دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926The effect of Saccharomyces cerevisiae on motility,elastase and alkaline protease in pseudomonas aeruginosaبررسی اثر ساکارومایسس سرویزیه بر حرکت، الاستاز و آلکالین پروتئاز در سودوموناس آئروجینوزا1101814FAزهرادهقان زادهگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانپرویزاولیاءمرکز تحقیقات میکروب شناسی مولکولی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانسید محمودامین مرعشیگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایرانحوریهصادریمرکز تحقیقات میکروب شناسی مولکولی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانمریممکاریگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانJournal Article20200926Background and Objective: According to definition of probiotics by WHO/FAO that is “Live microorganisms which, when present in sufficient amount, confer beneficial effects to the host”.
Saccharomyces cerevisiae is the first non-pathogenic yeast which is known as a probiotic for humans that its helpful effects for humankind has been proved. Pseudomonas aeruginosa is one of the most significant opportunistic pathogen that has notably resistance to many antibacterial agents. This study evaluated the effect of Saccharomyces cerevisiae on the pathogenic factors of Pseudomonas aeruginosa such as elastase, alkaline protease, and motility.
Materials and Methods: In this study, we used local strain of Saccharomyces cerevisiae, which has the probiotic property and Pseudomonas aeruginosa )PAO1 strain). In order to investigate the effect of Saccharomyces cerevisiae (supernatant-lysate) on Pseudomonas aeruginosa, appropriate phenotypic tests were used.
Results: The extract of Saccharomyces cerevisiae from local strain has inhibitory effects against Pseudomonas aeruginosa. Three factors involved in Pseudomonas aeruginosa pathogenicity, which was studied in this research (elastase, alkaline protease, and motility), to the acceptable extent, controlled and inhibited.
Conclusion: According to results of this study, Saccharomyces cerevisiae has reducing effects against Pseudomonas aeruginosa, which with more extensive research in this field, it can be used as a promising and innovative way to treat infection of this bacteria.مقدمه و هدف: براساس تعریف ارائه شده توسط WHO/FAO:''پروبیوتیک ها میکروارگانیسمهای زنده ایی هستند که استفاده از میزان کافی آن اثرات سودمندی برای میزبان به ارمغان میآورد. ساکارومایسس سرویزیه اولین مخمر غیرپاتوژنی است که به عنوان پروبیوتیک برای انسان شناخته شد. سودوموناس آئروجینوزا یکی از پاتوژنهای مهم فرصتطلب است که مقاومت قابل توجهی به طیف وسیعی از مواد آنتی باکتریال دارد. این مطالعه اثر ساکارومایسس سرویزیه را بر تولید فاکتورهای بیماریزای سودوموناس آئروجینوزا (الاستاز، آلکالین پروتئاز و حرکت) ارزیابی میکند.
مواد و روشها: در این مطالعه، از سویهی بومی ساکارومایسس سرویزیه S3که خاصیت پروبیوتیکی آن در مطالعات قبلی به اثبات رسیده و از باکتری سودوموناس آئروجینوزا سویهی PAO1 استفاده گردید. به منظور بررسی اثر (سوپرناتانت و لیزات) مخمر برسودوموناس آئروجینوزا از آزمایشهای فنوتیپی (آزمایش تست الاستاز-آلکالین پروتئاز-حرکت) مناسب استفاده گردید.
نتایج: عصاره ساکارومایسس سرویزیه (سوپرناتانت-لیزات) تخلیص شده از سویه بومی، دارای اثرات مهارکنندگی علیه سودوموناس آئروژینوزا است. سه فاکتور دخیل در بیماریزایی سودوموناس آئروجینوزا که در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفت (الاستاز- حرکت-آلکالین پروتئاز) همگی در بررسیهای فنوتیپی تا حد قابل قبولی کنترل و مهار گردید.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش، ساکارومایسس سرویزیه دارای اثرات کاهنده علیه فاکتورهای بیماریزای سودوموناس آئروجینوزا است که با تحقیقات گستردهتر در این زمینه میتوان به عنوان یک روش نوین و امیدبخش در درمان عفونتهای حاصل از این باکتری مورد استفاده قرار گیرد.https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1814_f68db683faa9fbc753bbe72ccdd4d3b6.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926The effect of swimming exercise on the Matrix mettaloproteinase 2 activity and tumor necrosis factor-α levels of liver tissue in Alloxan-induced diabetic ratsتاثیر تمرین شنا بر فعالیت متالوپروتئنیاز2 و سطوح فاکتور نکروز دهنده تومور آلفا بافت کبد موش های صحرایی دیابتی شده با آلوکسان11181815FAمعصومهحبیبیانگروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائمشهر، قائم شهر، ایران0000-0003-1028-1726انیسهامانیانگروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایرانJournal Article20200926Background and Objective: liver disease is highly prevalent in type 2 diabetes mellitus (T2DM) and exercise training is effective in preventing and treating diabetes-induced hepatic injury. Therefore, the aim of this study was to assess the effect of chronic swimming exercise on the hepatic matrix metalloproteinase 2 (MMP-2) activity and tumor necrosis factor-α (TNF-α) level of liver tissue in alloxan-induced diabetic rats.
Materials and Methods: In this study, 28 male Wistar rats were randomly divided into 4 groups (7 rats per group) of control, diabetes, exercise, and diabetes-exercise. Diabetes was induced by alloxan (90 mg/kg, i.p.). The animals exercised by swimming training at 5 min to 30 min per day, five days a week over 8 weeks. The rats were killed 48 h after the last treatments and liver MMP-2 and TNF-α level were evaluated by zymography and ELISA methods. One-way analysis of variance was used for data analysis.
Results: Findings showed that the diabetes significantly increases MMP-2 activity and TNF-α level in animals (p˂0.05). In addition, 8 weeks swimming training were associated with a significant decrease of TNF-α level and MMP-2 activity in the liver tissue of diabetic rats (p˂0.05).
Conclusion: It seems that regular swimming training can partially prevent diabetes-induced liver injury via decreasing MMP-2 activity and TNF-α level in diabetic rats.مقدمه و هدف: بیماری کبدی در دیابت نوع 2 رواج دارد و فعالیت ورزشی در پیشگیری و درمان آسیب کبدی ناشی از دیابت مؤثر است. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرین شنا بر فعالیت ماتریکس متالوپروتئنیاز 2 (MMP-2) و سطوح فاکتور نکروز دهنده تومور آلفا (TNF-α) در بافت کبد موشهای صحرایی دیابتی شده با آلوکسان بود.
مواد و روشها: در این تحقیق تجربی، 28 سر موش صحرایی نر ویستار به صورت تصادفی به 4 گروه (7 تایی) کنترل، دیابت، تمرین، دیابت+ تمرین تقسیم شدند. دیابت با تزریق درون صفاقی آلوکسان (یک دوز،90 میلیگرم/کیلوگرم) القا شد. حیوانات با تمرین شنا به مدت 6 تا 30 دقیقه در روز به مدت 8 هفته ورزش داده شدند و 48 ساعت پس از آخرین مداخلهها کشته شدند و فعالیت کبدی MMP-2 و سطوح TNF-α به ترتیب به روشهای زیموگرافی و الایزا تعیین شد. از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه برای تجزیه و تحلیل دادها استفاده شد (05/0>p < /span>).
نتایج: یافتهها نشان داد متعاقب القای دیابت، فعالیت MMP-2 و سطوح TNF-α کبدی در موشهای صحرایی افزایش یافت (05/0>p < /span>) درحالیکه 8 هفته تمرین شنا منجر به کاهش معنیدار سطوح TNF-α و فعالیت MMP-2 در بافت کبد موشهای صحرایی دیابتی شد (05/0>p < /span>).
نتیجهگیری: به نظر میرسد تمرین منظم شنا میتواند به واسطه کاستن از فعالیت MMP-2 و سطح بیان TNF-α در موشهای صحرایی دیابتی تا حدودی از آسیب کبدی ناشی از دیابت جلوگیری کند.
https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1815_fdd1f8df9254476bf504708b6771aaeb.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926Evaluation of the effects of surface charge on cytotoxicity of liposomal Doxorubicin on bone cancer cell line (Osteosarcoma)ارزیابی اثر شارژ سطحی دوکسوربیسین لیپوزومه بر روی سمیت سلولی رده سرطان استخوان (استئوسارکوما)19261816FAبی بی فاطمهحقیرالساداتگروه علوم زیستی، دانشکده علوم وفنون نوین، دانشگاه تهران، تهران، ایران.سمیرانادری نژادگروه مهندسی بیوتکنولوژی و داروسازی، دانشکده مهندسی شیمی ، پردیس دانشکدههای فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانقاسمعموعابدینیگروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانفاطمهمنتظریگروه ژنتیک مولکولی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایرانبهروززندیه دولابیگروه زیست شناسی سلولی مولکولی و آناتومی کاربردی، مرکز تحقیقاتی آکتا، دانشگاه UVآمستردام، هلندJournal Article20200926Background and Objective: In the present study, PEGylated liposomal formulation containing doxorubicin was synthesized in order to study the effects of surface charge on its cytotoxicity.
Materials and Methods: Liposomal doxorubicin containing DPPC, cholesterol and phospholipid DSPE-mPEG with various amounts of cationic phospholipid, DOTAP, (0, 5.2 and 20%) was prepared by pH gradient method. Prepared nanoparticles were evaluated in term of percentage of drug loading, particle size, polydisparity index, 48-hour drug release, and surface charge. The cytotoxicity of free and entrapped doxorubicin on Saos-2 cell lines was also compared.
Results: The percentages of drug loading for all three formulations were higher than 82 percent. All formulations were monodisperse. The particle size was reduced by increasing cationic properties of particles. The zeta-potential varied from -23 to + 22.4, and 43% of the drug was released from the liposome during 48 hours. Cytotoxicity of doxorubicin increased with encapsulation. Addition of cationic phospholipid reduced cell survival.
Conclusion: Increasing cytotoxicity of doxorubicin loaded into cationic liposomes is due to the more sustained-release of the system and also the toxicity created by DOTAP in the structure. Cytotoxicity of doxorubicin improved by entrapping it into liposomal vesicles. Doxorubicin loaded into cationic liposome shows highest toxicity.مقدمه و هدف: در پژوهش حاضر فرمولاسیون لیپوزومی پگیله حاوی دوکسوروبیسین به منظور بررسی اثر شارژ سطحی بر روی سمیت سلولی سنتز شد.
مواد و روشها: فرمولاسیون لیپوزومی دوکسوروبیسین حاوی DPPC، Cholesterol و DSPE-mPEG به همراه مقادیر مختلف فسفولیپید کاتیونی DOTAP < /span> (صفر، 5/2 و 20 درصد) به روش گرادیان pH تهیه شد. نانو ذرات تهیه شده از جهت درصد بارگذاری دارو، سایز ذرات، شاخص پراکندگی، رهایش دارو 48 ساعته و شارژ سطحی مورد ارزیابی قرار گرفتند. همچنین اثر سمیت دوکسوروبیسین آزاد و محصور شده بر رده سلولی Saos-2 مقایسه شد.
نتایج: درصد بارگذاری دارو برای هر سه فرمولاسیون بالای 82 درصد است. فرمولاسیونها به صورت مونو دیسپرس میباشند و سایز ذرات با کاتیونی شدن کاهش یافته است. پتانسیل زتا از 23- تا 4/22 + متغیّر بوده و در مدت زمان 48 ساعت، 43 درصد از دارو از لیپوزوم آزاد گشته است. سمیت سلولی دوکسوروبیسین با کپسوله کردن افزایش یافته است. افزایش فسفولیپید کاتیونی باعث کاهش زندهمانی سلولی شده است. افزایش سمیت دارویی برای دوکسوربیسین محصور در لیپوزوم کاتیونی هم به خاطر بیشتر آهسته رهش بودن سامانه و هم به خاطر سمیت ایجاد شده توسط DOTAP < /span> در ساختار است.
نتیجهگیری: سمیت دوکسوربیسین با محصورسازی درون لیپوزوم افزایش مییابد. این افزایش برای دوکسوربیسین محصور شده درون لیپوزوم کاتیونی بیشتر است.
https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1816_b55ebc05c9f822cb2dfe10d40359860b.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926Study of the exogenous induction of OCT4 and concomitant P53 inhibition on the expression of pluripotency genes in human ADSCsمطالعه تاثیر بیش بیان ژن OCT4 و مهار همزمان ژن P53 بر بیان ژنهای پرتوانی در سلولهای بنیادی بافت چربی انسان27381817FAعاطفهرشیدی پورپژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیستفناوری، پژوهشکده بیوتکنولوژی پزشکی، گروه سلولهای بنیادی و پزشکی بازساختیآرشجاوریپژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیستفناوری، پژوهشکده بیوتکنولوژی پزشکی، گروه سلولهای بنیادی و پزشکی بازساختیمعصومهفخر طهپژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیستفناوری، پژوهشکده بیوتکنولوژی پزشکی، گروه سلولهای بنیادی و پزشکی بازساختیJournal Article20200926Background and Objective: OCT4 is the most important transcription factor for reprogramming of somatic cells and maintenance of pluripotency. Moreover, it has recently been shown that loss of P53 or its mutations improve the efficiency of reprogramming. This study was designed to reprogram human adipose tissue-derived stem cells (ADSCs) by overexpression of OCT4 and inhibition of P53 expression.
Materials and Methods: The ADSCs were isolated from abdominal fat tissue of patients who underwent cosmetic abdominoplasty. For characterization of the ADSCs, the expression of some mesenchymal stem cell markers was assessed by flow cytometry and the cells were differentiated into osteogenic and adipogenic lineages. The third-passaged ADSCs were transfected with a plasmid expressing OCT4 and a P53-shRNA. One week after transfection, the expression of pluripotency genes was studied by quantitative real-time PCR.
Results: The third-passaged ADSCs showed a fibroblast-like morphology. Meanwhile, 94%, 80.2%, and 81.1% of the ADSCs showed positive staining for CD90, CD73 and CD105 markers, respectively. Moreover, the ADSCs showed adipogenic and osteogenic differentiation. As revealed by qPCR analysis, the expression of OCT4, SOX2, LIN28, REX1, CCND1 and C-MYC mRNAs were significantly upregulated after transfection of the ADSCs with hOCT4/shp53 vector compared to the control group.
Conclusion: Overexpression of OCT4 and inhibition of P53 can improve reprogramming of the ADSCs toward a pluripotent state. This method may improve the differentiation capacity of the ADSCs for clinical applications.مقدمه و هدف: OCT4 مهمترین فاکتورهای رونویسی درگیر در حفظ پرتوانی و بازبرنامهریزی سلولهای سوماتیک است. از طرفی، مطالعات اخیر نشان داده است که فقدان یا جهش در ژن P53 بازبرنامهریزی هسته را تسهیل میکند. مطالعهی حاضر با هدف بازبرنامهریزی سلولهای بنیادی بافت چربی انسانی با استفاده از بیش بیان OCT4 و کاهش بیان P53 طراحی شد.
مواد و روشها: سلولهای بنیادی بافت چربی با استفاده از آنزیم کلاژناز از نمونههای چربی شکمی بیماران تحت عمل زیبایی ابدومینوپلاستی جداسازی شد. برای شناسایی سلولهای بنیادی بافت چربی، بیان مارکرهای مزانشیمی با روش فلوسیتومتری بررسی شد و سلولها به ردههای استخوانی و چربی تمایز داده شدند. سلولهای بنیادی بافت چربی در مرحلهی پاساژ سوم با پلاسمید بیانی حامل ژن OCT4 و shRNA مهارکننده P53 (وکتور pCXLE- hOCT4/shp53) ترنسفکت شدند. یک هفته پس از ترنسفکشن، بیان ژنهای پرتوانی با روش qPCR بررسی شد.
نتایج: سلولهای بنیادی بافت چربی در مرحله پاساژ سوم مورفولوژی فیبروبلاستمانند نشان دادند. نشانگرهای مزانشیمی CD90، CD73 و CD105 به ترتیب در 94، 2/80 و 1/81 درصد از سلولها بیان شد. به علاوه، سلولهای بنیادی بافت چربی به سلولهای چربی و استخوانی تمایز یافتند. طبق نتایج qPCR، بیان ژنهای OCT4، SOX2، LIN28، REX1، CCND1 و C-MYC در سلولهای ترنسفکت شده با وکتور حامل ژن OCT4 و shRNA مهارکننده P53 نسبت به گروه کنترل افزایش معنیدار نشان داد.
نتیجهگیری: بیشبیان ژن OCT4 و مهار بیان P53 به بازبرنامهریزی سلولهای بنیادی بافت چربی به سمت حالت پرتوانی کمک می کند. این روش ممکن است توان تمایزی سلولهای بنیادی بافت چربی را برای کاربردهای درمانی افزایش دهد.
https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1817_1372eb7b2536cbdfef2fb1e2b61d5f00.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926Effectiveness of cognitive behavior therapy on cognitive and emotional variables on insomnia in students of the University of Kurdistan in 2016اثربخشی درمانگری شناختی رفتاری بر متغیرهای شناختی و هیجانی در دانشجویان مبتلا به اختلال بیخوابی دانشگاه کردستان در سال 139539481818FAفاتحرحمانیگروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانطاهرهمحرابیانگروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانJournal Article20200926Objective: The aim of this study was to assess the effectiveness of cognitive behavior therapy on dysfunctional beliefs and attitudes about sleep, rumination, worry and pre-sleep arousal in students with insomnia of the University of Kurdistan.
Materials and Methods: This was a semi-experimental study conducted in a pretest-posttest design with a control group. The study population consisted of all students who were educating at the University of Kurdistan in the academic year of 2015-16. The study sample consisted of 34 students with insomnia that were selected by convenience sampling, 17-person experimental and control groups and completed Insomnia Severity Index, Dysfunctional Beliefs and Attitudes about Sleep Scale, the Ruminative Response Scale, Penn State Worry Questionnaire and Pre-Sleep Arousal Scale. Experimental group received 12 sessions of 75 minutes about Cognitive behavior therapy for insomnia, but the control group received no intervention. The data were analyzed by descriptive and repeated measures statistical tests.
Results: Results showed that test scores for insomnia severity (41%), dysfunctional beliefs and attitude about sleep (35%), rumination (29%), worry (44%) and pre-sleep arousal (26%) significantly reduced in the experimental group as compared to control group participants, in both post-test and follow-up (p<0.01), indicating the effectiveness of the treatment.
Conclusion: Based on findings of this research, cognitive and emotional variables can be considered as key intermediates of therapeutic efficacy in cognitive behavior therapy. Therefore, exclusive treatments focusing on these variables may lead to better treatment outcomes.
مقدمه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمانگری شناختی رفتاری بر باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب در دانشجویان مبتلا به اختلال بیخوابی دانشگاه کردستان بود.
مواد و روشها: این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانشجویانی بودند که در سال تحصیلی 95-1394 در دانشگاه کردستان مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل 34 دانشجوی مبتلا به بیخوابی بود که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه 17 نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند و پرسشنامههای شدت بیخوابی، باورها و بازخوردهای ناکارآمد درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل نمودند. به افراد گروه آزمایش به مدت 12 جلسه 75 دقیقهای درمان شناختی رفتاری برای بیخوابی ارائه گردید؛ اما گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل واریانس مکرر تجزیه و تحلیل شدند.
نتایج: نتایج حاکی از این بود که نمرات تمامی آزمونهای شدت بیخوابی (41%)، باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب (35%)، نشخوار فکری (29%)، نگرانی (44%) و برانگیختگی پیش از خواب (26%) در گروه آزمایش، در هر دو مرحله پسآزمون و پیگیری کاهش قابل توجهی نسبت به شرکتکنندگان گروه کنترل داشتهاند (01/0>P < /span>) که این نشاندهنده اثربخشی درمان بوده است.
نتیجه گیری: بر اساس یافتههای پژوهش، میتوان متغیرهای شناختی و هیجانی را واسطه های کلیدی اثربخشی درمانی، درمانگری شناختی رفتاری دانست؛ بنابراین، تمرکز انحصاری روشهای درمانی بر این متغیرها ممکن است به پیامدهای درمانی بهتری منجر شود.https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1818_2b9140e4711aa7141237d0b1b8b04164.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926The response of irisin serum levels to eight weeks aerobic training with moderate intensity in obese male Wistar ratsپاسخ سطح آیرزین سرمی به هشت هفته تمرین هوازی با شدت متوسط در موشهای صحرایی نر چاق49561819FAکیوانحجازیگروه تربیت بدنی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانسیدرضاعطارزاده حسینیگروه تربیت بدنی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانمهردادفتحیگروه تربیت بدنی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانمحمدمسافری ضیاءالدینیگروه تربیت بدنی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانمهدیهزعیمیگروه علوم درمانگاهی دانشکده دامپزشکی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانJournal Article20200926Background and Objective: Irisin was identified as a myokine secreted by exercise which plays an important role in energy metabolism and regulation of metabolic diseases such as obesity. The aim of this study was to investigate the effects of eight weeks aerobic training on serum levels of irisin in male obese Wistar rats.
Materials and Methods: In this experimental study, 16 adult rats (weight: 250 to 300 g, BMI >30 g/cm2) were divided into two groups: aerobic training with 70 to 75% Vo2max (moderate intensity) and control group. Aerobic training included: eight weeks walking on treadmill (5 sessions/per week for 60 min per session). After the training period, the level of irisin was measured. Statistical techniques for data analysis were paired and independent sample t-test to determine the intra- and inter-group comparisons between groups and the level of significance was considered at p<0.05.
Results: The serum levels of irisin in the aerobic training group with moderate intensity significantly increased as compared to the control group (t=4.18, p=0.001). In addition, weight in aerobic training significantly reduced.
Conclusion: According to the results, eight weeks of aerobic training lead to a significant increase in serum levels of irisin. Moreover, it seems that aerobic training with moderate intensity has led to an increase in theremogenesis, weight loss, and energy expenditure.
مقدمه و هدف: آیرزین به عنوان مایوکاینی ترشحشده با فعالیت ورزشی شناخته شده است که نقش مهمی در متابولیسم انرژی و تنظیم بیماریهای متابولیک مانند چاقی ایفا میکند. هدف از مطالعه حاضر اثر هشت هفته تمرین هوازی بر سطح آیرزین سرمی موشهای صحرایی نر چاق بود.
مواد و روشها: در این مطالعهی تجربی، تعداد 16 سر موش (وزن 250 الی 300 گرم، نمایه توده بالای 30 گرم بر سانتیمتر مربع) به دو گروه تمرین هوازی با شدت 70 الی 75 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی (شدت متوسط) و گروه کنترل تقسیم شدند. تمرین هوازی شامل: هشت هفته تمرین هوازی روی نوارگردان، تعداد جلسات تمرینی 5 جلسه در هفته به مدتزمان 60 دقیقه در روز اجرا شد. پس از دوره تمرین، سطح آیرزین سرمی، اندازهگیری شد. از آزمون t همبسته و مستقل جهت بررسی تفاوت میانگینهای درون و بین گروهی استفاده شد و برای آزمون فرضیهها سطح معناداری 05/0>p < /span> درنظرگرفتهشد.
نتایج: سطح آیرزین سرمی، در گروه تمرین هوازی با شدت متوسط نسبت به گروه کنترل افزایش معنیدار یافت (18/4=t و 001/0=p < /span>). مقادیر وزن در گروه تمرین هوازی کاهش معنیدار یافت.
نتیجهگیری: بر اساس نتایج بهدستآمده، هشت هفته تمرین هوازی منجر به افزایش معنیدار آیرزین سرمی شد. همچنین، به نظر میرسد تمرین هوازی با شدت متوسط منجر به افزایش در فرایند گرمازایی، کاهش وزن بدن و افزایش انرژی مصرفی شود.
https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1819_28582f0306f4da877b7f3c75380a1d28.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926The effect of aerobic exercise on protein expression of VEGF, Spred 1, and Raf1 in cardiac tissue of ratsتاثیر تمرین هوازی بر بیان پروتئین های Spred-1،Raf1 و VEGF بافت قلب در موشهای صحرایی57661820FAسجادمحمدیاریگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده ی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانسیروسچوبینهگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده ی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانرحمانسوریگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده ی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانعباسعلیگایینیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده ی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانحمدالههادیگروه تربیت بدنی دانشگاه علوم انتظامی امینJournal Article20200926Background and Objective: Diabetes is a metabolic disorder that is associated with dysfunction and impairment of vascular system. Exercise training in diabetic patients improves angiogenesis, which helps treatment of diabetes. The purpose of this study was investigation of aerobic exercise effect on cardiac expression of the proteins Spred-1, Raf1, and VEGF in diabetic rats.
Materials and Methods: In this study, 50 rats were randomly divided into 4 groups of diabetic, intact aerobic exercise (8 weeks for 6 sessions per week), diabetic, and intact control. Cardiac muscle was removed and placed immediately in liquid nitrogen. Protein expression of VEGF, Raf-1 and Spred-1 was investigated by ELISA method. Data were analysed using SPSS (version 16.0) at a significance level of p < 0.05. One way ANOVA was used for data analysis with Tukey’s test to find differences between groups.
Result: Results showed that diabetes leads to decreased cardiac expression of Raf-1 (p<0.05) and VEGF (p<0.05) proteins and increased cardiac expression of Spred-1 protein (p<0.05). As well, eight weeks of aerobic training led to increase of cardiac expression of Raf-1 (p<0.05) and VEGF (p<0.05) protein and decreased cardiac expression of Spred-1(p<0.05) protein in diabetic rats.
Conclusion: Aerobic exercise training increases expression of VEGF and Raf1 protein and decreases expression of Spred-1 in cardiomyocytes, therefore, the effect of diabetes on these proteins in the presence of aerobic exercise is attenuated.
مقدمه و هدف: دیابت یکی از بیماریهای متابولیکی است که با دیسفانکشن و آسیب عروقی همراه است. تمرینات ورزشی در بیماران دیابتی باعث بهبود رگ زایی میشود که به روند درمان این بیماران کمک میکند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تمرین هوازی بر بیان پروتئین Spred-1، Raf1 و VEGF بافت قلبی موشهای صحرایی دیابتی بود.
مواد و روشها: در این مطالعه، 50 موش صحرایی به صورت رندمایز به چهار گروه دو گروه تمرین هوازی دیابتی و سالم (به مدت 8 هفته و 6 جلسه در هفته) و دو گروه کنترل دیابتی و سالم تقسیم شدند. 48 ساعت پس از اتمام دوره تمرینی عضله قلبی آنها تحت شرایط استریل جدا شد. بیان پروتئین VEGF، Spred-1 و Raf-1 با روش الایزا سنجیده شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون تحلیل واریانس یکسویه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنیداری p<0.05 و نرمافزار Spss نسخه 16 استفاده شد.
نتایج: نتایج مطالعه نشان داد دیابت موجب کاهش معنیدار میزان بیان پروتئین VEGF (p<0.05) و Raf-1 (p<0.05) و افزایش معنیدار پروتئین Spred-1 (p<0.05) میشود. همچنین، نشان داده شد هشت هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنیدار بیان پروتئین VEGF (p<0.05) و Raf-1 (p<0.05) و کاهش معنیدار پروتئین Spred-1 (p<0.05) میشود.
نتیجهگیری: تمرین هوازی توانست سبب افزایش بیان پروتئین VEGF و Raf1 و کاهش Spred-1 در سلولهای قلبی شده و بهاینترتیب اثرات دیابت بر بیان این پروتئینها در قلب را بهبود بخشید.
https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1820_25031ccdaa168ce9652b0b2a1769592c.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972325620200926The effect of supernatant of Saccharomyces cerevisiae yeast on preventing the growth of Pseudomonas aeruginosa bacteria and its effect on exotoxin S gene expression in Pseudomonas aeruginosa bacteria by Real-Time PCR methoddاثر سوپرناتانت مخمر ساکارومیسس سرویزیه بر ممانعت از رشد باکتری سودوموناس آئروجینوزا و اثر آن بر بیان ژن اگزوتوکسین S در باکتری سودوموناس آئروجینوزا به روش Real – Time PCR67741821FAمریممکاریگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانپرویزاولیاءمرکز تحقیقات میکروب شناسی مولکولی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانسید محمود امینمرعشیگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایرانحوریهصادریمرکز تحقیقات میکروب شناسی مولکولی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانزهرادهقان زادهگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانJournal Article20200926Background and Objective: Saccharomyces cerevisiae is one of the probiotic yeasts that has positive effects on health. Pseudomonas aeruginosa is one of the important opportunistic pathogenic bacteria. The purpose of this study was to determine the effect of supernatant of Saccharomyces cerevisiae on preventing the growth of Pseudomonas aeruginosa and its effect on exotoxin S gene expression by Real-Time PCR method.
Materials and Methods: Pseudomonas aeruginosa was cultured in brain heart broth. Total RNA extraction was done by RNA Protect Bacteria kit and cDNA extraction was performed with QuantiTect Reverse Transcription kit. Saccharomyces cerevisiae was cultured in potato dextrose broth culture media and its supernatant was gained. Minimal Inhibitory Concentration (MIC) test for supernatant against P. aeruginosa was done by micro dilution broth method three times. The bacterial suspension of P. aeruginosa was admixed three times with pure culture, supernatant yeast. Each Real-Time PCR test was performed with a QuantiTect SYBER Green PCR kit to measure the expression of Exotoxin S gene.
Results: Supernatant Minimal Inhibitory Concentration (MIC) test against Pseudomonas aeruginosa was 2048 µg/ml. The results of Real-Time PCR test represent the Exotoxin S gene expression efficiency in the culture of bacteria and supernatant was 1.77.
Conclusion: Supernatant of Saccharomyces cerevisiae could prevent the growth of Pseudomonas aeruginosa, but increases the expression of Exotoxin S gene in Pseudomonas aeruginosa, because supernatant 1/2 MIC concentrations was used and the gene expression efficiency number was greater than 1.
مقدمه و هدف: ساکارومیسس سرویزیه یکی از انواع مخمرهای پروبیوتیک است که تأثیرات مثبت بر سلامت دارد. سودوموناس آئروجینوزا یکی از باکتریهای بیماریزای فرصتطلب بسیار مهم است. اگزوتوکسین S از توکسین ها و آنزیمهای ترشحی مهم آن است. هدف از این مطالعه تعیین اثر سوپرناتانت ساکارومیسس سرویزیه بر ممانعت از رشد سودوموناس آئروجینوزا و اثر آن بر بیان ژن اگزوتوکسین S به روش Real-Time PCR است.
مواد و روشها: کشت سودوموناس آئروجینوزا در محیط Brain Heart Broth صورت گرفت. استخراج Total RNA باکتری با کیت RNA Protect Bacteria و استخراج cDNA با کیت QuantiTect Transcription Reverse انجام شد. کشت ساکارومیسس سرویزیه در محیط Potato Dextrose Broth صورت گرفت و سوپرناتانت آن به دست آمد. سه بار آزمایش حداقل غلظت بازدارندهی رشد(MIC) سوپرناتانت علیه سودوموناس آئروجینوزا با روش micro dilution broth انجام شد. سوسپانسیون باکتریایی سودوموناس آئروجینوزا سه بار جداگانه با کشت خالص و سوپرناتانت مخمر مجاور شد و هر بار آزمایش Real-Time PCR با کیت QuantiTect SYBER Green PCR جهت سنجش بیان ژن اگزوتوکسین S صورت گرفت.
نتایج: حداقل غلظت ممانعت گر رشد (MIC) سوپرناتانت علیه سودوموناس آئروجینوزا µg/ml 2048 بود. نتایج آزمایش Real-Time PCR نشاندهندهی بازده بیان ژن اگزوتوکسین S در کشت باکتری و سوپرناتانت 77 /1 بود.
نتیجهگیری: سوپرناتانت باعث ممانعت از رشد سودوموناس آئروجینوزا شد اما سبب افزایش بیان ژن اگزوتوکسین S در سودوموناس آئروجینوزا گردید، زیرا از غلظتMIC سوپرناتانت استفاده شد و عدد بازده بیان ژن بزرگتر از 1 شد.
https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1821_ac70d3727ed124c9ee25957a6a2da6d3.pdf