy and perceived barriers were calculated as the strongest predictors of behavior and were calculated to be 0.31 in total. Conclusion: The majority of patients had poor asthma control. The results of this study can be used in providing educational interventions with emphasis on predictive constructs. It is also recommended to establish a counseling unit in hospitals and specialized asthma clinics to teach self-management skills to asthma patients.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4840_452bd0acbf5301c8c2c5074faabf8a56.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 1 2025 04 21 Correlation Between History of Infant Colic and Migraine in Children Referred to Children's Neurology Clinics in Urmia in 1402 ارتباط سابقه کولیک شیرخواری با میگرن در کودکان مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های اعصاب کودکان ارومیه در سال 1402 Correlation Between History of Infant Colic and Migraine in Children Referred to Children's Neurology Clinics in Urmia in 1402 47 52 4841 10.22070/daneshmed.2025.20292.1599 FA عزت الله عباسی 1دانشیار گروه بیماری‌های کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران 0000-0001-8372-2911 علیرضا عبدی استادیار گروه بیماری‌های کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران 0000-0003-3042-2290 شیما عباسی دانشجوی پزشکی عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران 0009-0000-2712-2137 Journal Article 2025 04 01 Background and Objective: Infantile colic is a prevalent condition during the first three months of an infant's life. Migraine is a frequent cause of recurrent primary headache in childhood. The pathogenesis of infantile colic and migraine remains unclear. However, evidence suggests an association between childhood and adolescent migraine headaches and infantile colic. This study aimed to investigate the association between a history of infantile colic and migraine in children referred to the Urmia Pediatric Neurology Clinics. Materials and Methods: This cross-sectional analytical study was conducted on 200 children aged 6–18 years who were referred to Urmia Pediatric Neurology Clinics in 1402. Participants were divided into two groups: those with migraine headaches (n=100) and those without (n=100), serving as the case and control groups, respectively. Data were collected through parental interviews and medical records. Statistical analyses were performed using independent t-tests and Fisher's exact test. Results: The mean age of the children with migraine was 11.3±3.2 years, with 52% being male. No significant differences in age or sex were observed between the case and control groups (P=0.277 and P=0.202, respectively). The results indicated a significant association between infantile colic (P<0.001), family history of migraine (P<0.001), and the presence of infantile colic in another child in the family (P<0.001) with the likelihood of developing migraine headaches in the future. Conclusion: This study provides evidence that infantile colic, a family history of migraine, and the occurrence of infantile colic in another child in the family are associated with an increased likelihood of developing migraine headaches in childhood and adolescence. However, owing to the study's limitations, including its retrospective nature and potential recall bias, further research is necessary to corroborate these findings. زمینه ‌و هدف: کولیک شیرخوارگی یک مشکل شایع در سه‌ ماهه ابتدایی زندگی نوزادان می‌باشد. میگرن از علل شایع سردردهای اولیه در دوران کودکی است. پاتوژنز کولیک شیرخوارگی و میگرن ناشناخته است. با این‌حال، شواهدی مبنی‌بر ارتباط سردردهای میگرنی در کودکی و نوجوانی با کولیک شیرخوارگی وجود دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط سابقه کولیک شیرخوارگی با میگرن در کودکان مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های اعصاب کودکان ارومیه انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به‌روش مورد-شاهدی روی 200 کودک 6-18 ساله مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های اعصاب کودکان ارومیه (سال 1402) در دو گروه مبتلا به سردردهای میگرنی (100 نفر، گروه مورد) و غیرمبتلا به سردردهای میگرنی (100 نفر، گروه شاهد) انجام شد. اطلاعات لازم با پرسش از والدین و شواهد پزشکی جمع‌آوری و تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های t مستقل و مجذور کای انجام شد. نتایج: میانگین سنی کودکان مبتلا به میگرن 2/3±3/11 سال و در گروه شاهد 1/2±6/10 بود، که به ترتیب 52 درصد و 42 درصد از آن‌ها پسر بودند. از نظر سن و جنسیت تفاوت معنی‌داری بین گروه‌های مورد و شاهد مشاهده نشد (به‌ترتیب 277/0P= و 202/0P=). نتایج نشان‌دهنده ارتباط معنی‌دار کولیک شیرخوارگی (001/0P<)، سابقه خانوادگی میگرن (001/0P<) و کولیک شیرخوارگی در فرزند دیگر خانواده (001/0P<) با احتمال بروز سردردهای میگرنی در آینده بود. نتیجه‌گیری: این مطالعه شواهدی مبنی‌بر وجود ارتباط کولیک نوازادی، سابقه خانوادگی میگرن و کولیک شیرخوارگی در فرزند دیگر خانواده با احتمال بروز سردردهای میگرنی در دوران کودکی و نوجوانی ارائه می‌دهد. با این‌حال، باتوجه‌ به محدودیت‌های مطالعه از جمله گذشته‌نگر بودن و احتمال سوگیری یادآوری، نتایج این مطالعه باید با مطالعات آتی تکمیل شود. Background and Objective: Infantile colic is a prevalent condition during the first three months of an infant's life. Migraine is a frequent cause of recurrent primary headache in childhood. The pathogenesis of infantile colic and migraine remains unclear. However, evidence suggests an association between childhood and adolescent migraine headaches and infantile colic. This study aimed to investigate the association between a history of infantile colic and migraine in children referred to the Urmia Pediatric Neurology Clinics. Materials and Methods: This case-control study was conducted on 200 children aged 6–18 years who were referred to Urmia Pediatric Neurology Clinics in 1402. Participants were divided into two groups: those with migraine headaches (n=100) and those without (n=100), serving as the case and control groups, respectively. Data were collected through parental interviews and medical records. Statistical analyses were performed using independent t-tests and Fisher's exact test. Results: The mean age of the children with migraine was 11.3±3.2 years and in control group was 10.6±2.1, with 52% and 42% being male in case and control group, respectively. No significant differences in age or sex were observed between the case and control groups (P=0.277 and P=0.202, respectively). The results indicated a significant association between infantile colic (P<0.001), family history of migraine (P<0.001), and the presence of infantile colic in another child in the family (P<0.001) with the likelihood of developing migraine headaches in the future. Conclusion: This study provides evidence that infantile colic, a family history of migraine, and the occurrence of infantile colic in another child in the family are associated with an increased likelihood of developing migraine headaches in childhood and adolescence. However, owing to the study's limitations, including its retrospective nature and potential recall bias, further research is necessary to corroborate these findings.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4841_04a76bbc6de745c2effe41a8c0a74ef6.pdf