دوره 25، شماره 133 - ( 12-1396 )                   جلد 25 شماره 133 صفحات 19-26 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
چکیده:   (591 مشاهده)
مقدمه و هدف: در پژوهش حاضر فرمولاسیون لیپوزومی پگیله حاوی دوکسوروبیسین به منظور بررسی اثر شارژ سطحی بر روی سمیت سلولی سنتز شد.
 
مواد و روش­ها: فرمولاسیون لیپوزومی دوکسوروبیسین حاوی DPPC، Cholesterol و DSPE-mPEG به همراه مقادیر مختلف فسفولیپید کاتیونی DOTAP (صفر، 5/2 و 20 درصد) به روش گرادیان pH تهیه شد. نانو ذرات تهیه شده از جهت درصد بارگذاری دارو، سایز ذرات، شاخص پراکندگی، رهایش دارو 48 ساعته و شارژ سطحی مورد ارزیابی قرار گرفتند. هم­چنین اثر سمیت دوکسوروبیسین آزاد و محصور شده بر رده سلولی Saos-2 مقایسه شد.
 
نتایج: درصد بارگذاری دارو برای هر سه فرمولاسیون بالای 82 درصد است. فرمولاسیون­ها به صورت مونو دیسپرس می­باشند و سایز ذرات با کاتیونی شدن کاهش یافته است. پتانسیل زتا از 23- تا 4/22 + متغیّر بوده و در مدت ‌زمان 48 ساعت، 43 درصد از دارو از لیپوزوم آزاد گشته است. سمیت سلولی دوکسوروبیسین با کپسوله کردن افزایش یافته است. افزایش فسفولیپید کاتیونی باعث کاهش زنده­مانی سلولی شده است. افزایش سمیت دارویی برای دوکسوربیسین محصور در لیپوزوم کاتیونی هم به خاطر بیش­تر آهسته رهش بودن سامانه و هم به خاطر سمیت ایجاد شده توسط DOTAP در ساختار است.
 
نتیجه‌گیری: سمیت دوکسوربیسین با محصورسازی درون لیپوزوم افزایش می­یابد. این افزایش برای دوکسوربیسین محصور شده درون لیپوزوم کاتیونی بیش­تر است.
 
 
متن کامل [PDF 745 kb]   (150 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیوفیزیک و نانوبیوتکنولوژی