دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 The effect of two types of exercise training (continuous and intermittent) and atorvastatin on the expression of VEGF and MMP2 genes in aortic tissue of diabetic rats اثر دو نوع تمرین (تداومی و تناوبی) و داروی آترواستاتین بر بیان ژن‌های VEGF و MMP2 بافت آئورت موش‌های سفید بزرگ آزمایشگاهی مدل دیابتی 1 13 4377 10.22070/daneshmed.2024.18171.1393 FA مریم موسی پور گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0002-8411-7120 پروین فرزانگی گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0003-2128-3068 هاجر عباس زاده گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0002-5159-5310 فرزانه فرخی گروه علوم و فناوری های زیستی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0002-8411-7120 Journal Article 2023 09 06 Background and Objective: It has been shown that about 80% of deaths in diabetic patients are caused by cardiovascular disorders, which is called diabetic heart disease. The purpose of this research was to investigate the effect of two types of exercise (continuous and periodic) and the drug atorvastatin on the expression of VEGF and MMP2 genes in the aorta tissue of diabetic rats. Materials and Methods: In this study, 40 male rats, which were randomly divided into 8 groups: 1) control, 2) diabetic, 3) diabetic+continuous, 4) diabetic+intermittent, 5) atorvastatin, 6) continuous + atorvastatin, 7) intermittent + atorvastatin and 8) saline. Rats performed two types of continuous and periodic training 5 days a week for 8 weeks. Atorvastatin was injected intraperitoneally at a daily dose of 20 mg per kilogram of body weight. To determine the significance of the difference between groups, one-way analysis of variance and Tukey's post hoc test were used. Results: MMP2 levels in the diabetes group significantly increased at the significance level of 0.05 compared to the control group and in the supplement, intermittent, intermittent-supplement and continuous-supplement groups significantly decreased compared to the diabetes group. The levels of VEGF in the diabetes group increased significantly compared to the control and the intermittent-supplement group significantly decreased compared to the diabetes group. Conclusion: There is a possibility that intermittent exercise in combination with atorvastatin can have a protective effect on the aorta through the reduction of VEGF and MMP2 genes in the aortic tissue and the improvement of angiogenesis that was impaired due to the induction of diabetes. مقدمه و هدف: نشان داده شده است که حدود 80 درصد مرگ و میر در بیماران دیابتی ناشی از اختلالات قلبی عروقی است که به آن بیماری قلبی دیابتی گفته می‌شود، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر دو نوع تمرین (تداومی و تناوبی) و داروی آترواستاتین بر بیان ژن‌های VEGF و MMP2 بافت آئورت موش‌های سفید بزرگ آزمایشگاهی مدل دیابتی بود. مواد و روش ها: 40 سر موش سفید بزرگ آزمایشگاهی نر، که در 8 گروه به‌صورت تصادفی تقسیم‌بندی شدند: شامل 1) کنترل، 2) دیابتی، 3) دیابتی+ تداومی، 4) دیابتی+ تناوبی، 5) آترواستاتین، 6) تداومی+ آترواستاتین، 7) تناوبی+ آترواستاتین و 8) سالین. موش‌های سفید بزرگ آزمایشگاهی دو نوع تمرین تداومی و تناوبی را 5 روز در هفته و به مدت 8 هفته اجرا کردند. آترواستاتین به‌صورت روزانه با دوز 20 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به‌صورت درون صفاقی به آنان تزریق شد. به‌منظور تعیین معنادار‌بودن تفاوت بین گروه‌ها از تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. نتایج: سطوح MMP2 گروه دیابت در سطح معناداری 05/0 نسبت به گروه کنترل افزایش معنا‌دار، و گروه‌های مکمل، تناوبی، تناوبی-مکمل و تداومی-مکمل نسبت به گروه دیابت کاهش معناداری یافت. سطوح VEGF گروه دیابت نسبت به گروه کنترل افزایش معنادار و گروه تناوبی-مکمل نسبت به گروه دیابت کاهش معنادار یافت. نتیجه‌گیری: این احتمال وجود دارد که تمرین تناوبی در ترکیب با آترواستاتین بتواند از طریق کاهش ژن‌های VEGF و MMP2 بافت آئورت و بهبود آنژیوژنز که در اثر القای دیابت مختل شده بود، دارای اثر حفاظتی بر آئورت باشد.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4377_96b3cc8188a8e044c535d9ccfec8ecb4.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 Simultaneous effect of four weeks of Nigella sativa oil supplementation and aerobic exercise on serum levels of malondialdehyde and total antioxidant capacity in inactive young women تأثیر چهار هفته تمرین هوازی و مکمل‌دهی روغن سیاه‌دانه بر سطوح سرمی مالون دی آلدهید و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام دختران جوان غیرفعال 14 25 4378 10.22070/daneshmed.2024.18239.1405 FA علی قاسمی کهریزسنگی گروه علوم ورزشی، دانشگاه قم، قم، ایران 0000-0002-2660-4174 زهرا حاجی خدادادی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه قم، قم، ایران 0000-0003-3950-7346 زهرا عابدین زاده گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه قم، قم، ایران 0009-0001-1910-493X محسن صالحی گروه آمار، دانشگاه قم، قم، ایران 0000-0002-8753-526x Journal Article 2023 09 20 Background and Objective: Exercise interventions and consumption of some supplements can lead to changes in the antioxidant system and oxidative stress of skeletal muscles. Based on this, the present study investigated the effect of four weeks of Nigella sativa oil supplementation and aerobic exercise on the serum levels of malondialdehyde and the total antioxidant capacity of inactive young women. Materials and Methods: For this purpose, 40 inactive young women with an average age of 22.23 ± 4.51 years and BMI of 25.46 ± 4.21 participated in the research. Prior to the treatment, they filled out a written consent form. Then, the subjects were randomly divided into four groups: control (N=9), exercise + placebo (N=10), supplement (N=10), and exercise + supplement (N=11). The aerobic exercise groups performed four weeks of aerobic exercise with an intensity of 50% to 80% of the maximum heart rate, three sessions a week. Also, the Nigella sativa oil supplement groups received 1000 mg of its capsule per day after lunch. Blood samples were collected to measure the serum level of malondialdehyde and total antioxidant capacity in two stages before and after 24 hours of the last training session in fasting conditions from antecubital vein. Statistical analysis was performed by paired t-tests and the analysis of covariance at a significance level of P<0.05. Results: Results showed that there is a significant decrease in total antioxidant capacity values between the aerobic group with the two supplement groups (P=0.03) and supplement + exercise (P=0.03). Also, a significant decrease was shown after the test as was compared to the pre-test in the within-group values of malondialdehyde serum concentration in the supplement group (P=0.03). Conclusion: According to the results, we conclude that the aerobic exercises and Nigella sativa supplementation leads to a decrease in the total antioxidant capacity and it has no effect on the oxidative index. مقدمه و هدف: مداخلات تمرینی و مصرف برخی مکمل‌ها می‌تواند منجر به تغییراتی در سیستم آنتی‌اکسیدانی و استرس اکسیداتیو عضلات اسکلتی شود. بر این اساس پژوهش حاضر، به بررسی و مطالعه اثر توأمان چهار هفته مکمل‌دهی روغن سیاه‌دانه و تمرین هوازی بر سطوح سرمی مالون دی آلدهید و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام دختران غیرفعال پرداخت. مواد و روش ها: بدین منظور، تعداد 40 نفر از زنان جوان غیرفعال دارای شرایط ورود به مطالعه دانشگاه قم با میانگین سنی: 51/4 ± 23/22 و 21/4 ± 46/25 BMI: با پرکردن رضایت‌نامه کتبی در پژوهش پیش‌رو شرکت کردند. آزمودنی‌ها به‌صورت تصادفی به چهار گروه کنترل (9 نفر)، تمرین + دارونما (10 نفر)، مکمل (10 نفر) و تمرین + مکمل (11نفر) تقسیم شدند. گروه‌های تمرین هوازی چهار هفته تمرینات هوازی ایروبیک را با شدت 50 تا 80 درصد ضربان قلب بیشینه را سه جلسه در هفته انجام دادند، همچنین گروه‌های مکمل روغن سیاه‌دانه روزانه یک کپسول1000 میلی‌گرم را در روز بعد از وعده ناهار دریافت کردند. نمونه‌های خونی برای اندازه‌گیری سطح سرمی مالون آلدهید و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام در دو مرحله قبل و 24 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین در شرایط ناشتا از سیاهرگ زند اعلا جمع‌آوری شدند. تحلیل آماری به‌وسیله آزمون‌های t زوجی و تحلیل کوواریانس در سطح معنی‌داری 05/0>P انجام گرفت. نتایج: نتایج بین‌گروهی نشان داد که بین گروه هوازی با دو گروه مکمل (03/0= P) و مکمل+ تمرین (03/0=P) در مقادیر TAC سرمی کاهش معنی‌داری وجود دارد، همچنین کاهش معنی‌دار پس‌آزمون نسبت به پیش‌آزمون در مقادیر درون‌گروهی غلظت سرمی MDA در گروه مکمل (03/0=P) نشان داده شد. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به‌دست‌آمده می‌توان گفت تمرینات هوازی و مکمل‌دهی سیاه‌دانه منجر به کاهش ظرفیت آنتی‌اکسیدان تام می‌شود، و تأثیری بر شاخص اکسیداتیوی ندارد.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4378_740b083db30eb5954148e353de5c2d40.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 The effect of aerobic training with royal jelly on the expression of BCL-2, Bax and Bax / BCL2 ratio in pancreatic tissue of obese rats تأثیر تمرین هوازی همراه با مصرف ژل رویال بر بیان BCL-2، Bax و نسبت BCL2‏/Bax بافت پانکراس موش‌های صحرایی چاق 26 36 4379 10.22070/daneshmed.2024.18375.1414 FA سقا فرج تبار بهرستاق گروه تربیت بدنی وعلوم ورزشی ، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران 0000-0003-1234-0187 محبوبه خنکدار گروه تربیت بدنی وعلوم ورزشی ، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران 0009-0000-4878-536x امیر تقی پور گروه تربیت بدنی وعلوم ورزشی ، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران 0000-0003-3482-2777 بابی سان عسکری گروه تربیت بدنی وعلوم ورزشی ، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران 0000-0002-9411-8549 Journal Article 2023 10 26 Background and Objective: Obesity is considered as a global disease. The purpose of this study was to evaluate the effect of aerobic exercise with royal jelly on the expression of BCL-2, Bax and the ratio of BCL2/Bax in the pancreatic tissue of obese rats. Materials and Methods: In this research, 40 5-week-old male Wistar rats were randomly divided into two groups of normal diet (ND) and high-fat diet (HFD). Rats in the ND group were fed a standard diet (23% protein, 65% carbohydrates, and 12% fat) and the HFD group were fed a high-fat diet (17% protein, 43% carbohydrates, and 40% fat) for eight weeks. Then, the rats were divided into 5 groups: normal diet, high-fat diet, high-fat-exercise (HFDT), high-fat-supplemented (HFDRj) and high-fat-exercise-supplemented (HFDTRj) groups. The training group performed incremental aerobic training for 8 weeks and 5 days per week. Also, the supplement groups were daily given 100 mg of royal jelly mixed in distilled water. Results: The results showed that induction of obesity through the consumption of high-fat foods increases BCL-2 gene expression and significantly decreases BAX gene expression in the high-fat group compared to the control group. Also, endurance exercises and gel supplementation decreased BCL-2 gene expression and increased BAX gene expression in the experimental groups compared to the high-fat group and these changes were more noticeable in the combined group. Conclusion: It is possible that aerobic training along with the use of royal jelly can be an effective strategy in improving the condition of obesity through the process of apoptosis. مقدمه و هدف: چاقی به‌عنوان یک بیماری جهانی در نظر گرفته می‌شود. هدف از انجام این پژوهش، تبیین اثر تمرین هوازی همراه با مصرف ژل رویال بر بیان BCL-2، Bax و نسبت BCL2‏/Bax بافت پانکراس موش‌های صحرایی چاق بود. مواد و روش ها: 40 سر موش صحرایی نر 5 هفته‌ای ویستار به‌صورت تصادفی به دو گروه رژیم غذایی نرمال (ND) و رژیم غذایی پرچرب (HFD) تقسیم شدند. موش‌های گروه NDبه مدت 8 هفته با غذای استاندارد (23 درصد پروتئین، 65 درصد کربوهیدرات و 12 درصد چربی) و گروه HFDاز رژیم غذایی پرچرب (17 درصد پروتئین، 43 درصد کربوهیدرات و 40 درصد چربی) استفاده کردند. سپس موش‌ها به 5 گروه رژیم غذایی نرمال، پرچرب، پرچرب-تمرین (HFDT)، پرچرب- مکمل (HFDRj) و پرچرب-تمرین- مکمل (HFDTRj) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت 8 هفته و 5 روز در هفته تمرین هوازی فزاینده را انجام دادند. همچنین به گروه‌های مکمل، روزانه 100 میلی‌گرم ژل رویال مخلوط‌شده در آب مقطر خورانده شد. نتایج: نتایج نشان داد القای چاقی از طریق مصرف غذاهای پرچرب موجب افزایش بیان ژن BCL-2 و کاهش معنی‌دار بیان ژن BAX در گروه پرچرب در مقایسه با گروه کنترل شد. همچنین تمرینات استقامتی و مکمل ژل موجب کاهش بیان ژن BCL-2 و افزایش بیان ژن BAX در گروه‌های تجربی در مقایسه با گروه پرچرب شد که این روند تغییرات در گروه ترکیبی محسوس‌تر بود. نتیجه‌گیری: احتمال دارد تمرینات استقامتی همراه با مصرف ژل رویال بتواند راهبردی مؤثر در بهبود وضعیت چاقی از طریق فرایند آپوپتوز باشد.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4379_07e4c1ad3dbda685e84250dca7bdb486.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 The effect of high intensity swimming interval training on gene expression of some hippocampal inflammatory markers in rats with Parkinson's disease اثر تمرینات تناوبی شنا بر بیان ژن هیپوکامپی برخی عوامل التهابی در موش‌های صحرایی مبتلا به بیماری پارکینسون 37 45 4380 10.22070/daneshmed.2024.18439.1421 FA مهرزاد مقدسی گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0000-0001-8226-2570 رضا زین العبادی گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0009-0009-4472-9964 محمدامین عدالت منش گروه زیست‌شناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0000-0002-7936-1145 مهدی نورا گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0000-0001-9926-9197 Journal Article 2023 11 06 Background and Objective: Parkinson disease (PD) is a progressive neurodegenerative disease that affects peripheral organs as well as the central nervous system (CNS). The present study was done to examine the effect of high intensity swimming interval training on gene expression of some hippocampal inflammatory markers in rats with PD. Materials and Methods: In this experimental study, 21 male Wistar rats (aged 8-10 weeks; weight 200 ± 10.2 grams) were divided into three groups including: healthy control, PD and training. PD was induced by injection of 1 mg/kg of reserpine during 5 days. The rats in the training group performed 6 weeks of HIIT including 20 times of 30 seconds of swimming with 30 seconds of rest between each time. Data were analyzed using one-way ANOVA and LSD post hoc test were run using SPSS-22 at the P <0.05. Results: Data revealed that TNF-α gene expression was reduced after 6 weeks of swimming interval training (p=0.01) compared to the PD group. We observed non-significant decrease in IL-1β after the intervention as compared to the PD group (p=0.6). Conclusion: According the results of this study, high intensity swimming interval training is effective in reducing the gene expression of some hippocampal inflammatory markers in rats with PD and it is suggested as the effective strategy to improve PD. مقدمه و هدف: بیماری پارکینسون یک بیماری پیش‌رونده سیستم عصبی است که علاوه بر سیستم عصبی مرکزی، دیگر اعضای بدن را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر یک دوره تمرین تناوبی شنا با شدت بالا بر بیان ژن هیپوکامپی برخی عوامل التهابی در موش‌های صحرایی مبتلا به پارکینسون انجام شد. مواد و روش ها: در مطالعه تجربی حاضر، 21 سر موش نر صحرایی نژاد ویستار 10 -8 هفته‌ای با میانگین وزن 2/10 ± 200 گرم به‌طور تصادفی در سه گروه کنترل سالم، بیمار و تمرین شنا قرار گرفتند. القای بیماری به‌واسطه تزریق 1 میلی‌گرم به ازای هر کیلو وزن بدن رزرپین و طی 5 روز صورت گرفت. گروه تمرین به مدت شش هفته 20 نوبت 30 ثانیه‌ای شنا با 30 ثانیه استراحت بین هر نوبت انجام دادند. نتایج با استفاده از تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون تعقیبی LSD در سطح معنی‌داری 05/0>P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: نتایج نشان داد بیان ژن هیپوکامپی TNF-α پس از اجرای تمرینات تناوبی شنا در گروه تمرین نسبت به گروه بیمار (01/0=p) به‌طور معنی‌داری کاهش داشته است درحالی‌که علی‌رغم پایین‌تربودن بیان ژن IL-1β در گروه تمرین نسبت به گروه بیمار، اما این کاهش معنی‌دار نبود (6/0=p). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به‌دست‌آمده اجرای تمرینات تناوبی شنا با شدت بالا در کاهش بیان ژن برخی عوامل التهابی در بافت هیپوکامپ موش‌های مبتلا به پارکینسون مؤثر است و ممکن است به این واسطه به بهبود روند بیماری کمک کند.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4380_9c7223aa0c9d6bae76d937b1d8e523dc.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 The effect of eight weeks of Pilates or Traband training on serum glucose levels, markers of insulin resistance, neuropathic pain and some functional indices of women with type 2 diabetes تأثیر هشت هفته تمرین پیلاتس یا تراباند بر سطح سرمی گلوکز، نشانگرهای مقاومت به انسولین، درد نوروپاتی و برخی شاخص‌های عملکردی زنان مبتلا به دیابت نوع دو 46 59 4382 10.22070/daneshmed.2024.18440.1422 FA عزیزه توغدری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران 0009-0005-1684-8529 کیوان حجازی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران 0000-0002-4590-8018 رویا عسکری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران 0000-0003-4331-2293 نجمه رحیمی گروه متابولیسم و غدد بزرگسالان، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران 0000-0002-6117-3197 Journal Article 2023 11 06 Background and Objective: Physical inactivity leads to insulin resistance and diabetes. Insulin resistance is a hallmark feature of type 2 diabetes. The purpose of this study was to investigate the effect of eight weeks of Pilates or Traband training on serum glucose levels, markers of insulin resistance, neuropathic pain and some functional indices of women with type 2 diabetes. Materials and Methods: In this semi-experimental study, 34 women with type 2 diabetes were randomly divided into three groups: Pilates training (n=12), Traband training (n=11) and control (n=11). The exercise program consisted of eight weeks, three sessions per week, and each session lasted 45-60 minutes. To investigate the changes in the pain index, repeated measurement and Bonferroni's post hoc test were used. The paired sample t-test method and analysis of covariance (ANCOVA) were used to compare within and between groups, respectively. Results: Findings showed that fasting glucose concentration, insulin, and insulin resistance index significantly decreases only in the Traband training group; However, there was no significant change in the Pilates and control groups. The pain index during the time series was significant (p = 0.01). In both Pilates and Traband groups, there was a significant increase in the variables of muscle endurance, flexibility and maximal oxygen consumption (p = 0.01). Conclusion: Exercise training in accordance with the Traband model causes statistically and clinically more significant changes in fasting glucose concentration, insulin, insulin resistance index than Pilates intervention. Therefore, it is possible to use Traband exercise to improve type 2 diabetic patients and prevent the harmful effects of diabetes for women with type 2 diabetes. مقدمه و هدف: کم‌تحرکی باعث بروز مقاومت به انسولین و دیابت است. مقاومت به انسولین یکی از ویژگی‌های بارز دیابت نوع 2 است. هدف از انجام این پژوهش، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین پیلاتس یا تراباند بر سطح سرمی گلوکز، نشانگرهای مقاومت به انسولین، درد نوروپاتی و برخی شاخص‌های عملکردی زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه‌تجربی، 34 زن مبتلا به بیماری دیابت نوع دو به‌صورت تصادفی در سه گروه پیلاتس (12 نفر)، گروه تراباند (11 نفر) و کنترل (11 نفر) تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 45 تا 60 دقیقه انجام شد. برای بررسی تغییرات شاخص درد از روش آماری آنالیز واریانس اندازه‌گیری تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. از روش تی زوجی و آنالیز کوواریانس دوطرفه به ترتیب برای تغییرات درون و بین‌گروهی استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد غلظت گلوکز ناشتا، انسولین، شاخص مقاومت به انسولین، تنها در گروه تمرین تراباند کاهش معنی‌داری یافت؛ درصورتی‌که تغییر معنی‌داری در گروه‌های پیلاتس و کنترل دیده نشد. شاخص درد معنی‌دار بود (01/0 =p)، میزان استقامت عضلانی، انعطاف‌پذیری و حداکثر اکسیژن مصرفی در هر دو گروه پیلاتس و تراباند افزایش معنی‌داری یافت (01/0 =p). نتیجه‌گیری: تمرینات ورزشی از نوع تراباند نسبت به پیلاتس باعث تغییرات آماری و بالینی بیشتر در غلظت گلوکز ناشتا، انسولین، شاخص مقاومت به انسولین می‌شود. بنابراین می‌توان از تمرین تراباند برای بهبود بیماران دیابتی نوع دو و جلوگیری از تأثیر مخرب دیابت برای زنان مبتلا به دیابت نوع دو استفاده کرد.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4382_55fc2c5db7650ab381def6ee725e61b7.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 Investigating repeated exposure to sevoflurane during adolescence and their effects on behavioral and pathological impairment in adult male and female Wistar rats بررسی بیهوشی‌های مکرر با داروی سئوفلوران در دوران نوجوانی و اثرات آنها بر اختلالات رفتاری و پاتولوژیک در موش‌های صحرایی بالغ‌شده نر و ماده نژاد ویستار 60 74 4383 10.22070/daneshmed.2024.18494.1428 FA مهدیه نصیری مرکز تحقیقات الکتروفیزیولوژی، پژوهشکده علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 0000-0000-0000-0000 جواد فحانیک بابائی مرکز تحقیقات الکتروفیزیولوژی، پژوهشکده علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 0000-0001-6707-132X مریم جعفریان مرکز تحقیقات ضایعات مغزی نخاعی، پژوهشکده علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 0000-0001-6016-6094 خلیل پسته ای گروه بیهوشی، مجتمع بیمارستانی امام خمینی (ره)، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 0000-0002-0538-8898 Journal Article 2023 11 20 Background and Objective: Repeated anesthesia in adolescence is necessary for some therapeutic interventions, such as radiotherapy or burns. Research has indicated that exposure to general anesthetics during the adolescent period can induce cell death, cognitive and behavioral problems, and later neurobehavioral problems in adulthood. The current study was aimed at providing a detailed morphological and functional evaluation of the long-term impacts of repeated exposure to sevoflurane. Materials and Methods: In this study, 28 adolescent rats were randomly divided into male and female control groups and inhaled sevoflurane (at a concentration of 2%) daily for 15 days. After last anesthesia, animals of all groups were cared for 30-35 days, and then the effects of repeated exposure to sevoflurane on cognitive functions and anxiety behavior were tested by the Morris water maze, open field, and elevated plus maze. Effects of sevoflurane on cell death and the increase of dark neurons were compared in CA1 of the hippocampus and brain cortex. Data were evaluated using one-way and two-way ANOVA. Results: Our results indicated that repeated exposures to sevoflurane during adolescence can cause behavioral problems later in adulthood. We found a significant increase in dark neurons and cell death in the sevoflurane group compared to the control group in both male and female animals. Conclusion: These results may provide a new perspective for understanding the mechanism of repeated exposure to sevoflurane-induced toxic effects in adolescence. مقدمه و هدف: بیهوشی‌های مکرر در کودکان و نوجوانان در برخی از مداخلات درمانی مانند رادیوتراپی یا سوختگی‌ها ضرورت پیدا می‌کند. تحقیقات نشان داده که بیهوشی عمومی در دوران نوجوانی می‌تواند باعث مرگ سلولی، مشکلات شناختی و بعداً مشکلات عصبی رفتاری در بزرگسالی شود. مطالعه حاضر با هدف ارائه ارزیابی دقیق مورفولوژیکی و عملکردی اثرات طولانی‌مدت مواجهه مکرر با سووفلوران انجام شد. مواد و روش ها: 28 موش صحرایی نوجوان از روز 24 پس از تولد به‌صورت تصادفی از مادرهای مختلف جدا شده و به چهار گروه نر و ماده کنترل و استنشاقی سئوفلوران (غلظت درصد روزانه به مدت 15 روز) تقسیم شدند. حیوانات بعد از آخرین بیهوشی در روز 38 به مدت 30 تا 35 روز تحت مراقبت و جهت انجام آزمایش‌های رفتاری شامل آزمون‌های ماز آبی موریس، زمینه باز، مربع مرتفع آماده و سپس تغییرات پاتولوژیک با استفاده از رنگ‌آمیزی تولئیدین بلو بررسی و نتایج با از استفاده آزمون‌های آماری t تست غیرزوجی و واریانس‌های یک‌طرفه و دوطرفه آنالیز شد. نتایج: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که در حیوانات نر و ماده، قرارگرفتن مکرر در معرض سووفلوران در دوران نوجوانی می‌تواند باعث اختلال در حافظه فضایی و افزایش اضطراب در بزرگسالی شود. همچنین در حیوانات دریافت‌کننده سووفلوران در مقایسه با گروه کنترل نورون‌های تیره و مرگ سلولی در نواحی هیپوکامپ و کورتکس در حیوانات نر و ماده می‌تواند افزایش یابد. نتیجه‌گیری: این نتایج ممکن است دیدگاه جدیدی برای درک مکانیسم تکرار قرارگرفتن در معرض اثرات سمی ناشی از سووفلوران در نوجوانی ارائه دهد.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4383_755f610ffb96665bf7bfdf57c703756b.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 The effect of resistance training on muscle volume through the regulation of proteins involved in the cellular autophagy pathway in aged rats بررسی تأثیر تمرین مقاومتی بر حجم عضلانی از طریق تنظیم پروتئین‌های درگیر در مسیر سلولی اتوفاژی در موش‌های صحرایی سالمند 75 83 4384 10.22070/daneshmed.2024.18497.1427 FA حمید خداوردی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علی‌آباد کتول، دانشگاه آزاد اسلامی، علی‌آباد کتول، ایران 0009-0006-6434-6344 ندا آقایی بهمن‌بگلو گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علی‌آباد کتول، دانشگاه آزاد اسلامی، علی‌آباد کتول، ایران 0000-0003-0972-1288 رضا رضایی‌شیرازی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علی‌آباد کتول، دانشگاه آزاد اسلامی، علی‌آباد کتول، ایران 0000-0001-6618-7187 سعیده شادمهری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-5000-4427 Journal Article 2023 11 20 Background and Objective: Decreased muscle mass is an important factor in the reduction of body function in old age. Complex cellular pathways such as autophagy are strongly related to health and there is a complex relationship between autophagy and aging; therefore, the aim of this study was to investigate the effect of resistance training on the levels of autophagy proteins Beclin1 and Ambra1 in the Extensor Digitorum Longus (EDL) muscle of elderly rats. Materials and Methods: The current research was of an experimental-fundamental type, in which 12, 20-month-old male Sprague-Dawley rats with an average weight of 400 ± 30 g were randomly divided into two groups: 1) control (6 heads) and 2) resistance training (6 heads). The resistance training program included climbing the rodent ladder for eight weeks, three sessions per week. The subjects climbed a vertical ladder with an 85-degree incline, one meter long, 26 rungs and two cm of space between each rung. After 48 hours after the last training session, EDL muscle tissue was removed. Data were analysed using an independent t-test in the GraphPad Prism version 9.5 software. The significance level was set at P < 0.05. Results: Eight weeks of resistance training led to decreased Beclin1 (P=0.0001) and Ambra1 (P=0.0212) protein levels in the EDL muscle of old rats. Conclusion: Reducing the intracellular content of these factors through resistance training can prevent autophagy in the muscle cells of elderly subjects, resulting in less atrophy مقدمه و هدف: کاهش حجم عضلانی یک عامل مهم برای کاهش عملکردهای بدن در پیری می‌باشد. مسیرهای سلولی پیچیده مانند اتوفاژی به‌شدت به سلامت مرتبط است و ارتباط پیچیده‌ای بین اتوفاژی و پیری وجود دارد؛ بنابراین هدف از انجام تحقیق حاضر تأثیر تمرین مقاومتی بر محتوای پروتئین‌های اتوفاژی Beclin1 و Ambra1 در عضله بازکننده طویل انگشتان پا (EDL) موش‌های صحرایی سالمند بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع تجربی-بنیادی است که 12 سر موش صحرایی نر 20 ماهه از نژاد اسپراگ‌داولی با میانگین وزنی 30±400 گرم به‌صورت تصادفی به 2 گروه: 1. کنترل (6 سر) و 2. تمرین مقاومتی (6 سر) تقسیم شدند. برنامه تمرین مقاومتی شامل صعود از نردبان مخصوص جوندگان به مدت 8 هفته، هفته‌ای 3 جلسه بود. آزمودنی‌ها از یک نردبان عمودی با شیب 85 درجه به طول یک متر با 26 پله و دو سانتی‌متر فضای بین هر پله بالا می‌رفتند. بعد از 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین EDL از بدن موش‌های صحرایی برداشته شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها از طریق آزمون t-مستقل در نرم‌افزار گراف‌پد پریسم نسخه 5/9 انجام شد. سطح معنی‌داری P≤0.05 بود. نتایج: هشت هفته تمرین مقاومتی منجر به کاهش میزان پروتئین Beclin1 (0001/0P=) و Ambra1 (0212/0P=) در عضله EDL موش‌های صحرایی پیر شد. نتیجه‌گیری: کاهش محتوای درون‌سلولی این عوامل از طریق انجام تمرین مقاومتی می‌تواند از اتوفاژی سلول‌های عضلانی آزمودنی‌های سالمند جلوگیری کند و این به معنای آتروفی کمتر است.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4384_f452c3411a48044581e5b468c78430cf.pdf

دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 31 6 2024 03 04 The effect of 12 weeks of resistance training on the serum levels of FGF6 and MyoD and its relationship with muscle strength in middle-aged men and women تأثیر 12 هفته تمرین مقاومتی بر سطوح سرمی FGF6 و MyoD و ارتباط آن با قدرت عضلانی مردان و زنان میان‌سال 83 95 4385 10.22070/daneshmed.2024.18681.1443 FA محسن یعقوبی گروه آموزشی علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران 0000-0002-0486-8398 رحیم میرنصوری گروه آموزشی علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران 0000-0002-9557-2081 مسعود رحمتی گروه آموزشی علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران 0000-0003-4792-027X Journal Article 2024 01 07 Background and Objective: It seems that during resistance exercises, the release of some growth factors has different effects on the activation of satellite cells (SCs) and myogenic regulatory factors as well as the development of strength and muscle mass. Therefore, this study aimed to investigate the effect of 12 weeks of resistance training on the serum levels of FGF6 and MyoD and its relationship with muscle strength in middle-aged men and women. Materials and Methods: In this semi-experimental study, 40 randomly selected middle-aged men and women from Arak city (age: 38.27±6.03 years, weight: 77.12±11.28 kg, height: 174.05±7.24 cm) were chosen. They were placed in two experimental groups (n: 30) and control (n: 10). The training program included 12 weeks of resistance training in 3 sessions per week with an intensity of 65-80% of one repetition maximum (1RM). Then, 48 hours before and after the intervention, the serum concentration of FGF-6 and MyoD was measured by the ELISA method, and after checking the normality of the data, t-test and independent t-test were used to check intra-group and inter-group changes, respectively. Pearson's correlation coefficient was used to check the relationship between variables at a significance level of p<0.05. Results: Resistance training increased mean maximal strength (P=0.008), serum FGF6 concentration (P=0.002), serum MyoD concentration (P=0.001) and also decreased fat percentage (P=0.021) of the subjects. In addition, there was a positive and significant correlation between the mean maximum strength (1RM) and the serum concentration of FGF6 (r=0.624 and P=0.001) and MYoD (r=0.434 and P=0.001) of the training group. Conclusion: Considering the importance of resistance training in the elderly and the relationship between the plasma levels of FGF6 and MYoD with strength development, it is suggested that sports experts pay special attention to the necessity of resistance training in the design of various sports exercises. مقدمه و هدف: به نظر می‌رسد در جریان اجرای تمرینات مقاومتی میزان انتشار برخی از فاکتورهای رشدی اثرات متفاوتی بر فعال‌سازی سلول‌های ماهواره‌ای و عوامل تنظیمی مایوژنیکی و همچنین توسعه قدرت و توده عضلانی افراد داشته باشد. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر 12 هفته تمرین مقاومتی بر سطوح سرمی FGF6 و MyoD و ارتباط آن با قدرت عضلانی مردان و زنان میان‌سال بود. مواد و روش ها: در مطالعه‌ای نیمه‌تجربی، 40 نفر از زنان و مردان میان‌سال شهرستان اراک (میانگین سنی 6.03 ±38.27 سال، وزن 11.28±77.12 کیلوگرم، قد 7.24± 174.05 سانتیمتر) انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه تجربی (30 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. گروه تمرینی 12 هفته تمرینات مقاومتی را به‌صورت 3 جلسه در هفته و با شدت 65 تا 80 درصد قدرت بیشینه اجرا کردند. 48 ساعت قبل و پس از مداخله از تمامی آزمودنی‌ها خون‌گیری و سطوح پلاسمایی FGF-6 و MyoD به روش الایزا بررسی شد. پس از بررسی نرمال‌بودن داده‌ها، به ترتیب از آزمون t هم‌بسته و t مستقل برای بررسی تغییرات درون‌گروهی و بین‌گروهی، همچنین از ضرب هم‌بستگی پیرسون برای بررسی ارتباط بین متغیرها در سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 استفاده شد. نتایج: تمرین مقاومتی باعث افزایش معنی‌دار میانگین قدرت بیشینه (008/0=P)، غلظت سرمی FGF6 (002/0=P)، غلظت سرمی MyoD (001/0=P) و همچنین کاهش درصد چربی (021/0=P) زنان و مردان میان‌سال شد. علاوه‌براین هم‌بستگی مثبت و معنی‌داری بین میانگین قدرت بیشینه (1RM) با میزان غلظت سرمی FGF6 (001/0=P) و MYoD (001/0=P) گروه تمرینی وجود داشت. نتیجه‌گیری: با توجه به اهمیت تمرینات مقاومتی در سنین بالا و ارتباط بین سطوح پلاسمایی FGF6 و MYoD با میزان توسعه قدرت، پیشنهاد می‌شود متخصصان حوزه ورزش در طراحی تمرینات مختلف ورزشی بر ضرورت اجرای تمرینات مقاومتی اهتمام ویژه داشته باشند.

https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_4385_6217109d7d6b0a469ff33badd82621e7.pdf