دانشگاه شاهد دانشور پزشکی 2716-9723 33 4 2025 10 23 Effects of Resistance Training Combined with Saffron Extract on PGC-1α and PGC-1β Gene Expression in the Soleus Muscle of Diabetic Rats اثر تمرین مقاومتی همراه عصاره زعفران بر بیان پروتئین‌های PGC-1β وPGC-1α در عضله نعلی موش‌های صحرایی دارای دیابت نوع دو 5043 10.22070/daneshmed.2026.21224.1659 FA وحید ولیپور ده نو گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران، 0000-0001-7049-8164 یاسر مهدی زاده گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران، 0009-0002-4718-054X امیرعباس منظمی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه رازی کرمانشاه ایران 0000-0002-9086-0084 Journal Article 2025 11 09 Background and Objective: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is one of the most common metabolic disorders, characterized by insulin resistance and mitochondrial dysfunction. Reduced expression of PGC-1α and PGC-1β in diabetic skeletal muscle has been associated with decreased oxidative capacity, impaired glucose utilization, and increased insulin resistance. These proteins are key regulators of mitochondrial biogenesis and energy metabolism. Evidence suggests that resistance training and herbal compounds, such as saffron extract, can modulate the expression of these proteins via common pathways, particularly AMPK. This study aimed to examine the effects of resistance training combined with saffron extract on PGC-1α and PGC-1β expression in the soleus muscle of T2DM rats.<br />Materials and Methods: Thirty male Sprague-Dawley rats with streptozotocin-induced T2DM were randomly assigned to five groups: control (C), diabetic (D), diabetic+resistance training (DT), diabetic+saffron (DS), and diabetic+resistance training+saffron (DTS). The resistance protocol involved six weeks of ladder climbing with weights attached to the tail. Saffron extract was administered daily by gavage at 25 mg/kg body weight. Protein expression levels of PGC-1α and PGC-1β were measured using ELISA.<br />Results: PGC-1α expression was significantly higher in DT, DS, and DTS compared with the D group (P<0.05), with the greatest increase in DTS. PGC-1β expression showed only a slight, non-significant elevation in the intervention groups relative to D.<br />Conclusion: Resistance training and saffron extract, particularly in combination, exert synergistic effects on upregulating PGC-1α expression, which may enhance mitochondrial function and energy metabolism in T2DM. In contrast, PGC-1β exhibited no significant response, likely due to lower sensitivity to physiological or pharmacological stimuli. These findings suggest this combined strategy as a complementary approach for managing T2DM-related metabolic dysfunctions. مقدمه و هدف: دیابت نوع ۲ از شایع‌ترین اختلالات متابولیکی است که با مقاومت به انسولین و اختلال عملکرد میتوکندری همراه است. کاهش بیان PGC-1α و PGC-1β در عضله اسکلتی دیابتی با اختلال در مصرف گلوکز و افزایش مقاومت به انسولین مرتبط است. PGC-1α و PGC-1β نقش کلیدی در بیوژنزمیتوکندری دارند. شواهد نشان می‌دهد تمرین مقاومتی و ترکیبات گیاهی مانند عصاره زعفران از طریق مسیرهای مشترک، به‌ویژه AMPK، می‌توانند بیان این پروتئین‌هارا تعدیل کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر عصاره زعفران همراه با تمرین مقاومتی بر بیان این پروتئین‌ها در عضله نعلی موش‌های صحرایی دیابتی نوع ۲ بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه، ۳۰ موش صحرایی نر نژاد اسپراگ-داولی مبتلا به دیابت نوع ۲ القاشده با استرپتوزوتوسین به‌طورتصادفی در پنج گروه کنترل سالم (C)، دیابتی (D)، دیابتی+تمرین مقاومتی (DT)، دیابتی+زعفران (DS) و دیابتی+تمرین مقاومتی+زعفران (DTS) تقسیم شدند. پروتکل تمرین مقاومتی شامل شش هفته بالا رفتن از نردبان با وزنه متصل به دم بود. عصاره زعفران با دوز ۲۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم روزانه به‌صورت گاواژ تجویز شد. بیان PGC-1α و PGC-1β با روش الایزا سنجش گردید.نتایج: سطح PGC-1α در گروه‌های DT، DS و DTS به‌طور معناداری بالاتر از گروه D بود (P<0.05) و بیشترین افزایش در گروه DTS مشاهده شد. بیان PGC-1β در گروه‌های مداخله افزایش جزئی اما غیرمعنادار داشت.نتیجه‌گیری: ترکیب تمرین مقاومتی و عصاره زعفران اثر هم‌افزایی بر افزایش بیان PGC-1α دارند و می‌توانند عملکرد میتوکندری رادر دیابت نوع ۲ بهبود بخشند. درمقابل، PGC-1β پاسخ معناداری نشان نداد که احتمالاًناشی از حساسیت کمتر آن به محرک‌های فیزیولوژیک و دارویی است.