دوره 22، شماره 116 - ( 2-1394 )                   جلد 22 شماره 116 صفحات 77-84 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Different approaches to dealing with missing values in quantitative variables and survey of their effects on the results of a clinical trial. Daneshvar Medicine. 2015; 22 (116) :77-84
URL: http://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article-1-1201-fa.html
اکبرزاده باغبان علی، قاسمی عرفان، خادمی کلانتری خسرو، زایری فرید، محمودی اقدم سمیه. چند رویکرد برخورد با مقادیر گمشده‌ متغیرهای کمی و بررسی اثر آنها بر نتایج حاصل از یک کارآزمایی‌ بالینی. دو ماهنامه علمی - پژوهشی دانشور پزشکی. 1394; 22 (116) :77-84

URL: http://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article-1-1201-fa.html


آمار زیستی گروه آمار زیستی، دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
چکیده:   (3932 مشاهده)
مقدمه و هدف: چالشی اساسی که‌ مطالعات طولی را تحت تأثیر قرارمی‌دهد، مسئله‌ گمشدگی در داده‌هاست. گمشدگی در داده‌ها ممکن است به ازدست‌رفتن بخشی از اطلاعات منجرشود که این امر، باعث کاهش دقت برآوردگرها و دست‌یافتن به نتایج اریب و نادرست می‌‌شود لذا ضروری است تا ابتدا داده‌های حاصل از تحقیق‌های طولی از نظر ساختار گمشدگی ارزیابی‌شده، با درنظرگرفتن این نکته، تحلیلی مناسب با یا بدون جانهی روی داده‌ها انجام‌شود. هدف از این پژوهش، شناسایی سازوکار گمشدگی موجود در داده‌های حاصل از کارآزمایی بالینی مربوط به اثربخشی دیسترکشن مفصلی به روش غیرجراحی در بهبود عملکرد بیماران مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو و همچنین بررسی اثر استفاده از رویکردهای مختلف مواجهه با گمشدگی، بر نتایج حاصل از تحلیل این داده‌هاست. مواد روش‌ها: به‌منظور به‌دست‌آوردن نتایج معتبر در تحلیل داده‌های مرتبط با مطالعات کارآزمایی بالینی طولی که شامل مقادیر گمشده هستند، رویکردهای مختلف برخورد با این‌گونه داده‌ها، ازجمله روش داده‌های کامل، روش داده‌های دردسترس، روش LOCF، روش مبتنی‌بر مدل پیش‌بینی‌کننده و روش‌های جانهی چندگانه‌ ازقبیل روش نمره تمایل (propensity score) و روش تطابق میانگین پیش‌بینی‌کننده (Predictive mean matching method) وجوددارند؛ این روش‌ها در داده‌های حاصل از کارآزمایی بالینی مربوط به اثربخشی دیسترکشن مفصلی به روش غیرجراحی که از دو روش فیزیوتراپی و فیزیوتراپی به‌علاوه دیسترکشن مفصلی، در بهبود عملکرد بیماران مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو در سه زمان ابتدای مداخله، انتهای مداخله و یک ماه پس از آن حاصل‌شده‌است، مورد استفاده قرارگرفته، نتایج حاصل از آنها با یکدیگر مقایسه‌شدند. از نرم‌افزار 9.1 SAS برای برازش مدل حاشیه‌ای (marginal model) و از نرم‌افزار 4 SOLAS برای جانهی داده‌ها استفاده‌شد. نتایج: با استفاده از رویکرد داده‌های کامل، داده‌های دردسترس و جانهی LOCF، اثر زمان معنی‌دار شد. هر سه روش جانهی چندگانه، نتایجی یکسان داشتند. در هیچ‌یک از رویکردهای مورد استفاده، اثر گروه درمانی، معنادار نشد اگرچه تفاوت‌هایی فاحش در طول فواصل اطمینان و ضرایب مدل وجودداشت. نتیجه‌گیری: با توجه به ساختار گمشدگی داده‌ها و نتایج به‌دست‌آمده از مؤلفه‌های (پارامترهای) خطای معیار، ضرایب مدل و طول بازه اطمینان، استفاده از نتایج رویکردهای جانهی چندگانه مناسب‌تر بوده، روش جانهی LOCF برای داده‌های طولی مداخله‌ای مناسب نیست.
متن کامل [PDF 508 kb]   (1075 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: آموزش پزشکی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به دانشور پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Daneshvar

Designed & Developed by : Yektaweb