دوره 15، شماره 71 - ( 8-1386 )                   جلد 15 شماره 71 صفحات 61-64 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Topical Diltiazem vs. Nitroglycerin in the Treatment of Chronic Anal Fissure. daneshvarmed. 2007; 15 (71) :61-64
URL: http://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article-1-940-fa.html
گلفام فرزانه، خلج علیرضا. مقایسه تأثیر دیلتیازم ونیتر و گلیسیرین موضعی بر درمان فیشر آنال مزمن. دو ماهنامه علمی - پژوهشی دانشور پزشکی. 1386; 15 (71) :61-64

URL: http://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article-1-940-fa.html


استاديار جراحی دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد
چکیده:   (3912 مشاهده)
سابقه: فیشر مزمن آنال، یک بیماری است که به دلیل افزایش تون اسفنکتر ایجاد می‌شود و با درد زیاد همراه است. در مورد کاستن تونیسیته اسفنکتر داخلی، روش‌های جراحی و یا استفاده از داروهامطرح است. میزان تأثیر درمان‌های مختلف دارویی در مطالعات متعدد مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه به مقایسه تأثیر نیتروگلیسرین 2/0 درصد با دیلتیازم موضعی 2 درصد که تاکنون بررسی‌های محدودتری در این زمینه صورت گرفته می‌پردازد. روش بررسی: در این مطالعه آینده نگر دو سوکور، 104 بیمار با فیشر آنال مزمن انتخاب شده، به‌طور تصادفی به دو گروه مساوی معین برای دریافت دیتیازم ونیتروگلیسرین تقسیم شدند. داروها به‌صورت موضعی در ناحیه پری آنال به مدت 8 هفته استفاده شدند. متغیر‌های میزان تأثیر داروها در ترمیم زخم و رفع درد و نیز میزان عود و نیاز به درمان مکمل و عوارض مورد بررسی قرار گرفت. در هر دو گروه، یبوست بیماران با دستور فیبر غذایی و پسیلیوم کنترل شد. وضعیت بیماران پس از 2،4، 6 و8 هفته و سپس ظرف یک‌سال مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: ترمیم زخم دربیماران گروه دیلتیازم در طی 8 هفته در 46 بیمار (88 درصد) و در گروه نیتروگلیسیرین در 30 بیمار (57 درصد) مشاهده گردید (04/0p<). عوارض، شامل سردرد در بیماران گروه نیتروگلیسیرین در 20 نفر (38 درصد) و در گروه دیلتیازم در 3 نفر (7/5 درصد) (04/0p<)، برافروختگی در 2 بیمار گروه نیتروگلیسرین (8/3 درصد) و در گروه دیلتیازم در هیچ بیماری دیده نشد (1/0p<). میزان عود پس از یک‌سال در هر دو گروه مشابه بود. نتیجه‌گیری و بحث: از آن‌جا که دیلتیازم موضعی در درمان فیشر آنال مزمن کارامدتر از نیترو گلیسرین موضعی و عوارض آن به‌طور معنادار کم‌تر از آن است، می‌توان دیلتیازم موضعی را به‌عنوان دارویی ارجح بر نیتروگلیسرین پیشنهاد کرد.
متن کامل [PDF 690 kb]   (417 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزش

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به دانشور پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Daneshvar

Designed & Developed by : Yektaweb