دوره 26، شماره 137 - ( 8-1397 )                   جلد 26 شماره 137 صفحات 1-10 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه روان‌شناسی شناختی، پژوهشکده علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران
چکیده:   (469 مشاهده)
مقدمه و هدف: در سال­های اخیر استفاده افراطی از وسایل دیجیتال در خردسالان افزایش چشمگیری داشته است و این استفاده افراطی پیامدهای نامناسب جسمانی، شناختی، هیجانی، اجتماعی و روانی از جمله تضعیف رابطه والد-کودک را به دنبال داشته است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله جیره عاطفی بر غنی­سازی رابطه والد-کودک و کاهش استرس والدینی در مادران خردسالان در معرض دایه­گری دیجیتالی انجام شد.
 
مواد و روش­ها: طرح پژوهش شبه تجربی از نوع پیش­آزمون-پس‌آزمون-پیگیری بدون گروه کنترل بود. 12 نفر از خردسالان در معرض دایه ­گری دیجیتالی با علائم اًتیسم که به مرکز اًتیسم آوا مراجعه کردند به­صورت در دسترس به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند و به مدت 2 ماه مداخله جیره عاطفی دریافت کردند. برای ارزیابی اثربخشی مداخله از فرم کوتاه مقیاس رابطه والد-کودک (1994) و فرم کوتاه مقیاس استرس والدینی (1990) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از نرم‌افزار SPSS25 استفاده شد.
 
نتایج: نتایج آزمون تحلیل واریانس اندازه­گیری­ مکرر نشان داد که شرکت در مداخله جیره عاطفی سبب کاهش میزان مواجهه خردسالان با وسایل دیجیتال، افزایش نزدیکی و کاهش تعارض در رابطه بین والد-کودک، کاهش استرس و آشفتگی والدین و نیز بهبود تعاملات ناکارآمد بین والدین و کودک شده است. اندازه اثر مداخله بر کاهش میزان استفاده از وسایل دیجیتال بزرگ و بر مؤلفه‌های استرس والدینی و نزدیکی-تعارض رابطه بین والد-کودک متوسط بود و اثربخشی پس از گذشت دو ماه از اتمام مداخله پایدار بود.
 
نتیجه­ گیری: بر اساس یافته­ها، آموزش به والدین برای غنی­سازی عاطفی رابطه با کودک در معرض دایه­­ گری دیجیتالی با کاهش میزان مواجهه با وسایل دیجیتال، بهبود رابطه والد-کودک و کاهش استرس والدینی همراه بود؛ بنابراین از این روش می­توان برای غنی­سازی زندگی خردسالانی که در معرض دایه‌گری دیجیتالی بوده­اند، استفاده کرد.
متن کامل [PDF 647 kb]   (110 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی