دوره 25، شماره 133 - ( 12-1396 )                   جلد 25 شماره 133 صفحات 39-48 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
چکیده:   (758 مشاهده)
مقدمه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمانگری شناختی رفتاری بر باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب در دانشجویان مبتلا به اختلال بی­خوابی دانشگاه کردستان بود.
 
مواد و روش­ها: این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانشجویانی بودند که در سال تحصیلی 95-1394 در دانشگاه کردستان مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل 34 دانشجوی مبتلا به بی­خوابی بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه 17 نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند و پرسشنامه­های شدت بی­خوابی، باورها و بازخوردهای ناکارآمد درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل نمودند. به افراد گروه آزمایش به مدت 12 جلسه 75 دقیقه‌ای درمان شناختی رفتاری برای بی­خوابی ارائه گردید؛ اما گروه کنترل هیچ مداخله­ای دریافت نکرد. داده­ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل واریانس مکرر تجزیه و تحلیل شدند.
 
نتایج: نتایج حاکی از این بود که نمرات تمامی آزمون­های شدت بی­خوابی (41%)، باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب (35%)، نشخوار فکری (29%)، نگرانی (44%) و برانگیختگی پیش از خواب (26%) در گروه آزمایش، در هر دو مرحله پس‌آزمون و پیگیری کاهش قابل توجهی نسبت به شرکت‌کنندگان گروه کنترل داشته­اند (01/0>P) که این نشان‌دهنده اثربخشی درمان بوده است.
 
نتیجه­ گیری: بر اساس یافته­های پژوهش، می­توان متغیرهای شناختی و هیجانی را واسطه­ های کلیدی اثربخشی درمانی، درمانگری شناختی رفتاری دانست؛ بنابراین، تمرکز انحصاری روش­های درمانی بر این متغیرها ممکن است به پیامدهای درمانی بهتری منجر شود.
متن کامل [PDF 625 kb]   (237 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی