دوره 16، شماره 80 - ( 1388 )                   جلد 16 شماره 80 صفحات 13-18 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

jodeiri B, mousapour H, taheri E, poursaadati S, fouroutan M, zali M. Esophageal Manometry in Patients with Functional Dysphagia: Comparison between Younger and Older. daneshvarmed. 2009; 16 (80) :13-18
URL: http://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article-1-65-fa.html
جدیری دکتر بهزاد، موسی‌پور دکتر حمیده، طاهری دکتر الهام، پورسعادتی سارا، فروتن دکتر مژگان، زالی دکتر محمدرضا. مانومتری مری در بیماران دچار دیسفاژی عملکردی: مقایسه بیماران پیر و جوان. دو ماهنامه علمی - پژوهشی دانشور پزشکی. 1388; 16 (80) :13-18

URL: http://daneshvarmed.shahed.ac.ir/article-1-65-fa.html


1. استاديار گروه داخلي
چکیده:   (6860 مشاهده)

  مقدمه و هدف: افزایش سن روندی است که منجر به نقصان فیزیولوژیک در همه سیستم‌های بدن می‌شود، اما اثر افزایش سن بر عملکرد حرکتی مری و سطحی از نقصان عملکرد ناشی از افزایش سن که می‌تواند مسؤول ایجاد علائم بالینی در افراد مسن باشد، مورد بحث است. یکی از علائم بالینی شایع در افراد مسن، دیسفاژی عملکردی است و اغلب به روند افزایش سن نسبت داده شده و مورد بررسی قرار نمی‌گیرد. هدف از این مطالعه مقایسه یافته‌های مانومتری، فراوانی و نوع اختلالات حرکتی افراد مسن شاکی از دیسفاژی با گروه جوان مشابه است.

  مواد و روش‌ها: از میان 218 مانومتری متوالی انجام شده در بیماران مراجعه‌کننده به یک مرکز ارجاعی مانومتری، 102 بیمار دچار دیسفاژی عملکردی در دو گروه سنی بالای 65 سال (22 نفر) و کم‌تر از 40 سال (81 نفر) بررسی شدند. یافته‌های مانومتری، علائم بالینی همراه، فراوانی و نوع اختلالات حرکتی آن‌ها مورد مقایسه قرار گرفت.

  نتایج: فراوانی زنان در گروه مسن 59 درصد و در گروه جوان 8/51 درصد بود. متوسط سن گروه مسن 70 سال (4/5( ± و گروه جوان 3/27 سال (5/7 ± ) بود. از نظر فراوانی درد قفسه سینه با منشأ غیر قلبی و نیز سوزش سر دل تفاوتی بین دو گروه مشاهده نشد. در بیماران مسن فشار استراحتی اسفنکتر تحتانی مری (8/20 در برابر 1/31؛ 003/0 p <) و فشار باقیمانده پس از بلع (2/6 در برابر 2/11؛ 03/0 p <) پایین‌تر بود. درصد شل شدن اسفنکتر تحتانی مری نیز در گروه مسن بیش‌تر بود (3/76 در برابر 4/36؛ 02/0 p <). اما تفاوت معناداری در میزان آپریستالسیسم بین دو گروه مشاهده نشد. تفاوت معناداری بین فراوانی اختلالات حرکتی بیماران مسن و جوان مشاهده نشد. فراوانی آشالازی در گروه جوان (68 درصد با 78-58 درصد CI : در برابر 36 درصد با 56-16 درصد؛ 008/0 p <) و فراوانی NEMD در بیماران مسن (45 درصد با 66-25 درصد CI : در برابر 7 درصد با 13-2 درصد CI : ؛ 001/0 p <) بیش‌تر بود.

  نتیجه‌گیری: اختلالات حرکتی مری در درصد قابل توجهی از بیماران مبتلا به دیسفاژی عملکردی در هر دو گروه سنی جوان و مسن دیده می‌شوند. این مطالعه بر لزوم پیگیری این شکایت بالینی در تمامی بیماران مبتلا به دیسفاژی عملکردی، جهت بررسی اختلالات حرکتی مری تأکید می‌کند.

 

متن کامل [PDF 246 kb]   (979 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي |

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به دانشور پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Daneshvar

Designed & Developed by : Yektaweb