دوره 22، شماره 116 - ( 2-1394 )                   جلد 22 شماره 116 صفحات 71-76 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی دانشگاه شاهد، تهران، ایران
چکیده:   (3592 مشاهده)
مقدمه و هدف: بیماری پارکینسون، یک بیماری حرکتی به‌نسبت شایع در افراد با سن بالاست که به علت تحلیل رفتن نورون‌های دوپامینرژیک بخش متراکم جسم سیاه مغز ایجادمی‌شود. با توجه به خاصیت حفاظتی، آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی هسپرتین در گروه فلاوانون‌ها، هدف بررسی حاضر، تعیین اثر وابسته به دوز هسپرتین بر عدم تقارن حرکتی به‌دنبال تزریق داخل استریاتوم 6-هیدروکسی دوپامین در موش صحرایی به‌عنوان یک مدل تجربی بیماری پارکینسون بوده‌است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی، موش‌های صحرایی نر (35 =n) به پنج گروه «شم و ضایعه‌دیده» و سه گروه «ضایعه‌دیده و تحت درمان» با سه دوز هسپرتین تقسیم‌شدند. مدل بیماری پارکینسون، با تزریق 5/12 میکروگرم 6-هیدروکسی دوپامین حل‌شده در محلول سالین آسکوربات به داخل استریاتوم سمت چپ ایجادشد. گروه‌های ضایعه‌دیده و تحت درمان، هسپرتین را در دوزهای 5، 15و 50 میلی‌گرم‌برکیلوگرم از 1 ساعت پس از جراحی به‌طور روزانه و به‌مدت یک هفته دریافت‌کردند. در پایان هفته اول، رفتار چرخشی به سمت راست و چپ به‌دنبال تزریق آپومورفین، مورد بررسی کمی قرارگرفت. نتایج: در گروه ضایعه‌دیده، آپومورفین، موجب بروز رفتار چرخشی به سمت مقابل ناحیه آسیب‌دیده شد (001/0p<)؛ به‌علاوه، تجویز هسپرتین، فقط در دوز 50 میلی‌گرم‌برکیلوگرم توانست باعث کاهش معنی‌دار تعداد خالص چرخش‌های به سمت راست بشود (05/0 p <) و هسپرتین در سایر دوز‌ها چنین تأثیری به‌جانگذاشت. نتیجه‌گیری: هسپرتین به شکل (فرم) خوراکی در دوز 50 میلی‌گرم‌برکیلوگرم، موجب کاهش عدم تقارن حرکتی (کاهش شدت رفتار چرخشی) در مدل تجربی بیماری پارکینسون می‌شود.
متن کامل [PDF 447 kb]   (789 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: آموزش پزشکی