دوره 24، شماره 130 - ( 6-1396 )                   جلد 24 شماره 130 صفحات 37-46 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML Print


دانشجوی دکتری، گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکدۀ تربیت‌بدنی، دانشگاه شهیدباهنر،کرمان، ایران
چکیده:   (238 مشاهده)
مقدمه و هدف: تغییر در استراتژی بازیابی تعادل به‌عنوان یکی از ریسک‌فاکتورهای زمین‌خوردن سالمندان شناخته می‌شود. هدف از تحقیق حاضر پاسخ به این سؤال است که آیا انتقال استراتژی بازیابی تعادل سالمندان از مچ ‌پا به‌سمت ران، تحت‌تأثیر افزایش طبیعی زاویۀ کایفوز در اثر افزایش سن قرار می‌گیرد یا خیر؟
 
مواد و روش‌ها: به‌همین منظور، شصت آزمودنی مرد به‌صورت تصادفی انتخاب شدند و با توجه به هدف تحقیق، در یکی از چهار گروه سالمندان کایفوتیک، سالمندان نرمال، جوانان کایفوتیک و جوانان نرمال  (به‌ترتیب با میانگین سنی 7/3±3/65، 1/3±5/63، 7/1±7/23 و 1/1±3/24 سال) قرار گرفتند. در ادامه، جهت ارزیابی استراتژی بازیابی تعادل، اعمال آشفتگی از طریق حرکت ناگهانی دستگاه تردمیل صورت گرفت و نوسانات دامنۀ حرکتی مچ ‌پا و ران آزمودنی‌ها توسط سیستم Motion Analysis ثبت گردید. سطح معنی‌داری در این تحقیق 05/0P≤ در نظر گرفته شد.
 
نتایج: تحلیل داده‌ها نشان داد که در مقایسه با جوانان، نوسانات دامنۀ حرکتی مفاصل سالمندان از مچ ‌پا به‌سمت ران انتقال پیدا کرده است (05/0>P). نتایج همچنین نشان داد که با وجود افزایش نوسانات، دامنۀ حرکتی مفاصل در اثر هایپرکایفوزیس (از 5درصد تا 24درصد)، این افزایش نوسانات در هر دو گروه جوان و سالمند معنی‌دار نمی‌باشد (05/0<P).
 
نتیجه‌گیری: به‌طور کلی می‌توان اظهار داشت که بازیابی تعادل در سالمندان عمدتاً از طریق استراتژی ران و در جوانان عمدتاً از طریق استراتژی مچ ‌پا صورت می‌گیرد. از طرفی، به نظر می‌رسد که این تغییرات در استراتژی‌های تعادلی سالمندان تحت‌تأثیر افزایش طبیعی زاویۀ کایفوز در اثر افزایش سن قرار نگرفته و از عوامل دیگری تأثیر می‌پذیرد.
 
 
واژه‌های کلیدی: کایفوزیس، کنترل پاسچر، سالمند، جوان
متن کامل [PDF 713 kb]   (37 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: طب فیزیکی و توانبخشی