دانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926Evaluation of health literacy of pregnant women in urban health centers of Shahid Beheshti Medical Universityبررسی سواد سلامت زنان باردار زیر پوشش مراکز بهداشتی درمانی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی1121497FAشهلاقنبریدانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیفرشتهمجلسیگروه آموزش و ارتقای سلامت دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهرانمحتشمغفاریگروه آموزش بهداشت دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیمحمودمحمودی مجدآبادیگروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهرانJournal Article20200926 Background and Objective: Health literacy is “The degree to
which individuals have the capacity to obtain, process, and
understand basic health information and
services needed to make appropriate health decisions”, that
is an important element in woman’s ability to engage in health promotion and
prevention activities both for herself and her children. The purpose of this
study was to investigate the health literacy level of pregnant women in urban
health centers of
Shahid Beheshti Medical
University. Materials and Methods: In a cross-sectional study (a
descriptive-analytical one), 240 pregnant women who received prenatal care from
health centers were investigated using the test of Functional Health Literacy for
adults. Results: The mean age of the sample was 27.7 years (SD=5.1)
and the mean age of education was 10.6 years (SD=3.3 range: 1-22). In
addition, 30% of participants had low, 24.6% had marginal and 45.4% had
adequate health literacy. Health literacy was significantly different by the
location of the health centers (x2=24.47, df=6,
p < 0.001), age (x2=21.86, df=8, p < 0.005), and
education (x2=90.16, df=8, p < 0.001). Based on the multiple regression,
health literacy was significantly associated with level of education (t=9.41,
p < 0.001), age (t=2.56,
p < 0.011), and employment (t=2.01, p < 0.045). Conclusion: This study showed that limited functional
health literacy is a widespread problem in pregnant women. Low health literacy
may impair a patient’s understanding of health messages and advices, so health
providers should use effective educational methods for people who have limited
reading and writing abilities. مقدمه و هدف: سواد سلامت، ظرفیت کسب، پردازش و درک اطلاعات اساسی و
خدمات ضروری برای تصمیمگیریهای مناسب
در زمینه سلامت است که عنصری مهم در توانایی یک زن برای شرکت در فعالیتهای ارتقای سلامت و پیشگیری برای خود و
کودکانش محسوب میشود. هدف از این مطالعه، بررسی سطح سواد سلامت زنان باردار
مراجعهکننده به مراکز
بهداشتی درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی بود. روش کار: در مطالعهای مقطعی (cross sectional) از نوع توصیفی- تحلیلی (Descriptive- Analytical)، 240 نفر از زنان باردار مراجعهکننده به مراکز
بهداشتی درمانی با استفاده از پرسشنامه سواد سلامت عملکردی بالغان بررسیشدند. یافتهها: میانگین سنی شرکت کنندگان (1/5±) 7/27 سال و
میانگین سالهای تحصیل (3/3 ±)6/10 سال بود. 30 درصد افراد مورد
مطالعه، سواد سلامت ناکافی، 6/24 درصد سواد سلامت مرزی و 4/45 درصد سواد سلامت
کافی داشتند. سواد سلامت ارتباطی معنیدار با محل دریافت خدمت (47/24 =2https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1497_55c567fd4395ecef6d936cf77b8d5b2b.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926The effect of unstable social status, deprivation and inequality in food intake on histopathological changes of hippocampal neurons of Newzealand rabbitsاثر عدم ثبات اجتماعی، محرومیت، تبعیض و بیعدالتی در دریافت غذا بر تغییرهای بافتشناسی نورونهای هیپوکامپ خرگوش سفید نیوزلندی13221498FAفاطمهمرادیمرکز تحقیقات علوم اعصاب دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیشهنازمجربدانشکده علوم، دانشگاه شاهدمحمد رضاواعظ مهدویگروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، گروه پژوهشی عدالت در سلامت و مرکز تحقیقات کارآزمایی بالینی طب سنتی ایرانی، دانشگاه شاهدابوالحسناحمدیانیگروه فارماکولوژی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیمهردادروغنیمرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی دانشگاه شاهد0000-0002-9209-8484علیرضادلشادگروه بافتشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهدتقیالطریحیگروه بافتشناسی، دانشگاه تربیت مدرسJournal Article20200926 Background and Objective: Based on
both laboratory animal and human society studies, inequality in food intake and
social instability has adverse effects on individuals and community health.
However, it is not known whether social instability, food deprivation and food
inequality affect neuronal death and premature aging in young animals. To
address this question, the effect of food deprivation, food intake inequality
with or without unstable social status was evaluated and histopathological
changes in hippocampal pyramidal cells and aging process were investigated. Materials and Methods: Forty eight
Newzealand white male rabbits were divided into six groups and different social
situations were applied to some groups during eight weeks. After the end of the
period of the experiment, lipofuscin accumulation and apoptosis as main markers
of aging were studied by long Ziehl Nelseen staining and the terminal
deoxynucleotidyl transferase dUTP nick end labeling (TUNEL) assay in the hippocampal
pyramidal cells, respectively. Serum cortisol level was also measured. Results: The simultaneous
application of the mentioned situations (i.e. food deprivation, social
inequality and instability) caused a significant change in lipofuscin
accumulation in the hippocampal pyramidal cells in comparison with the control
group (p < 0.005). The results also showed a significant increase in ratio of
apoptotic to normal cells in all of the stressed groups compared with control
(p < 0.05). Conclusion: These findings suggest
that food deprivation, inequality in food intake and social instability can
enhance the apoptosis rate of hippocampal pyramidal cells through increasing
lipofuscin accumulation. مقدمه و هدف: طبق مطالعات در جوامع انسانی و نیز مدلهای آزمایشگاهی، فقدان
عدالت، بروز نابرابریها و بیثباتی اجتماعی، آثاری سوء در سلامت افراد و جوامع
داشتهاند، اما بهخوبی نمیدانیم که «آیا عدم ثبات اجتماعی، فقر غذایی و بیعدالتی
و نابرابری در دریافت غذا میتواند تسریعکننده مرگ نورونها و پیری زودرس هم باشد
یا نه؟» در پاسخ به این پرسش با طراحی مدلی آزمایشگاهی آثار فقر غذایی و نابرابری
در دریافت غذا همراه با عدم ثبات اجتماعی بر و تغییرهای هیستوپاتولوژیک و نیز روند
پیشرفت کهولت سلولی در نرونهای هیپوکامپ خرگوش سفید نیوزلندی بررسی و ارزیابیشد. مواد و روش کار: 48 خرگوش نیوزلندی بهطور تصادفی به شش گروه تقسیمشدند و
شرایط متفاوت اجتماعی در گروهها در طی هشت هفته اعمالشد. پس از طی دوران «تفاوتهای
اجتماعی»، تجمع لیپوفوشین و آپوپتوز بهعنوان معیارهای مهم از کهولت سلولی توسط رنگآمیزی
اختصاصی long Ziehl- Nelseen و نیز روش TUNEL بررسیشدند تا سرعت تجمع لیپوفوشین
و آپوپتوز در سلولهای هرمی هیپوکامپ ارزیابی شود؛ سطح کورتیزول سرمی نیز اندازهگیریشد. نتایج: بهکارگیری همزمان شرایط فقر غذایی، نابرابری در دریافت غذا و عدم ثبات
اجتماعی، ایجاد تغییرهایی آشکار را در تجمع لیپوفوشین در سلولهای هرمی در مقایسه
با گروه کنترل سببشدp < 0.005) )؛ نتایج،
همچنین نشانگر افزایشی معنیدار در میزان سلولهای آپوپتوتیک نسبتبه سلولهای
سالم در تمام گروههای تحت استرس نسبتبه گروه کنترل بود (p < 0.05).. نتیجهگیری: یافتههای بالا نشانمیدهند که فقر غذایی، بیعدالتی در
دریافت غذا و عدم ثبات اجتماعی به افزایش تجمع لیپوفوشین (بهعنوان شاخصی از بروز
استرس اکسیداتیو و پیری زودرس) در سلولهای هرمی هیپوکامپ منجرشده، از این طریق،
احتمال مرگ آپوپتوتیک آنها را افزایشمیدهد. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1498_ced556cd9f9c0c8315cfbe0744a3baf0.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926The effect of Ramadan fasting and physical activity on anthropometrics, lipid profile and blood pressure of normal male studentsتأثیر روزهداری ماه رمضان و فعالیت بدنی بر شاخصهای آنتروپومتری، نیمرخ چربی و فشار خون دانشجویان پسر سالم23341499FAسید رضاعطارزاده حسینیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد0000-0002-9059-3262سید علی اکبرشمسیانجهاد دانشگاهی مشهدصادقعباسیان سقیفیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهدمهدیقهرمانی مقدمفیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان0000-0003-4616-1478Journal Article20200926 Background and Objective: Inappropriate changes of lipid
profile are associated with obesity and overweight and can increase the risk of
diabetes, cardiovascular disease and stroke. Materials and Methods: In this study, 19 male students aged
19-25 years were selected as volunteers. First they were divided into two
groups: active fasting (n=9) and passive fasting (n=10). Active fasting group
performed 14 sessions of exercise training. Three sessions per week with an
intensity of 50 to 75 percent heart rate reserve (HRR) for 45-60 minutes was
performed. Blood sampling was done at four stages. Data were analyzed by
GLM-Repeated Measures (ANOVA) at a significance level of p < 0.05. Results: The effect of fasting
with and without physical activity on anthropometric measures was not
significantly different, but one-month fasting with physical activity decreased
weight, BMI, WHR and percentage body fat (PBF). During the fasting, TG/HDL and
TC/HDL ratios decreased in the active group and these values returned
to initial levels at the end of fasting. Levels of TG, LDL and TG/HDL in
fasting group without exercise slightly increased. The effect of fasting, both
with and without exercise on resting heart rate, blood pressure, diastolic,
systolic, mean arterial and myocardial oxygen cost was not significantly
different. Conclusion: One-month fasting with regular physical activity reduces the weight,
percent body fat, WHR and BMI and could prevent
inappropriate changes of lipid profile and reduce the risk of atherosclerosis
and metabolic syndrome. مقدمه و هدف: تغییرهای نامطلوب نیمرخ چربی از عوامل خطر مرتبط با
چاقی و اضافه وزن است که خطر ابتلاء به سندروم متابولیک، دیابت و بیماریهای قلبی-
عروقی را افزایشمیدهد. مواد و روشها: در این تحقیق 19 دانشجوی پسر 19 تا 25 ساله به روش نمونهگیری
در دسترس گزینش و به دو گروه روزهدار غیرفعال و فعال تقسیمشدند. برنامه ورزشی
گروه فعال 14 جلسه بود که سه جلسه در هفته با شدت 50 تا 75 درصد ضربان قلب ذخیره و
مدت 45 تا 60 دقیقه انجامشد. در چهار مرحله نمونهگیری خونی انجامگرفت. تغییرهای
درون و بینگروهی دادهها به روش اندازهگیری تکراری تعیین و برای آن سطح معنیداری
05/0>P < /span> درنظرگرفتهشد. نتایج: با اینکه اثر روزهداری با و بدون فعالیت بدنی بر اندازههای
آنتروپومتری تفاوتی معنیدار نداشت؛ اما یک ماه روزهداری با فعالیت بدنی سبب
کاهش وزن، BMI، WHR و درصد چربی بدن شد. طی
روزهداری نسبت TG/HDL
و TC/HDL گروه فعال کاهش
و با اتمام روزهداری این مقادیر به سطح اولیه برگشت. یک ماه روزهداری بدون
فعالیت بدنی سطح TG،
LDL وTG/HDL را بهطور
نامحسوسی افزایشداد. اثر هر دو مداخلۀ روزهداری با و بدون فعالیتبدنی بر ضربان
قلب استراحت، فشارخون دیاستول، سیستول، میانگین سرخرگی و هزینه اکسیژن میوکارد
تفاوتی معنیدار نداشت. نتیجهگیری: یک ماه روزهداری با فعالیت بدنی منظم، کاهش وزن، درصد چربی،
WHR و BMI را سببشده،
از تغییرهای نامطلوب نیمرخ چربی جلوگیریکرده، احتمال ابتلا به سندروم متابولیک
و آترواسکلروزیس را کاهشمیدهد. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1499_6490791e7abf6b29a381288cc23a8223.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926Comparison of the thoracic kyphosis and diaphragm thickness between women with chronic obstructive pulmonary disease and healthy individualsمقایسه کیفوز توراسیک و ضخامت عضله دیافراگم میان زنان مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه و زنان سالم35421500FAفرشاداخوتیانگروه فیزیوتراپی، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، بیمارستان مهرسحرشایگاندانشکده بینالملل دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، بیمارستان غیاثیصدیقهسادات نعیمیگروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیJournal Article20200926 Background and Objective: Chronic obstructive pulmonary disease (COPD) causes shallow
breathing, low oxygen, muscular weakness and reduced mobility. The
most common symptoms of COPD is shortness
of breath and a chronic cough with sputum. Despite
the high prevalence of this disease and effective
role of physical therap < /span>y, there is a noticeable lack of research in this area. Therefore, the
purpose of this study was to compare the degree of thoracic kyphosis and diaphragm muscle thickness between
females with COPD and healthy women. Materials and Methods: In
this study, 20 women with COPD
(stages 2 and 3) and 20 healthy women were examined regarding some biomechanical and
physiological parameters. Diaphragm thickness was determined using ultrasound and kyphosis angle was measured by flexible ruler. Results: Kyphosis in healthy
subject was less than healthy individuals (p < /span> مقدمه و هدف: بیماری مزمن انسدادی ریوی (COPD ) سبب تنفس سطحی، کاهش اکسیژن رسانی،
ضعف عضلانی و کاهش فعالیت فیزیکی میشود که از علائم شایع آن، تنگی نفس و سرفه های
مزمن همراه با خلط است. بهرغم شیوع بالای این بیماری و نقش مؤثر فیزیوتراپی، عدم
شناخت کافی و خلاء تحقیقاتی در این زمینه محسوس است. هدف این مقاله، مقایسه کیفوز توراسیک و ضخامت عضله دیافراگم بین
زنان COPD و سالم است. مواد و روشها: 20 بیمار زن COPD
(رده دوم و سوم) بستری در بیمارستان) با 20 زن سالم، از نظر ضخامت دیافرا گم (توسط دستگاه
سونوگرافی) و زاویه کیفوز (توسط خطکش انعطافپذیر) مقایسهشدند. یافتهها: نتایج نشانداد که قوس زاویه کیفوز در افراد بیمار کمتر از افراد سالم است (05/0 (p < .
درخصوص ضخامت عضله دیافراگم، تفاوتی معنادار میان افراد سالم و بیمار مشاهدهنشد، لیکن تغییر ضخامت
دیافراگم، در افراد سالم حدود دو برابر افراد بیمار بودهاست (05/0 (p < . نتیجهگیری: حالت بشکهای قفسهسینه بیماران COPD، کمتربودن زاویه کیفوز در این بیماران نسبتبه افراد سالم را
توجیهمیکند؛ همچنین افزایش درصد تغییرهای ضخامت دیافراگم در افراد سالم نسبتبه
بیماران نشاندهنده عملکرد بهتر دیافراگم در افراد سالم است که سبب آن شاید با
کوتاهبودن عمق تنفس و فواصل تنفسها در افراد بیمار توجیهپذیری باشد. نتایج این
تحقیق را میتوان در تنظیم پروتوکل درمانهای دستی و ورزشهای درمانی در بیماران COPD مدنظر قرارداد. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1500_cfa5301358b9fcbe7aa45b1ceea088c6.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926The effect of practice type on static and dynamic balance in elderly 60-75 year old women with no history of fallingتأثیر نوع تمرین بر تعادل ایستا و پویای سالمندان زن 60 تا 75 سال بدون سابقه زمین-خوردن43501501FAبهروزعبدلیدانشگاه شهید بهشتیامیرشمسدانشگاه شهید بهشتیپروانهشمسیپور دهکردیدانشگاه شهید بهشتیJournal Article20200926 Background and Objective: The purpose of the present
research was to examine the effect of practice type (physical, mental and mixed
practices) on static and dynamic balance in elderly women at an age range of
60-75 years with no history of falling. Materials and Methods: Statistical sample of this research
study included 45 none falling elderly women at an age range of 60-75 years
that were randomly divided into three experimental groups. In this research,
the Sharpened-Romberg test (with eyes open and close) was used to measure the
static balance and Timed-get up and Go test was used to measure the dynamic
balance. In pre-test phase, the mean of three trials of dynamic and static balance
tests performance was recorded for all participants. All participants were
practiced in 6 sessions according to defined protocol, then, they were
participated in post-test that was similar to pre-test. The data were analyzed
by one way analysis of variance (ANOVA) and Bonferroni post hoc test at a
significant level of p < 0.05. Results: The obtained findings showed that regarding
performance (mental, physical and mixed), a significant difference exists
between the static (with eyes open and close) and dynamic balance in post-test.
Result of Bonferroni post hoc showed that mixed group has a significant
difference versus the other groups (p < 0.05) and subjects in the former group
had a better performance than other groups. Furthermore, the performance of
physical practice group was better than mental practice group (p < 0.05). Conclusion: According to the results of the present
research, it could be concluded that for improvement of static and dynamic
balance in elder women, practice method in specific programs is recommended. مقدمه و هدف: هدف از تحقیق
حاضر مقایسه تأثیر نوع تمرین (بدنی، ذهنی و ترکیبی) بر تعادل ایستا و پویای
سالمندان زن 60 تا 75 سال بدون سابقه زمینخوردن بود. مواد و روشها: نمونۀ آماری این تحقیق را 45 نفر از سالمندان زن بدون
سابقه زمینخوردن با دامنۀ سنی 60 تا 75 سال تشکیلدادند که بهصورت تصادفی به سه
گروه آزمایشی تقسیمشدند. در این تحقیق برای اندازهگیری تعادل ایستای سالمندان زن
از آزمون شارپند رومبرگ (با چشمان باز و بسته) و برای اندازهگیری تعادل پویا از
آزمون زمان برخاستن و راهرفتن استفادهشد. در
مرحله پیشآزمون میانگین سه بار اجرای آزمونهای تعادل ایستا و پویا برای تمامی
آزمودنیها ثبتشد. سپس تمامی آزمودنیها به مدت 6 جلسه براساس پروتکلهای تعیینشده
تمرین و در پسآزمون که مشابه با مرحلۀ پیشآزمون بود، شرکتکردند. برای تجزیهوتحلیل
دادهها از آزمون تحلیل واریانس یکراهه (ANOVA) و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح (P < 0.05) استفاده شد. یافتهها: یافتههای تحقیق نشانداد
که بین عملکرد گروهها در هر دو نوع تعادل ایستا (با چشمان باز و بسته) و تعادل
پویا در مرحلۀ پسآزمون تفاوتی معنیدار وجوددارد. آزمون تعقیبی بونفرونی نیز
نشانداد بین عملکرد گروه ترکیبی (تمرین ذهنی- بدنی) با دو گروه دیگر تفاوتی
معنیدار وجوددارد (0.05P < )
و گروه تمرین ترکیبی (تمرین ذهنی- بدنی) نسبتبه دو گروه دیگر در هر سه نوع آزمون
تعادل عملکرد بهتری داشتند؛ همچنین عملکرد گروه تمرین بدنی نیز بهتر از گروه تمرین
ذهنی بود (0.05P < ).
نتیجهگیری: با توجه به یافتههای
تحقیق حاضر میتوان نتیجهگیریکرد که برای بهبود تعادل ایستا و پویا در سالمندان
زن، از این روش تمرینی میتوان استفادهکرد. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1501_5cbdfd0dfa22a3fca7266376887f549b.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926The effect of curcumin on short-term spatial memory and passive avoidance learning and memory in diabetic rats and evaluation of the role of lipid peroxidationبررسی اثر کورکومین بر حافظه فضایی کوتاه مدت و یادگیری و حافظه آزمون اجتنابی غیر فعال در موش سفید بزرگ دیابتی و تعیین نقش پراکسیداسیون لیپیدی51601502FAمهردادروغنیمرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد0000-0002-9209-8484توراندختبلوچ نژاد مجرددانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشکده پزشکی، گروه فیزیولوژی تهرانJournal Article20200926 Background and Objective: Curcumin exhibits
antidiabetic and antioxidant effect and memory augmenting property. This study
was done to evaluate the effect of its chronic administration on the learning
and memory of diabetic rats. Materials and Methods: In this experimental study, Wistar
rats were divided into 5 groups, i.e. control, curcumin-treated control (50
mg/kg), diabetic, and curcumin-treated diabetic groups (10 and 50 mg/kg).
Curcumin was administered 7 days after streptozotocin injection for 5 weeks.
For evaluation of learning and memory, passive avoidance and Y-maze tests were
used. Level of malondialdehyde in hippocampus was also measured. Results: STL significantly decreased in diabetic
(p < 0.01) and low-dose curcumin-treated diabetic (p < 0.05) groups and this
parameter was significantly higher in diabetic group receiving high-dose
curcumin as compared to diabetics (p < 0.05). Meanwhile, alternation
percentage was significantly lower in diabetic group relative to control
(p < 0.05) and high-dose-treated diabetic group showed a significant increase
in comparison with diabetic group (p < 0.05). Meanwhile, high-dose curcumin
significantly reduced level of MDA in diabetic group (p < 0.05). Conclusion: Chronic treatment with curcumin at a
dose of 50 mg/kg could enhance the capability of consolidation and recall in
diabetic animals and could improve short-term spatial memory in diabetic
animals. مقدمه و هدف: کورکومین دارای آثار ضددیابتی و آنتیاکسیدانتی و تقویتکننده
حافظه است؛ لذا هدف بررسی حاضر، تعیین اثر تجویز درازمدت آن بر یادگیری و حافظه
موش سفید بزرگ
دیابتی بود. مواد و روشها: در این مطالعه
تجربی، موشهای سفید بزرگ به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با کورکومین (50
میلیگرم بر کیلوگرم)، دیابتی و دیابتی تحت درمان با کورکومین (10 و 50 میلیگرم
بر کیلوگرم) تقسیمشدند. هفت روز پس از تزریق استرپتوزوتوسین، کورکومین به مدت پنج
هفته تجویزشد. برای بررسی یادگیری و حافظه، آزمونهای اجتنابی غیرفعال و ماز Y بهکاررفتند؛
درباره بافت هیپوکامپ، میزان مالون دی آلدئید نیز تعیینشد. یافتهها: کاهش معنیدار تأخیر در حین عبور در موشهای دیابتی (01/0p < ) و دیابتی تحت تیمار با
دوز پایین کورکومین (05/0p < )
مشاهدهشد و این پارامتر بهطور معنیدار در گروه دیابتی تحت تیمار با دوز بالای
دارو بیشتر از گروه دیابتی بود (05/0p < )؛ بهعلاوه، در صد تناوب در حیوانات دیابتی بهطور معنیدار کمتر
از گروه کنترل بود (05/0p < )
و این پارامتر در گروههای دیابتی تحت تیمار با دوز بالای دارو بیشتر از گروه
دیابتی بود (05/0p < )؛
همچنین، درمان با کورکومین در دوز بالا میزان مالون دی آلدئید را بهصورت معنادار
کاهشداد (05/0>p < /span>). نتیجهگیری: تجویز درازمدت کورکومین به میزان 50 میلیگرم بر کیلوگرم موجب تقویت توانایی نگهداری اطلاعات در
انبار حافظه و به یادآوری آنها در حیوانات دیابتی شده، بهبود حافظه فضایی کوتاه
مدت را به دنبال دارد. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1502_77f959f119f4fb2321e9ce801e2f5163.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926Dietary habits of overweight and obese women at reproductive ageعادات غذایی در زنان دارای اضافه وزن و چاق سنین باروری61681503FAبهروزحمزهگروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاهنداایزدیدانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاهیحییپاسدارگروه علوم تغذیه، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاهپریسانیازیدانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاهJournal Article20200926 Background and
Objective: Maternal
obesity has been associated with pregnancy outcome. Dietary pattern and food consumption may play an
important role in overweight and obese individuals. The objective of
this study was to determine the relationship
between dietary habits and obesity in women at reproductive aged in Kermanshah. Materials and Methods: In this research study, 154 overweight
and obese women (BMI>25 kg/m2) were recruited using
convenient sampling method. FFQ and dietary habit questionnaires were used for dietary
data collection. Body composition was assessed using bioelectric
impedance (Plusavis 333) and data was analysed by SPSS16. Results: The mean age, weight and BMI were
37.8+7.4 years, 76.8+9.9 kg and 31.6+3.7 kg/m2,
respectively. In addition, 27% of participants had WHR and percentage of body
fat (PBF) more than maximum cut-offs for women (0.85 and 40%, respectively).
The results showed that 76.6% of subjects had non-healthy eating dietary
habits. There was significant relationship between the amount of food
consumption and BMI and PBF (p < 0.05). Conclusion: Our findings suggest that changing
food consumption patterns, coupled with decreasing physical activity, directly
contribute to overweight and
obesity. Nutrition awareness and education campaigns, combined with
exercise, seem to be most promising to combat the obesity
pandemic in developing countries. مقدمه و هدف: ارتباط چاقی مادران با نتایج حاصل از بارداری در مطالعات
نشاندادهشدهاست. عادات و الگوی مصرف مواد غذایی ممکن است نقشی مهم در ایجاد
اضافه وزن و چاقی داشتهباشند. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط الگوی مصرف و
رفتارهای تغذیهای با چاقی و اضافه وزن در زنان سنین باروری انجامشد. مواد و روش کار : 154 نفر از زنان با BMI بالاتر از kg/m225 به روش نمونه گیری در
دسترس انتخاب و دادهها با
استفاده از پرسشنامههای FFQ، الگوی مصرف و عادات غذایی جمعآوریشدند. ترکیب بدن با استفاده
از دستگاه بیوالکتریک امپدانس اندازهگیری و اطلاعات با استفاده از نرمافزار SPSS16 تجزیهوتحلیلشد. یافتهها: میانگین سن، وزن وBMI
افراد مورد مطالعه، بهترتیب 4/7±8/37 سال، kg9/9±8/76 وkg/m2 7/3±6/31 بود. 3/27 درصد از این افراد WHR بیشتر و مساوی 85/0 داشتند وPBF 6/26 درصد آنها بیشتر و مساوی 40 درصد بود. با توجه به
پرسشنامه عادات غذایی 6/76 درصد از افراد شرکتکننده امتیاز لازم را برای مصرف
صحیح مواد غذایی کسبنکردند. ارتباط معنیداری میان مصرف مواد غذایی و BMI و درصد چربی بدن مشاهدهشد(05/0>P < /span>). نتیجهگیری : نتایج حاصل از این مطالعه نشانداد
که الگوی مصرف مواد غذایی همراه با کاهش فعالیت بدنی از عوامل مهم افزایش وزن و
چاقی در زنان مورد مطالعه بود. افزایش دانش وآگاهیهای تغذیهای همراه با ورزش میتوانند
در مبارزه با اضافه وزن و چاقی در کشورهای در حال توسعه مؤثر باشند. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1503_0c8ce55163055c4da50a81e0a273468c.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926Comparison of resistance and endurance exercises on testosterone to cortisol ratio in post-menopausal womenمقایسه تأثیر تمرینهای مقاومتی و استقامتی بر نسبت تستوسترون به کورتیزول در زنان یائسه69781504FAدنیاصورتی جابلوفیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهدسید رضاعطارزاده حسینیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهددلارامصیادپور زنجانیجهاد دانشگاهی مشهدامیناحمدیفیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهدجلالمنصوریفیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20200926 Background and Objective: Reduction of the anabolic to
catabolic hormones plays an important role in muscle loss and strength reduction
in post-menopausal women. The ratio of testosterone to cortisol concentration (T:C)
is used as indicative of the stress level imposed by the exercise. Increases in
this ratio are responsible for hypertrophy and strength gain. The objective of
the present study was to investigate the influence of a resistance exercise
session and an endurance exercise session on T:C ratio in post-menopausal
women. Materials and Methods: In this cross- sectional research study, 10 elderly women (age=54.3±3.74
years, BMI= 24.88±2.07 kg.m-2) participated in three protocols:
1) resistance protocol (1 session, 3 sets of 10 repetitions of eight exercises
with %80 1RM), 2) endurance protocol (45 minutes of cycling at %60-70 Vo2Peak)
and 3) rest protocol (control groups). Blood samples were taken before,
immediately after and 15 minutes after the end of every protocol. Finally, the serum levels of testosterone and
cortisol were measured and data was analyzed
using GLM-repeated measures ANOVA at a significance level of p < 0.05. Results: Resistance group showed
a significant increase in T:C ratio within the groups (p < 0.05) but variations
in T:C level were not significant between the groups. The difference of T:C
levels were not significant within and between the groups in endurance exercise
group. Conclusion: The results showed that a single bout of
resistance exercise and a single bout of endurance exercise do not acutely
influence T:C ratio in post-menopausal women. مقدمه و هدف:. کاهش نسبت هورمونهای آنابولیک به کاتابولیک در زنان یائسه در کاهش حجم و
قدرت عضلانی نقشی مهم ایفامیکند. از نسبت تستوسترون به کورتیزول بهعنوان شاخص فشار تمرین استفادهمیشود
و افزایش این نسبت نشانگر هایپرتروفی و افزایش قدرت در پاسخ به تمرین است. هدف از
تحقیق حاضر، مقایسه تأثیر یک جلسه تمرین مقاومتی و استقامتی بر نسبت تستوسترون به
کورتیزول در زنان یائسه بود. مواد و روشها: در این تحقیق
10 زن یائسه و سالم با میانگین سن 74/3±30/54 سال و نمایۀ تودۀ بدن 07/2±88/24 کیلوگرم بر مترمربع به روش جایگزینی متقاطع در سه برنامه تک جلسهای
جداگانه: 1) تمرین مقاومتی (3 ست ده تکراری از هشت حرکت با شدت 80 درصد یک تکرار
بیشینه)، 2) تمرین استقامتی (45 دقیقه رکاب زدن روی دوچرخه کارسنج با شدت 60 تا 70
درصد اوج اکسیژن مصرفی) و 3) استراحت (گروه کنترل) شرکتکردند. مقادیر تستوسترون و
کورتیزول سرم نمونههای خون قبل، بلافاصله و 15 دقیقه بعد از مداخلۀ هریک از سه
برنامه جمعآوری و اندازهگیریشد. دادهها با استفاده از روش اندازهگیریهای
تکراری تحلیلشدند و برای آزمون آنها سطح معنیداری 05/0>P < /span> درنظرگرفتهشد. نتایج: نتایج تحقیق نشانداد تغییرهای درونگروهی مقادیر نسبت
تستوسترون به کورتیزول متعاقب یک جلسه تمرین مقاومتی افزایش معنیدار داشت (05/0>P < /span>)؛ اما تغییرهای بینگروهی
معنیدار نبود. تغییرهای درونگروهی و بینگروهی نسبت تستوسترون به کورتیزول
متعاقب یک جلسه تمرین استقامتی معنیدار نبود (05/0). نتیجهگیری: متعاقب یک جلسه تمرین مقاومتی و استقامتی، نسبت تستوسترون
به کورتیزول در زنان یائسه تغییر معنیداری نیافت. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1504_49b8b4f95f02e055801da3b4f58e28b7.pdfدانشگاه شاهددانشور پزشکی2716-972319620200926The effect of aerobic training on serum levels of ghrelin and leptin in middle-aged menاثر یک دوره تمرین هوازی بر سطوح سرمی گرلین و لپتین در مردان میانسال79901505FAامیرحسینحقیقیگروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری0000-0002-7258-9737هادییاراحمدیفیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواریآرزوایلدرآبادیفیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواریعلیرضارفیعی پورفیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواریJournal Article20200926 Background and Objective: Ghrelin and leptin are two
hormones involved in the regulation of energy balance and obesity. The
objective of this study was to investigate the effect of a course of aerobic
training on serum levels of ghrelin and leptin in the middle-aged men.
Materials and Materials and Methods: Twenty middle-aged volunteered
males were randomly divided into experimental (n=10) and control (n=10) groups. Aerobic training protocol
consisted of 3 sessions per week for 10 weeks. Each training session was a slow
running trial with intensity of 65 to 75 percent of maximal heart rate for a
period of 10 minutes. To follow the principle of overload, half-a-minute was
added to each session, so that, at the last session the running time reached to
25 minutes. Before and after the training
period, blood sampling was performed. Data were analyzed using independent t-test. Results: There was no significant difference in serum
levels of ghrelin and leptin between control and experimental groups (p < 0.05). However, aerobic training significantly reduced
body mass index, body weight, waist to hip ratio, and body fat percent and
significantly increased the lean body weight and maximum oxygen uptake. Conclusion: It can be deduced that 10-week aerobic training
has no beneficial effect on serum levels of ghrelin and leptin in the
middle-aged men. However, to achieve more conclusive results, further
investigation is warranted. مقدمه: گرلین و لپتین دو هورمونی هستند که در تنظیم تعادل انرژی
و چاقی نقشدارند. هدف: هدف تحقیق حاضر، بررسی اثر یک دوره
تمرین هوازی بر سطوح سرمی گرلین و لپتین در مردان میانسال بود. مواد و روشها: 20 مرد میانسال داوطلبشدند و بهطور تصادفی به دو گروه
تجربی (ده نفر) و کنترل (ده نفر) تقسیمشدند. پروتکل تمرین هوازی بهصورت سه جلسه
در هفته به مدت ده هفته بود. هر جلسه تمرین شامل دویدن نرم با شدت 65 تا 75 درصد
حداکثر ضربان قلب و به مدت ده دقیقه بود. برای پیروی از اصل اضافه بار، در هر جلسه
نیم دقیقه به زمان دویدن افزودهمیشد بهطوریکه در جلسه آخر، زمان دویدن به 25
دقیقه رسید. قبل و بعد از دوره تمرینی، خونگیری انجامشد. دادهها با استفاده از
آزمون t مستقل تحلیلشدند. یافتهها: نتایج نشانداد که تفاوتی معنادار میان گروه کنترل و تجربی در میزان
گرلین و لپتین سرمی وجودندارد (P < 0.05)؛ بااینحال، انجام تمرینهای هوازی باعث کاهش معنادار شاخص توده
بدن، وزن بدن، نسبت محیط کمر به لگن، درصد چربی بدن و افزایش معنادار وزن بدون چربی
و حداکثر اکسیژن مصرفی شد. نتیجهگیری: میتوان گفت انجام ده
هفته تمرین هوازی، اثری مفید بر سطوح سرمی گرلین و لپتین در مردان میانسال ندارد؛
بااینحال برای رسیدن به نتایج قطعی تر، انجام تحقیقهایی دیگر، ضروری است. https://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article_1505_0c9ebb2ded806d7ffda75cd0b95eb70c.pdf